Pokuta (religia)


Pokuta (religia) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Pokuta – praktyka religijna, której celem jest udoskonalenie. Działanie narzucone przez innych (zwierzchników religijnych) lub wybrane dobrowolnie, mające zadośćuczynić Bogu lub ludziom wyrządzone zło (grzech).

Spis treści

Chrześcijaństwo | edytuj kod

Iwan Kramskoj Chrystus na pustyni

W tradycji chrześcijańskiej opartej na Ewangelii pokuta przybiera następujące podstawowe formy:

Formy pokutne są ściśle związane z nawróceniem, wiarą w miłosierdzie Boga i pokorą, dlatego oderwane od tych kontekstów pozostają bez wartości jako akt religijny.

W wielu wyznaniach chrześcijańskich istnieją w kalendarzu cykliczne okresy pokuty (np. wielki post, suche dni) oraz praktyki pokutne mające na celu ułatwienie rozwoju duchowego i moralnego (np. pielgrzymka).

Niektóre wyznania chrześcijańskie (np. Kościół katolicki i Cerkiew prawosławna) mają również sakramentalną formę pokuty jako znak działania łaski Bożej.

Wbrew powszechnej opinii i spotykanym przypadkom za chrześcijańską pokutę nie można uznać żadnych praktyk naruszających godność człowieka takich jak np. samookaleczenie.[potrzebny przypis]

Inne religie | edytuj kod

 Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

Zobacz też | edytuj kod

Bibliografia | edytuj kod

  • ABC chrześcijanina. Mały słownik, Sylwester Zalewski (red.), Warszawa 1999. ​ISBN 83-85762-95-7
Kontrola autorytatywna (Dogmat):
Na podstawie artykułu: "Pokuta (religia)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy