(I Can’t Get No) Satisfaction


(I Can’t Get No) Satisfaction w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

(I Can’t Get No) Satisfaction – utwór skomponowany podczas amerykańskiego tournée The Rolling Stones w 1965 roku przez Keitha Richardsa z tekstem Micka Jaggera.

Wyraża ostry protest, sprzeciwia się konformizmowi, brakowi odpowiedzialności i konsumpcjonizmowi, których świadkami byli członkowie grupy podczas trasy koncertowej. Satisfaction stał się wyrazem buntu przeciw kulturze mieszczańskiej. Przetworzony dźwięk gitary Richardsa, dzięki przystawce fuzz box dał utworowi siłę wyrazu, która w połączeniu z chaotycznym, ale bardzo wyrazistym śpiewem i grą basisty Billa Wymana oraz perkusisty Charliego Wattsa, pozwoliła piosence zająć czołowe miejsce wśród najpopularniejszych utworów rockowych i zadecydowała wprost o wielkiej popularności grupy[potrzebny przypis].

Wersję tego nagrania można znaleźć na debiutanckiej płycie zespołu Devo; w lutym 1966 została także nagrana przez Otisa Reddinga. Utwór wykonywali też m.in. The Residents, Blue Cheer, Cat Power, Samantha Fox, Britney Spears i Acid Drinkers. Dodatkowo podczas koncertu w Amsterdamie w 1968 r. wykonała go Aretha Franklin.

W 2004 utwór został sklasyfikowany na 2. miejscu listy 500 utworów wszech czasów magazynu Rolling Stone[1].

Przypisy | edytuj kod

  1. Rolling Stones Magazine's Top 500 Songs (ang.). metrolyrics.com. [dostęp 2010-07-03].
Na podstawie artykułu: "(I Can’t Get No) Satisfaction" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy