Groszowice


Na mapach: 50°37′31″N 17°57′38″E/50,625278 17,960556

Groszowice w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii To jest najnowsza wersja przejrzana, która została oznaczona 8 cze 2019. Od tego czasu wykonano 1 zmianę, która oczekuje na przejrzenie. Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej Stacja Kolejowa Opole-Groszowice

Groszowice (niem. Groschowitz[1]) − część Opola. Datowane na ponad 800 lat, niegdyś gmina do której należały sąsiednie wioski, posiadała rynek oraz budynek urzędu. Obecnie zamieszkiwane przez ponad 3200 mieszkańców. W latach 1956–1964 było osiedlem miejskim[2], włączonym dnia 1 stycznia 1965 roku do Opola[3]. Na przełomie lat 80. i 90. XX w. na pograniczu Groszowic oraz Grotowic z "wielkiej płyty" zbudowane zostało osiedle Metalchem, obecnie zamieszkiwane przez ok. 2500 osób. Wybudowanie osiedla wiązało się z powstaniem dużych zakładów przemysłowych Metalchem. Niegdyś Groszowice były znane w Europie z jednej z najstarszych cementowni - zakładu działającego w latach 1872–1999 pod nazwą „Cementownia Groszowice”.

Spis treści

Transport | edytuj kod

Przepływa tędy Czorka, wpadająca do Odry nad którą leżą Groszowice. Na Odrze działa próg wódny oraz Śluza Groszowice, przez którą odbywa się transport wodny.

Z centrum Opola do Groszowic można dostać się autobusami MZK linii nr 7, 8, 12, 14, N2[4]; autobusami PKS w kierunku Krapkowice (Otmęt), Głubczyce; pociągiem Regio (następna stacja po Opolu Głównym, 4 min.) w kierunku Strzelce Opolskie, Gliwice, Kędzierzyn-Koźle, Racibórz.

Dworzec PKP Groszowice wraz z bocznicami kolejowymi stanowią ważny węzeł transportu kolejowego towarowego, w przeszłości również osobowego.

Biegnie tędy drogowa trasa wojewódzka nr 423.

Historia miejscowości | edytuj kod

Groszowice wzmiankowane były już w 1236 roku jako Grossoviz lub Grossouicz. Nazwa pochodzi od imienia Grosz będącego skróceniem imienia Grodzisław. Wieś ta leżała pomiędzy Nową Wsią Królewską a Grotowicami. W latach 1945–1954 siedziba gminy Groszowice. W latach 1956–1964 osiedle, od 1965 roku część Opola[2][3].

31 grudnia 1959 roku do Groszowic włączono kolonię Malina ze zniesionej gromady Malina w tymże powiecie[5].

W ostatniej ćwierćwieczu XX w. na pograniczu Groszowic i Grotowic powstało osiedle mieszkalne oraz zakłady Metalchem.

Moecke - Kronika Groszowic | edytuj kod

W 1937 roku ówczesny organista oraz rektor tutejszej szkoły Heinrich Moecke, zebrał materiały i napisał Kronikę Groszowic. Obejmuje ona historię miejscowości do aktualnych jemu czasów.

Obiekty na terenie dzielnicy | edytuj kod

Znajdują się tu:

  • Przedszkole Publiczne nr 22 "Bajkowa rodzina",
  • Publiczna Szkoła Podstawowa Nr 24 im. Przyjaźni Narodów Świata,
  • Boisko "Orlik" przy PSP 24,
  • Miejska Biblioteka Publiczna,
  • Ludowy Klub Sportowy Groszmal,
  • Instytut Ceramiki i Materiałów Budowlanych,
  • Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Dróg i Mostów,
  • Archiwum Państwowe,
  • Izba Wytrzeźwień Opole,
  • Filia Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej,
  • Parafia św. Katarzyny Aleksandryjskiej,
  • Hotel i restauracja Villa Park,
  • Śluza na Odrze,
  • Stacja kolejowa PKP Opole Groszowice,
  • Stacja energetyczna "Groszowice" 220/110 kV, przy ul. Oświęcimskiej 55
  • Elektrownia wodna na Odrze,
  • Stacja paliw,
  • Urząd pocztowy Opole 10,
  • Siedziba Polskiego Związku Hodowców Gołębi Pocztowych,
  • Zakład Przetwórstwa Mięsnego,
  • Składowisko popiołów Elektrowni Opole,
  • Zakład komunalny - miejskie wysypisko śmieci,
  • Sortownia odpadów komunalnych,
  • od 1872 do 1999 roku istniała jedna z pierwszych oraz największych swego czasu w Europie cementowni – "Cementownia Groszowice"

Cementownia "Groszowice" | edytuj kod

Historia cementowni sięga roku 1872 roku, kiedy to opolski przedsiębiorca - Wattenberger - wybudował tu fabrykę cementu o wydajności 8500 ton, a rok później drugą o wydajności 11300 ton. Trudności finansowe spowodowały, że w roku 1875 roku zakład został przejęty przez spółkę Groschowitzer Actiengesellschaft fur Portland Cement Fabrikation. Jej prezesami do 1925 roku byli bracia Prądzyńscy: Konstanty i Ferdynand. W 1884 roku wybudowano następną fabrykę, a cementownia weszła w skład nowej spółki - Schlesische Aktien Gesellschaft fur Portland Cement Fabrikation zu Groschowitz bei Oppeln. W 1906 roku wzniesiono czwarty zakład (wydajność 350 ton na dobę), a w 1910 roku zrezygnowano z produkcji w trzech poprzednich i w miejscu fabryki nr 2 zbudowano nową - z piecem obrotowym na metodę mokrą - o wydajności 150 ton na dobę. Jednocześnie zainstalowano 2 młyny węgla i surowca.

W 1926 roku cementownia weszła w skład spółki Schlesiche Portland Zement-Industrie A.G. Oppeln. Dwa lata później wybudowano 2 obrotowe piecie o wydajności 200 ton/dobę każdy. W 1936 roku przystąpiono do dalszej rozbudowy stawiając piec obrotowy o wydajności 280 ton/dobę, z wieżą rekuperacyjną, którą w 1938 roku zastąpiono wtryskiem szlamu. Zbudowanie wieży rekuperacyjnych na dwóch pracujących już piecach, spowodowało zmniejszenie zużycia węgla i wzrost wydajności o 40 ton na każdy piec. Wybudowano także młyn surowca cementu oraz młyn susząco-mielący węgla. Po rozbudowie cementownia osiągnęła zdolność produkcyjną 310 ton. W 1941 roku zakład znalazł się w składzie koncernu Verenigte Ost und Mitteldeutsche Zement Aktiengesellschaft.

W styczniu 1945 roku wojska radzieckie przystąpiły do demontażu maszyn i urządzeń, jednak w niejasnych okolicznościach gotowy do odjazdu pociąg z wyposażeniem cementowni nie wyruszył na wschód. Po objęciu zakładu przez administrację polską zdecydowano o szybkim odbudowaniu obiektu, uruchamiając już w grudniu 1945 roku pierwszy piec. W latach 1951–1957 postawiono kolejny piec (firmy Schmidt) o wydajności 600 ton/dobę, zwiększając tym samym produkcję cementu o kolejne 120 tys. ton/rok oraz uruchomiono wydział produkcji tlenku glinu z prażalnikiem i turbokompresorami osiągając wydajność 4 tys. ton/rok. W okresie 1969–1974 zakład wyposażono w elektrofiltry, koncentrator pieca nr 3 i nowy dział węglowy. Zmodernizowano również linię tlenku glinu.

W latach 1945–1984 cementownia Groszowice wyprodukowała 16.016 tys. ton cementu, osiągając szczytową produkcję w roku 1973 roku w ilości 509 tys. ton. W 1997 roku zakład został przejęty przez cementownię Górażdże, a w 1998 roku podjęto decyzję o jego zamknięciu.

Do 1968 roku cementownia dysponowała własną elektrownią, a wytwarzana energia elektryczna wykorzystywana była na własne potrzeby, na potrzeby pozostałych cementowni (Bolko, Grundmann, Giesel, Opole-Miasto, Pringsheim, Odra, Silesia oraz Wróblin), jak i mieszkańców Opola. Do dzisiaj EnergiaPro Opole korzysta z sieci elektrycznej o napięciu 15 kilowoltów, którą wybudowano na potrzeby groszowickiej elektrowni.

Kolej w Groszowicach | edytuj kod

W 1836 roku nastąpiła inicjatywa budowy Kolei Górnośląskiej z Wrocławia na Górny Śląsk ku granicy austriackiej, a w 1839 roku uzyskano koncesję na budowę linii kolejowej łączącej Górny Śląsk z Wrocławiem przez Towarzystwo Kolei Górnośląskiej i wytyczono trasę tej kolei od Wrocławia przez OpoleKoźleGliwice do Mysłowic na granicy zaborów pruskiego i austriackiego. W 1846 roku ukończono budowę Kolei Górnośląskiej z Wrocławia do Mysłowic. Od tej pory kolej systematycznie modernizowano, zwiększała się liczba przewozów zarówno pasażerskich jak i towarowych. Już w 1960 roku oddano do eksploatacji zelektryfikowane połączenie GliwiceOpoleWrocław. W 70-tych XX wieku zaczęła drastycznie maleć ilość przewozów koleją. Nastąpiła również restrukturyzacja PKP. Wiele obiektów kolejowych straciło znaczenie i zaczęło zamieniać się w ruinę. Tak też się stało w Groszowicach. Zamknięto wagonownię, niepotrzebna stała się infrastruktura w postaci wież ciśnień czy innych urządzeń a także stołówki pracowniczej[6][7][8].

Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej | edytuj kod

Wiadomo, że już w 1400 roku w Groszowicach istniała parafia; z 1447 roku pochodzi wzmianka w rejestrze świętopietrza. Przed reformacją parafia należała do archiprezbiratu strzeleckiego, natomiast po, do opolskiego, w tym również do kapituły kolegiackiej w Opolu. Obecny, neoromański kościół został wybudowany w latach 1880–1883. W 1980 roku wyłączono z parafii Grudzice, w 1993 roku Malinę, natomiast w 2009 roku odłączono Metalchem oraz należące od teraz do Metalchemu Grotowice, gdzie od 26 lipca 2009 roku proboszczem parafii Chrystusa Króla jest ks. Marcin Jakubczyk[9].

Osoby związane z Groszowicami | edytuj kod

  • Franciszek Ksawery Rudzki (1866–1945) – długoletni proboszcz i działacz społeczny
  • Wiktor Gorzołka (1908–1944) – przywódca polskiej młodzieży na Śląsku Opolskim, redaktor dwutygodnika Związku Polaków w Niemczech „Słowo Śląskie”
  • Marian Czura (ur. 1949) – polsko-niemiecki malarz i reżyser


Przypisy | edytuj kod

  1. Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. z 1946 r. nr 142, poz. 262)
  2. a b Dz.U. z 1955 r. nr 45, poz. 299
  3. a b Dz.U. z 1964 r. nr 47, poz. 320
  4. mzk.opole.pl
  5. Uchwała Nr IV/13/59 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Opolu z dnia 26 czerwca 1959 roku w sprawie zniesienia niektórych gromad w województwie opolskim (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Opolu z dnia 8 grudnia 1959 roku, Nr. 11, Poz. 133)
  6. Groszowice
  7. Dworzec Groszowice dawniej
  8. Strona działającej przy cementowni kolei wąskotorowej
  9. Historia kościoła w Groszowicach

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Groszowice" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy