Zygmunt Rybicki


Zygmunt Rybicki w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Grób Zygmunta Rybickiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Zygmunt Rybicki (ur. 15 maja 1925 w Pankach k. Częstochowy, zm. 1 maja 1989 w Warszawie) – polski prawnik, nauczyciel akademicki, działacz państwowy, w latach 1969–1980 rektor Uniwersytetu Warszawskiego

Życiorys | edytuj kod

Był synem polskiego oficera, urzędnika, działacza społecznego i prezydenta Częstochowy Stanisława oraz Marii z Górskich[1].

W 1948 roku ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Asystent w Akademii Nauk Politycznych w Warszawie (1948-1950), referendarz w Kancelarii Cywilnej Prezydenta RP (1947-1948). Kandydat nauk prawnych 1957, docent 1959. Od 1964 profesor Uniwersytetu Warszawskiego, od 1969 profesor zwyczajny. W latach 1959–1962 był kierownikiem Zawodowego Studium Administracji UW. W latach 1962–1963 był zastępcą dyrektora Instytutu Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk. 1963-1965 dyrektor departamentu w Ministerstwie Szkolnictwa Wyższego. Od 1965 pełnił funkcję prorektora, zaś w latach 1969–1980 rektora Uniwersytetu Warszawskiego. Współodpowiedzialny za represje wobec studentów stosowane w związku z wydarzeniami Marca 1968.

W latach 1969–1977 był prezesem Zarządu Głównego Towarzystwa Wiedzy Powszechnej. W latach 1970–1972 był przewodniczącym Polskiego Towarzystwa Nauk Politycznych. Od 1972 do 1977 przewodniczył Komitetowi Nauk Prawnych PAN. Członek Francuskiego Towarzystwa Prawa Porównawczego (od 1974), Amerykańskiego Towarzystwa Nauk Administracyjnych (1975-1979), Włoskiego Instytutu Nauk Administracyjnych (od 1976).

W latach 1957–1973 był radnym Miejskiej Rady Narodowej w Warszawie. Od 1980 podsekretarz stanu, zaś od 1985 sekretarz stanu w Urzędzie Rady Ministrów. 1973-1982 wiceprzewodniczący Rady Legislacyjnej przy Prezesie Rady Ministrów.

Członek PPS od 1947, a następnie Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej od 1948, w latach 1967–1979 członek Komitetu Warszawskiego, od 1971 zastępca członka Komitetu Centralnego PZPR,a latach 1980–1981 członek Komitetu Centralnego. Od 1974 wchodził w skład Rady Naczelnej ZBoWiD.

Autor 25 prac zwartych oraz ok. 150 artykułów i studiów z zakresu prawa administracyjnego i prawnych problemów zarządzania, m.in. książek: "Podstawy socjalistycznej państwowości" (tom 187 serii wydawniczej Omega, 1970), "System rad narodowych" (1971), "Administracja gospodarcza w PRL" (1975), "Administracja gospodarcza europejskich krajów RWPG" (1975), "Zarys prawa administracyjnego i nauki administracji" (współautor, 1984).

Odznaczony m.in. Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą, Oficerskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Orderem Sztandaru Pracy I klasy, Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Partyzanckim, Krzyżem Walecznych, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, orderem francuskim, belgijskim i portugalskim.

Bibliografia | edytuj kod

  • "Kto jest kim w Polsce 1989", Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1989, str. 1129

Przypisy | edytuj kod

  1. Mieszkańcy Panek
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Zygmunt Rybicki" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy