55 Dywizja Piechoty (II RP)


55 Dywizja Piechoty (II RP) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

55 Dywizja Piechoty Rezerwowa, 55 DP (rez.) – wielka jednostka piechoty Wojska Polskiego II RP.

Spis treści

Udział w wojnie obronnej 1939 | edytuj kod

55 Dywizja Piechoty (Rezerwowa) pod dowództwem płk. Stanisława Kalabińskiego wchodziła w skład GO „Śląsk” w Armii „Kraków”. Została zmobilizowana pod koniec sierpnia 1939 r. z batalionów Śląskiej Brygady Obrony Narodowej i Dąbrowskiej Półbrygady Obrony Narodowej. Jej zadaniem była obrona umocnionego odcinka „Mikołów”. W dniach 1-2 września toczyła zacięte walki w rejonie Kobióra i Wyr z niemieckimi 8 DP, nacierającą z północnego zachodu na Mikołów i 28 DP, atakującą z zachodu w kierunku Wyr. 2 września jeden z jej odwodowych batalionów odebrał Niemcom kontratakiem wieś Wyry. Niestety, 3 września, po zaciekłych walkach bitwy granicznej, została zmuszona do odwrotu. 4 września dywizja otrzymała rozkaz odwrotu nad Nidę w kierunku Pińczowa i Miechowa. W dniu 5 września ostatnie bataliony Dywizji i znajdujące się pomiędzy Krzeszowicami a Krakowem podjęły zaciątą walkę w Rudawie i Młynce[1].

7 września pułki dywizji toczyły ciężkie, chaotyczne boje odwrotowe na północny wschód od Krakowa w widłach Wisły i niewielkiego, lewobrzeżnego jej dopływu Nidzicy. 204 pp bił się krwawo w Proszowicach, 201 pp toczył zaciętą walkę pod Klimontowem, a później koło Słonowic, gdzie odrzucił natarcie niemieckich czołgów, zaś 203 pp walczył pod Kazimierzą Wielką. Dalsze walki toczyły się na lewym brzegu Nidzicy w okolicach Gabułtowa i Jakuszowic, skąd późną nocą, po wspomnianych bojach i po 30 km marszu, oddziały dywizji mogły kontynuować odwrót w kierunku rzeki Nidy. 9 września dotarły do Stopnicy. 11 września dywizja zorganizowała i krwawo broniła przyczółek pod Osiekiem, z którego miała przeprawiać się cała Armia „Kraków”. W dniach 14-17 września jednostki dywizji wiązały siły niemieckie w okolicy Biłgoraja. Kolejne walki osłonowe 55 DP stoczyła w rejonie Górecka. Najcięższe boje toczył 201 pp, stawiając skuteczny opór nieprzyjacielowi przez cztery kolejne dni od 17 do 20 września. W nocy z 18 na 19 września dywizja wzmocniła polskie oddziały atakujące Tomaszów Lubelski. W nieskutecznym natarciu udział wziął 203 pp. W nocy z 22 na 23 września po naradzie oficerów sztabu, po stwierdzeniu niezdolności resztek dywizji, bez artylerii, do jakiegokolwiek działania, dowódca dywizji podjął decyzję o rozwiązaniu jednostki w rejonie wsi Ulów.

 Osobne artykuły: Bitwa pod Biłgorajem (1939)Bitwa pod Tomaszowem Lubelskim.

Ordre de Bataille i obsada personalna | edytuj kod

Obsada personalna Dowództwa 55 DP (rez.) [a]

  • dowódca dywizji – płk piech. Stanisław Kalabiński (dca PD 30 DP)
  • dowódca piechoty dywizyjnej – płk piech. Józef Giza (dca Górnośląskiej BON)
  • dowódca artylerii dywizyjnej - płk art. Eugeniusz Ignacy Luśniak
  • dowódca saperów dywizyjnych - kpt. Czesław Wójtowicz
  • szef służby sprawiedliwości - mjr aud. Władysław Różycki
  • szef służby duszpasterskiej - ks. kapelan Wacław Jabłoński
  • szef sztabu - ppłk dypl. Józef Ullman
  • oficer operacyjny - kpt. dypl. Stanisław Czupryna
  • pomocnik oficera operacyjnego - kpt. Michał Dawiskiba
  • oficer informacyjny - kpt. Tadeusz Horoszkiewicz
  • dowódca łączności - mjr Stefan Polz
  • kwatermistrz - kpt. dypl. Roman Jan Różycki
  • komendant kwatery głównej - kpt. Karol Brandys
  • szef sanitarny - mjr.dr.med.Józef Mazurek

Organizacja wojenna 55 DP [b]

Dowództwo 55 Dywizji Piechoty

  • dowódcy broni i szefowie służb
  • Sztab

Kwatera Główna 55 DP (23 pal, jako Rezerwa Personelu Etapowego Typ II Nr 24)

  • Kompania Asystencyjna Nr
  • Pluton Łączności KG Nr 66 (Kompania Łączności 23 DP)
  • Pluton Pieszy Żandarmerii Nr 66
  • Poczta Polowa Nr 105 (Urząd Pocztowo-Telegraficzny w Krakowie)
  • Sąd Polowy Nr 53 (KRU Będzin)
  • Kompania Gospodarcza KG 55 DP

Piechota dywizyjna

Artyleria dywizyjna

Jednostki broni

  • 75 Kompania Saperów (5 Batalion Saperów w Krakowie)
  • Kompania Telefoniczna Nr 66 (Kompania Łączności 23 DP)
  • Pluton Radio Nr 66 (Kompania Łączności 23 DP)
  • Drużyna Parkowa Łączności Nr 66 (Kompania Łączności 23 DP)

Jednostki i zakłady służb

Uwagi | edytuj kod

  1. W nawiasach podano stanowiska służbowe oficerów dywizji zajmowane przed mobilizacją.
  2. W nawiasach podano nazwy jednostek mobilizujących.

Przypisy | edytuj kod

  1. S.S. Korzonek S.S., Wojna Obronna 1939 roku na Ziemi Zabierzowskiej .

Bibliografia | edytuj kod

  • Tadeusz Jurga: Wojsko Polskie: krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. Regularne jednostki Wojska Polskiego w 1939: organizacja, działania bojowe, uzbrojenie, metryki związków operacyjnych, dywizji i brygad. T. 7. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1975.
  • Wacław Stachiewicz: Wierności dochować żołnierskiej : przygotowania wojenne w Polsce 1935-1939 oraz kampania 1939 w relacjach i rozważaniach szefa Sztabu Głównego i szefa Sztabu Naczelnego Wodza. Warszawa: "Rytm", 1998. ​ISBN 83-86678-71-2​.
  • Jan Przemsza-Zieliński: Jeden z tysiąca Zagłębiaków Rzecz o pułkowniku Stanisławie Kalabińskim ostatnim dowódcy śląsko-dąbrowskiej Obrony Narodowej : Sosnowiecka Oficyna Wydawniczo-Autorska "SOWA-PRESS", Sosnowiec 1999 r.
  • Jan Przemsza-Zieliński: Księga wrześniowej chwały pułków śląskich t. 1 i 2 : Biblioteka Śląska w Katowicach, Sosnowiecka Oficyna Wydawniczo-Autorska "SOWA-PRESS", Katowice-Sosnowiec 1993 r.
  • Apoloniusz Zawilski: Bitwy polskiego września : Wydawnictwo ZNAK 2009.
Na podstawie artykułu: "55 Dywizja Piechoty (II RP)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy