Zygmunt Szczepański


Zygmunt Szczepański w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zygmunt Szczepański (7 IV 1909 - 26 II 1991)[1]dyrygent, kierownik artystyczny i dyrektor Państwowego Teatru Muzycznego Opery i Operetki w Bydgoszczy w latach 1962-1964.

Życiorys | edytuj kod

Otrzymał wykształcenie muzyczne. Był uczniem W. Bierdiajewa. Pracował jako dyrygent w Państwowej Filharmonii i Operze we Wrocławiu oraz w Operze Śląskiej w Bytomiu. W 1955 został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi[2]. W latach 1957-1960 był kierownikiem artystycznym, dyrygentem i reżyserem Państwowej Opery Objazdowej w Warszawie. Przed objęciem placówki w Bydgoszczy od 1960 r. wykładał w Wyższej Szkole Muzycznej w Katowicach, prowadząc klasę zespołów operowych w tej uczelni. Znany był także jako publicysta muzyczny.

W 1962 r. objął stanowisko dyrektora Państwowego Teatru Muzycznego Opery i Operetki w Bydgoszczy. Dwuletni okres jego pracy jako dyrektora był twórczym etapem w rozwoju opery bydgoskiej. Będąc doświadczonym dyrygentem, podniósł poziom artystyczny zespołów artystycznych. Za jego kadencji nastąpiła znaczna stabilizacja organizacyjna. Z jego inicjatywy powołano własną etatową operową orkiestrę (1963) oraz zmieniono nazwę instytucji na „Opera i Operetka”. Realizowano przejrzystą koncepcję repertuarową. Większością premier były opery, m.in. Eugeniusz Oniegin P. Czajkowskiego, Carmen G. Bizeta, Uprowadzenie z seraju W.A. Mozarta. Wystawiono też balet „Król wichrów” Feliksa Nowowiejskiego - po raz pierwszy po wojnie właśnie w Bydgoszczy. Będąc sam inscenizatorem-reżyserem, jako swoją pierwszą premierę przedstawił sceniczną realizację kantaty „Widma” S. Moniuszki do tekstu Dziadów A. Mickiewicza (6 listopada 1962).

Oceniając, jako dyrektor, dobrą w owym czasie kondycję baletu bydgoskiego – zespół liczył 50 osób, a wśród nich znajdowali się tacy tancerze, jak: Ludmiła Rackiewicz, Nina Modzelewska. Nina Górzyńska, Zuzanna Kalczyńska, Zygfryd Timm, Kazimierz Przybylski, Zbigniew Skrzeczko – zamierzał stworzyć w Bydgoszczy Ośrodek Polskich Baletów, tj. scenę, na której odbywałyby się polskie prawykonania muzyki baletowej. Zamysły te nie doczekały się realizacji, najprawdopodobniej z powodu zbyt krótkiego pobytu w Bydgoszczy dyrektora Szczepańskiego. Jego plany obejmowały też m.in. stworzenie letniej sceny operowej w Ciechocinku, organizowanie cotygodniowych poranków operowych dla młodzieży, objęcie stałymi gościnnymi występami kilku ośrodków województwa, takich jak: Toruń, Włocławek, Inowrocław. Zamierzeń tych nie udało się zrealizować z powodu szczupłości środków finansowych. W 1964 r. zrezygnował ze stanowiska dyrektora, a rok później także z kierownictwa artystycznego Opery i Operetki bydgoskiej. Dalszą pracę zawodową kontynuował w Szczecinie.

W 1999 Zygmunta pamięci z czasu drugiej wojny światowe zostało opublikowane pod tytułem Nuty Podziemia.[3]

Przypisy | edytuj kod

  1. http://www.sejm-wielki.pl/b/psb.33353.1 Zygmunt Szczepański. Sejm Wielki
  2. 19 lipca 1955 „za zasługi w pracy zawodowej” M.P. z 1955 r. nr 96, poz. 1296, pkt 12.
  3. ZygmuntZ. Szczepański ZygmuntZ., Nuty Podziemia, Oficyna Wydawnicza "Stopka", 1999, 315 stron, ISBN 8385734279,, ISBN 978-83-85734-27-7 .

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Zygmunt Szczepański" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy