Zygmunt Zabierzowski (polityk)


Zygmunt Zabierzowski (polityk) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zygmunt Zabierzowski (ur. 1891, zm. 27 listopada 1937 w Warszawie) – prawnik, major Wojska Polskiego, komisarz rządu w Gdyni.

Urodził się na ziemi brzeskiej. W czasie I wojny światowej walczył najpierw w armii rosyjskiej od 1917 w Dywizji Strzelców Polskich, a następnie uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. W 1919 został Naczelnikiem Wydziału Zarządu Cywilnego Ziem Wschodnich, jako Główny Komisarz Wyborczy przeprowadza wybory do Sejmu Wileńskiego, po ostatecznym zaś przyłączeniu Wileńszczyzny do Rzeczypospolitej został starostą w Święcianach, skąd został odwołany do stolicy. W Warszawie objął stanowisko naczelnika wydziału w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych, a następnie pracował w Prezydium Rady Ministrów jako specjalista w sprawach Ziem Wschodnich. Po kilku latach objął stanowisko szefa gabinetu Ministra Spraw Wewnętrznych, ostatecznie został Dyrektorem Departamentu Organizacyjnego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Komisarzem Rządu w Gdyni mianowany został 1 lipca 1931, funkcję tę pełnił do 18 sierpnia 1932[1]. Na tym stanowisku nastąpił kres pracy jego pracy w administracji państwowej. 1 września 1933 został notariuszem w Opatowie, a po czterech miesiącach w styczniu 1934 przeniósł się do Warszawy. Został notariuszem przy Wydziale Hipotecznym Stołecznego Sądu Grodzkiego, członkiem Rady Notarialnej w Warszawie. Zmarł mając 46 lat[2].

Przypisy | edytuj kod

  1. Encyklopedia Gdyni. Gdynia: Verbi Causa, 2006, s. 935. ISBN 83-921571-8-4.
  2. Przegląd Notarialny R. XVI Nr 23 Warszawa Grudzień I, 1937 s.23 Nekrolog Zygmunta Zabierzowskiego
Na podstawie artykułu: "Zygmunt Zabierzowski (polityk)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy