(243) Ida


(243) Ida w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

(243) Idaplanetoida średniej wielkości krążąca w głównym pasie planetoid.

Spis treści

Odkrycie | edytuj kod

Planetoida została odkryta 29 września 1884 roku w Obserwatorium Uniwersyteckim w Wiedniu przez Johanna Palisę. Jej nazwa pochodzi od Idy, nimfy kreteńskiej z mitologii greckiej, która miała wychowywać małego Zeusa.

Orbita | edytuj kod

Orbita Idy jest nachylona do płaszczyzny ekliptyki pod kątem 1,13°. Na jeden obieg wokół Słońca ciało to potrzebuje 4,83 roku, krążąc w średniej odległości 2,86 j.a. od naszej Dziennej Gwiazdy. Średnia prędkość orbitalna tej planetoidy to ok. 17,6 km/s.

Planetoidę tę zalicza się do rodziny planetoidy Koronis.

Właściwości fizyczne | edytuj kod

Ida ma nieregularny kształt; jej rozmiary wynoszą 53,6×24,0×15,2 km. Jej albedo wynosi 0,238, a jasność absolutna to 9,94m. Planetoida ta zalicza się do typu S. Średnia temperatura na jej powierzchni sięga 158 K.

28 sierpnia 1993 roku obok Idy i jej księżyca Daktyla przeleciała sonda kosmiczna Galileo, fotografując ją dokładnie oraz badając jej właściwości fizyczne. Planetoida ma szaro-brązową powierzchnię, pokrytą licznymi kraterami uderzeniowymi, na której dodatkowo miejscami zalega warstwa regolitu.

Powierzchnia planetoidy zawiera wiele krzemianów oraz wchodzących w skład jej skał krzemu oraz żelaza.

Księżyc planetoidy – Daktyl | edytuj kod

Podczas przelotu sondy Galileo obok Idy dokonano odkrycia jej małego księżyca, Daktyla. Jego średnica wynosi 1,5 km, obiega on Idę w odległości ok. 108 km w czasie 1,54 dnia.

Formacje geologiczne na powierzchni Idy i Daktyla | edytuj kod

Oto zestawienie znanych i nazwanych oficjalnie formacji geologicznych na powierzchni 243 Idy i Daktyla.

Regiony Idy Nazwy regionów na powierzchni Idy pochodzą od nazwiska odkrywcy Johanna Palisy oraz miejsc w jakich pracował.

Grzbiety górskie Jedynym nazwanym grzbietem górskim na Idzie jest Townsend Dorsum, nazwany tak od Tima Townsenda, członka zespołu kierującego misją Galileo.

Kratery Nazwy kraterów na Idzie zostały zapożyczone od nazw słynnych jaskiń na Ziemi.

Kratery na Daktylu Kratery uderzeniowe na powierzchni Daktyla noszą nazwy pochodzące od mitologicznych Daktylów.

Zobacz też | edytuj kod

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod


Na podstawie artykułu: "(243) Ida" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy