Artti Aigro


Artti Aigro w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Artti Aigro (ur. 29 sierpnia 1999 w Otepää[1]) – estoński skoczek narciarski. Olimpijczyk (2018). Uczestnik mistrzostw świata seniorów (2017 i 2019) oraz juniorów (2018 i 2019), a także zimowych igrzysk olimpijskich młodzieży (2016) i zimowego olimpijskiego festiwalu młodzieży Europy (2015). Medalista mistrzostw kraju.

Skoki narciarskie zaczął trenować w wieku 4 lat za namową swojego ojca, Kaleva, który również uprawiał tę dyscyplinę sportu[2].

Spis treści

Przebieg kariery | edytuj kod

W sierpniu 2013 zadebiutował w cyklu FIS Cup, zajmując 36. i 40. pozycję w konkursach w Kuopio. Pierwsze punkty tego cyklu zdobył w tym samym miejscu rok później, zajmując 19. i 26. pozycję. W zawodach rangi Pucharu Kontynentalnego po raz pierwszy zapunktował w swoim debiucie – 16 sierpnia 2014 w Kuopio, w ramach Letniego Pucharu Kontynentalnego, zajął 30. pozycję[3].

Brał udział w międzynarodowych imprezach mistrzowskich juniorów – w 2015 był indywidualnie 34. w zimowym olimpijskim festiwalu młodzieży Europy, a rok później zajął 16. pozycję w konkursie indywidualnym zimowych igrzysk olimpijskich młodzieży[3]. W 2017 wystartował w mistrzostwach świata seniorów w Lahti, jednak odpadł w kwalifikacjach do obu konkursów indywidualnych (na skoczni normalnej do awansu do konkursu głównego zabrakło mu 2,2 punktu[4], a na obiekcie dużym 4,6 punktu[5]).

9 września 2017, w swoim debiutanckim starcie w Letnim Grand Prix zajął 29. pozycję w pierwszym konkursie w Czajkowskim, zdobywając 2 punkty do klasyfikacji generalnej tego cyklu. 1 października 2017 po raz pierwszy uplasował się w czołowej dziesiątce zawodów Pucharu Kontynentalnego – w ramach letniej edycji tego cyklu zajął 6. lokatę w Klingenthal. 17 listopada 2017 w Wiśle po raz pierwszy przystąpił do zmagań w Pucharze Świata, odpadając w kwalifikacjach do rywalizacji indywidualnej. 10 grudnia 2017 zadebiutował w konkursie głównym PŚ, zajmując 50. miejsce w zawodach w Titisee-Neustadt. W lutym 2018 zajął 26. lokatę w mistrzostwach świata juniorów. W tym samym miesiącu wziął także udział w Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2018 – na skoczni normalnej odpadł w kwalifikacjach, a na większym obiekcie zajął 48. pozycję[3]. W marcu 2018 zadebiutował w zawodach rozgrywanych na skoczni mamuciej[6].

25 listopada 2018 zdobył pierwsze w karierze punkty Pucharu Świata, zajmując 19. miejsce w zawodach w Kuusamo[7]. W kolejnych tygodniach, przygotowując się do ostatnich w karierze mistrzostw świata juniorów, zdecydował się jednak brać udział w rywalizacji w Pucharze Kontynentalnym[8] – na przełomie 2018 i 2019 w sumie czterokrotnie plasował się w czołowej dziesiątce zawodów tej rangi, najlepszy rezultat uzyskując w Ruce, gdzie 15 grudnia 2018 był piąty. 24 stycznia 2019 w Lahti zajął 9. pozycję w konkursie indywidualnym mistrzostw świata juniorów[7]. Kilka dni po tej imprezie doznał kontuzji podczas treningu na sali gimnastycznej[9]. Do rywalizacji międzynarodowej powrócił po blisko miesięcznej przerwie podczas mistrzostw świata seniorów, gdzie wziął udział w rywalizacji indywidualnej – odpadł w kwalifikacjach na skoczni dużej i zajął 49. lokatę na obiekcie normalnym. W kolejnych tygodniach kilkukrotnie odpadał w kwalifikacjach do zawodów Pucharu Świata[7].

W 2012, w wieku niespełna 13 lat, zdobył brązowy medal zawodów drużynowych mistrzostw Estonii[10]. Rok później zespół Aigro zajął pierwsze miejsce, a on sam indywidualnie był najlepszym zawodnikiem zawodów[11]. W konkursie indywidualnym, w którym zwyciężył Kristjan Ilves, Aigro nie wystąpił[12]. Zdobył natomiast srebrny medal indywidualnych letnich mistrzostw kraju w 2012, w których lepszy od niego był jedynie Kaarel Nurmsalu[13]. W 2017 został indywidualnym mistrzem kraju zarówno w rywalizacji zimowej, jak i letniej[14]. Zwyciężył również w 2018[15]. W swojej karierze zwyciężał też w drużynowych letnich mistrzostwach Estonii oraz licznych krajowych konkursach juniorskich[14].

Początkowo uprawiał również kombinację norweską – w dyscyplinie tej zdobywał medale mistrzostw Estonii w kategoriach juniorskich[14], a w 2015 wziął udział w rywalizacji kombinatorów norweskich na Zimowym Olimpijskim Festiwalu Młodzieży Europy 2015, gdzie w sprincie indywidualnym (Gundersen HS108/5 km) zajął 36. pozycję, a w konkursie drużynowym (Gundersen HS108/4x5 km) z reprezentacją swojego kraju uplasował się na ostatnim, 10. miejscu[16].

Igrzyska olimpijskie | edytuj kod

Indywidualnie | edytuj kod

Starty A. Aigro na igrzyskach olimpijskich – szczegółowo | edytuj kod

Mistrzostwa świata | edytuj kod

Indywidualnie | edytuj kod

Starty A. Aigro na mistrzostwach świata – szczegółowo | edytuj kod

Mistrzostwa świata juniorów | edytuj kod

Indywidualnie | edytuj kod

Starty A. Aigro na mistrzostwach świata juniorów – szczegółowo | edytuj kod

Puchar Świata | edytuj kod

Miejsca w klasyfikacji generalnej | edytuj kod

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Świata | edytuj kod

stan po zakończeniu sezonu 2018/2019

Raw Air | edytuj kod

Miejsca w klasyfikacji generalnej | edytuj kod

Planica 7 | edytuj kod

Miejsca w klasyfikacji generalnej | edytuj kod

Letnie Grand Prix | edytuj kod

Miejsca w klasyfikacji generalnej | edytuj kod

Miejsca w poszczególnych konkursach LGP | edytuj kod

stan po zakończeniu LGP 2018

Puchar Kontynentalny | edytuj kod

Miejsca w klasyfikacji generalnej | edytuj kod

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Kontynentalnego | edytuj kod

stan po zakończeniu sezonu 2018/2019

Przypisy | edytuj kod

  1. Artti AIGRO. Skijumping.pl. [dostęp 2018-11-26].
  2. Paweł Borkowski: Artti Aigro: „Staram się dawać z siebie wszystko” (pol.). skijumping.pl, 2016-08-25. [dostęp 2018-11-26].
  3. a b c AIGRO Artti - Athlete Information (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2019-05-08].
  4. a b Wyniki na oficjalnej stronie FIS (ang.). 2017-02-24. [dostęp 2017-02-24].
  5. a b Wyniki na oficjalnej stronie FIS (ang.). 2017-03-01. [dostęp 2017-03-01].
  6. Andrzej Mysiak: Czwartek w Planicy: Osiemnastu skoczków z życiówkami. skokinarciarskie.pl, 2018-03-22. [dostęp 2018-04-28].
  7. a b c AIGRO Artti - Athlete Information; Season 2019 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2019-05-08].
  8. Paweł Borkowski: Powrót Aigro do Pucharu Świata dopiero w lutym?. skijumping.pl, 2018-12-05. [dostęp 2019-03-11].
  9. Mart Treial: Õnnetu vigastus jätab Artti Aigro lennumäe MK-etapilt eemale, kuid hooaja põhieesmärk täitus (est.). ohtuleht.ee, 2019-01-28. [dostęp 2019-03-11].
  10. 69. EESTI MEISTRIVÕISTLUSED (est.). sport24.ee. [dostęp 2014-03-04].
  11. EMV meeskondlikes suusahüpetes, talv 2013 (est.). sport24.ee. [dostęp 2014-03-04].
  12. Eesti Meistrivõistlused suusahüpetes ja kahevõistluses, talv 2013 (est.). sport24.ee. [dostęp 2014-03-04].
  13. EESTI SUVISED MEISTRIVÕISTLUSED (est.). sport24.ee. [dostęp 2014-03-04].
  14. a b c Artti Aigro (est.). sport24.ee. [dostęp 2014-03-13].
  15. Adam Bucholz: Artti Aigro mistrzem Estonii. skijumping.pl, 2018-04-01. [dostęp 2018-04-01].
  16. Athlete : AIGRO Artti (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2017-08-26].
  17. Wyniki na oficjalnej stronie FIS (ang.). 2018-02-08. [dostęp 2018-02-08].

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Artti Aigro" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy