Zygmunt Blumski


Zygmunt Blumski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zygmunt Izydor Blumski, ps. „Strychański” (ur. 4 kwietnia 1895 w Złoczowie, zm. prawd. 1945 w ZSRR) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego i Armii Krajowej, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodził się 4 kwietnia 1895 jako syn Tadeusza (ur. 1865, urzędnik na stanowisku zarządcy w C. K. Urzędzie Skarbowym w Złoczowie do 1914[1]) i Stanisławy z domu Rafałowskiej. Był bratem Bronisława (ur. 1896, także legionista i oficer Wojska Polskiego)[2]. Do 1914 uczył się w C. K. Gimnazjum w Złoczowie[3] (do 1913 bracia Blumscy uczyli się razem w VII klasie[4]). Przed 1914 należał do organizacji „Zarzewie” oraz do Polowej Drużynie Sokolej w Złoczowie.

Po wybuchu I wojnie światowej wstąpił do Legionu Wschodniego, po rozwiązaniu którego był wcielony do c. k. armii, służąc w 20 pułku piechoty i w 80 pułku piechoty. Mianowany chorążym, a w lutym 1918 podporucznikiem.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w listopadzie 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. W grudniu 1918 został dowódcą oddziału ciężkich karabinów maszynowych w pociągu pancernym „Śmiały”, w składzie którego walczył w bitwie o Lwów i Małopolsce Wschodniej, a później uczestniczył w walkach z bolszewikami. W tym czasie, 19 kwietnia 1920 został awansowany na stopień porucznika piechoty. Po wojnie, od 1921 służył w 1 pułku strzelców podhalańskich w Nowym Sączu, a od 1922 w 3 pułku strzelców podhalańskich w Bielsku[5][6]. Zweryfikowany w stopniu porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[7], a następnie został awansowany na kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924[8][9]. Od końca 1927 służył w 83 pułku piechoty w Kobryniu[10], a od listopada 1928 w 52 pułku piechoty w rodzinnym Złoczowie, będąc tam dowódcą kompanii, a później dowódcy batalionu[11]. Został awansowany na stopień majora piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932[12]. Od grudnia 1937 był oficerem 86 pułku piechoty w Mołodecznie, pełniąc funkcję II zastępcy pułku. Został awansowany na stopień podpułkownika piechoty od 1 stycznia 1939.

Po wybuchu II wojny światowej w czasie kampanii wrześniowej pełnił stanowisko dowódcy stacjonującego w Lidzie Ośrodka Zapasowego 86 pułku piechoty, w składzie 19 Dywizji Piechoty. Po agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 dowodził jednostką, która przeszła z Oran do Grodna i broniła tego miasta przed sowietami, a następnie uczestniczyła w działaniach nad granicą litewską.

Po nastaniu okupacji podjął działalność konspiracyjną w Związku Walki Zbrojnej, później w Armii Krajowej, będąc oficerem Okręgu Wilno, funkcjonując pod pseudonimem „Strychański”. W planowanym do sformowania w Okręgu Wilno AK Wileńskim Korpusie Armii Krajowej miał objąć dowództwo nad 86 pułkiem piechoty Armii Krajowej, przewidzianym tworzyć brygady partyzanckie z rejonu oszmiańskiego i brasławskiego[13]. Od kwietnia 1944 był szefem Oddziału III w Dowództwie (Sztabie) Oddziałów Partyzanckich Okręgu Wileńskiego. 26 czerwca wraz z mjr. dypl. Teodorem Cetysem ps. „Sław” przedstawił do zatwierdzenia dowódcy Okręgu „Wilno” ppłk. Aleksandrowi Krzyżanowskiemu ps. „Wilk” plan akcji na Wilno, tzw. operacji „Ostra Brama” w ramach akcji „Burza” na obszarze okręgów Wilno i Nowogródek. Po wkroczeniu Armii Czerwonej i aresztowaniu przez sowietów w lipcu 1944 dowódcy Okręgu Wilno AK ppłk. Krzyżanowskiego ps. „Wilk” oraz dowódcy Okręgu Nowogródek AK ppłk. Adama Szydłowskiego ps. „Poleszuk”, ppłk Zygmunt Blumski przejął dowództwo połączonych okręgów i nakazał przemarsz do Puszczy Rudnickiej. Później był szefem Oddziału III Operacyjnego w sztabie Okręgu Wilno. 26 września 1944 został aresztowany przez NKWD. Był osadzony w więzieniu w Wilnie, po czym został skazany i wywieziony w głąb ZSRR do łagrów. Tam zmarł prawdopodobnie w 1945.

Odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Szematyzm galicyjskich władz i urzędów skarbowych na rok 1914. Lwów: Prezydyum Krajowej Dyrekcyi Skarbu, 1914, s. 86, 181.
  2. Mateusz Staroń. Kwatera legionistów z l. 1914-1918 na Cmentarzu Głównym przy ul. J. Słowackiego w Przemyślu. „Rocznik Przemyski”. Tom XLV, s. 183-184, 2009. ISSN 0137-4168
  3. Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. Gimnazyum w Złoczowie za rok szkolny 1914. Złoczów: 1914, s. 101.
  4. Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. Gimnazyum w Złoczowie za rok szkolny 1913. Złoczów: 1913, s. 62.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 382.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 330.
  7. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 431.
  8. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 372.
  9. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 213.
  10. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 97.
  11. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 580.
  12. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 40.
  13. Korejwo 1995 ↓, s. 169-170.
  14. M.P. z 1931 r. nr 251, poz. 335 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Zygmunt Blumski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy