Antoni Dudek


Antoni Dudek w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Antoni Kazimierz Dudek (ur. 17 października 1966 w Krakowie) – polski politolog, profesor nauk humanistycznych, członek Rady Instytutu Pamięci Narodowej (2010–2016), profesor zwyczajny Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

W 1990 ukończył studia w Instytucie Nauk Politycznych i Stosunków Międzynarodowych Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1994 uzyskał stopień doktora nauk politycznych na podstawie pracy dotyczącej polityki władz PRL wobec Kościoła katolickiego w latach 1956–1970. W 2004 habilitował się na Wydziale Studiów Międzynarodowych i Politycznych UJ na podstawie dorobku naukowego oraz rozprawy Reglamentowana rewolucja. Rozkład dyktatury komunistycznej w Polsce 1988–1990[1]. Postanowieniem z dnia 30 grudnia 2009 prezydent Lech Kaczyński nadał mu tytuł profesora nauk humanistycznych[2].

W 1989 jako asystent-stażysta został nauczycielem akademickim Instytutu Nauk Politycznych i Stosunków Międzynarodowych Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie był kolejno asystentem, adiunktem i profesorem nadzwyczajnym. W latach 2011–2014 był kierownikiem Katedry Współczesnej Polityki Polskiej UJ[1]. W 2014 został profesorem zwyczajnym w Instytucie Politologii Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego[3]. W 2015 został też członkiem Rady Naukowej Instytutu Studiów Politycznych PAN w Warszawie[4].

We wrześniu 2000 rozpoczął pracę w Biurze Edukacji Publicznej IPN na stanowisku naczelnika Wydziału Badań Naukowych, Dokumentacji i Zbiorów Bibliotecznych. Od lutego 2006 do kwietnia 2010 był doradcą prezesa IPN Janusza Kurtyki. W 2011 został wybrany przez Sejm w skład nowo powołanej Rady IPN[5], od 2015 pełnił funkcję jej przewodniczącego. Organ ten został zniesiony nowelizacją ustawy o IPN w 2016.

Zajmuje się najnowszą historią polityczną Polski oraz jej współczesnym systemem politycznym. Autor i współautor kilkunastu książek oraz kilkuset artykułów poświęconych przede wszystkim historii najnowszej, w latach 2002–2009 był członkiem redakcji półrocznika „Pamięć i Sprawiedliwość”. Publikował m.in. w tygodniku „Wprost” oraz w „Rzeczpospolitej” i „Dzienniku”. Na antenie TVP Historia od maja 2007 do maja 2009 prowadził program publicystyczny Kulisy III RP. Był konsultantem kilkunastu filmów dokumentalnych i seriali telewizyjnych (m.in. Gry wojenne)[6]. Autor stałego felietonu o książkach w miesięczniku „W Sieci Historii”. Prowadzący cykliczne audycje Ćwierćwiecze, Retrospekcje i Rzeczypospolite w Programie II Polskiego Radia, a także współprowadzący (z Wiktorem Świetlikiem) program o książkach Ex Libris w TVP Historia.

Powołany w skład jury Konkursu „Książka Historyczna Roku”[7], od 2016 jako przewodniczący tego gremium.

W 2017 został członkiem jury Nagrody Historycznej im. Kazimierza Moczarskiego[8]. Od 2018 członek zarządu stowarzyszenia Inkubator Umowy Społecznej, promującego koncepcję decentralizacji ustroju Polski[9].

Odznaczenia | edytuj kod

Odznaczony Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2005)[10] oraz Złotym Krzyżem Zasługi (2007)[11].

Wybrane publikacje | edytuj kod

  • Bolesław Piasecki. Próba biografii politycznej (1990, współautor Grzegorz Pytel)
  • Bez wahania, Wywiad-rzeka z Leszkiem Moczulskim (1993, współautor Maciej Gawlikowski)
  • Państwo i Kościół w Polsce 1945–1970 (1995)
  • Walki uliczne w PRL 1956–1989 (1999, współautor Tomasz Marszałkowski)
  • Ślady PeeReLu (2000)
  • Pierwsze lata III Rzeczypospolitej 1989–2001 (2002)
  • Komuniści i Kościół w Polsce 1945–1989 (2003, współautor Ryszard Gryz)
  • Reglamentowana rewolucja. Rozkład dyktatury komunistycznej w Polsce 1988-1990 (2004, II wydanie 2014)
  • Historia polityczna Polski 1989–2005 (2007)
  • PRL bez makijażu (2008)
  • Utopia nad Wisłą. Historia Peerelu (2008, współautor Zdzisław Zblewski)
  • Zmierzch dyktatury. Polska lat 1986–1989 w świetle dokumentów, tom 1 (2009), tom 2 (2010)
  • Polska 1989–2009. Ilustrowany komentarz historyczny (2009, współautor Paweł Śpiewak)
  • Instytut. Osobista historia IPN (2011)
  • Historia polityczna Polski 1989–2012 (2013)
  • Historia polityczna Polski 1989–2015 (2016)

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Antoni Dudek w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2014-12-23].
  2. Marszałek Sejmu powołał nowych profesorów. prezydent.pl, 9 czerwca 2010. [dostęp 2013-02-12].
  3. Antoni Dudek. uksw.edu.pl. [dostęp 2014-12-23].
  4. Lista członków Rady Naukowej ISP PAN w latach 2015–2018. isppan.waw.pl. [dostęp 2019-01-27].
  5. Sejm wybrał pięciu członków Rady IPN. rmf24.pl, 18 marca 2011. [dostęp 2013-02-12].
  6. Antoni Dudek w bazie filmpolski.pl. [dostęp 2013-02-12].
  7. Książka historyczna roku po raz ósmy!. ksiazkahistorycznaroku.pl, 13 listopada 2015. [dostęp 2015-11-15].
  8. Nagroda Historyczna Moczarskiego 2017. Dziesięć nominowanych książek. wyborcza.pl, 13 października 2017. [dostęp 2017-10-15].
  9. O nas. zdecentralizowanarp.pl. [dostęp 2019-03-28].
  10. Historycy odznaczeni medalami „Gloria Artis”. naukawpolsce.pap.pl, 14 grudnia 2005. [dostęp 2013-02-12].
  11. M.P. z 2008 r. nr 5, poz. 59

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Antoni Dudek" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy