Zygmunt Rymkiewicz


Zygmunt Rymkiewicz w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zygmunt Rymkiewicz[1], ros. Сигизмунд Карлович Рымкевич (ur. 17 lutego 1862 w Wilnie, zm. 27 stycznia 1934 w Wilnie) – generał major Armii Imperium Rosyjskiego.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Zygmunt Rymkiewicz urodził się 7 lutego 1862 roku w Wilnie. 10 grudnia 1878 roku, po ukończeniu pięciu klas gimnazjum państwowego w Wilnie, wstąpił do Wileńskiej Szkoły Junkrów Piechoty. W 1883 awansował na chorążego i przydzielony został do 103 Pułku Piechoty 26 Dywizji Piechoty w Grodnie. 18 lutego 1890 roku przeniesiony został z armii do Samodzielnego Korpusu Straży Granicznej. Dowodził plutonem w 1 Oddziale Ryskiej Brygady Ochrony Pogranicza. W latach 1909-1911 dowodził oddziałem w 28 Jelizawetpolskiej Brygadzie Ochrony Pogranicza. 17 listopada 1911 roku wyznaczony został na stanowisko pomocnika dowódcy 29 Bakińskiej Brygady Ochrony Pogranicza, a 19 maja 1914 roku objął dowództwo 2 Rewelskiej Brygady Ochrony Pogranicza w Rewlu. W czasie wojny domowej w Rosji dowodził Samodzielnym Batalionem Ochrony Pogranicza. W 1917 roku wstąpił do I Korpusu Polskiego w Rosji, w którym pełnił funkcję kwatermistrza. W 1918 roku, po powrocie do Polski, osiadł w Wilnie, gdzie rozpoczął służbę w Komendzie Wojewódzkiej Policji Państwowej, w charakterze kierownika działu gospodarczego, w randze nadkomisarza.

W 1925 roku, po zwolnieniu Policji Państwowej, „poświęcił się pracy społecznej i dobroczynnej, będąc członkiem wielu organizacji. Nie szczędził pomocy licznym rodzinom niezamożnych mieszkańców miasta, o czym nikt oprócz wspieranych nie wiedział. Był prawdziwym rycerzem o niezłomnych przekonaniach katolickich i narodowych i miał cywilną odwagę otwarcie walczyć o wyznawane ideały, przy czym wyjątkową dobrocią i prawością charakteru, zjednywał sobie tych wszystkich, którzy z Nim się stykali. Ostatnio położył wielkie zasługi przy odnowieniu kaplicy Ostrobramskiej[2].

W sobotę 27 stycznia 1934 roku około godz. 10.00 w Wilnie przy ulicy Beliny 16 został zamordowany we własnym mieszkaniu przez nieznanego sprawcę. Bezpośrednią przyczyną zgonu były obrażenia głowy doznane w wyniku uderzenia łomem, który sprawca porzucił na klatce schodowej [3]. 30 stycznia 1934 roku został pochowany na Cmentarzu Na Rossie[4].

Awanse | edytuj kod

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Echa zamordowania em. gen. Rynkiewicza, „Polska Zbrojna” nr 28 z 30 stycznia 1934 roku, s. 10, tu podano, że nazywał się Rynkiewicz.
  2. „Placówka” ..., s. 13.
  3. Dziennik Poznański Nr 24 z 30 stycznia 1934 r. s.6.
  4. „Placówka” ..., s. 15.

Bibliografia | edytuj kod

  • Личный состав чинов Отдельного Корпуса Пограничной Стражи по старшинству. Составлен по 6 декабря 1913 г. (включительно). С. Петербург, 1914 г.
  • „Placówka” Ilustracja Polska. Miesięcznik myśli i czynowi Dowborczyków poświęcony Nr 2, luty 1934 rok.
Na podstawie artykułu: "Zygmunt Rymkiewicz" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy