ARA General Belgrano (1938)


Na mapach: 55°24′00″S 61°32′00″W/-55,400000 -61,533333

ARA General Belgrano (1938) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

ARA General Belgranoargentyński krążownik, ex-amerykański USS Phoenix (CL-46), zatopiony 2 maja 1982 roku podczas wojny o Falklandy.

Historia | edytuj kod

Był to krążownik lekki amerykańskiego typu Brooklyn zbudowany w New Jersey. Budowa została rozpoczęta w 1935 roku. Wszedł do służby w US Navy 3 października 1938 roku pod nazwą USS „Phoenix” (CL-46). Brał udział w II wojnie światowej na Pacyfiku (między innymi znajdował się w Pearl Harbor podczas ataku japońskiego[1]).

W lipcu 1946 roku został wycofany ze służby amerykańskiej i w grudniu 1951 roku sprzedany Argentynie za 7,8 mln dolarów (wraz z drugim okrętem tego typu: USS „Boise” (CL-47), który otrzymał nazwę ARA „Nueve de Julio”). „Phoenix” otrzymał nazwę ARA „17 de Octubre”, lecz po obaleniu Juana Peróna w 1955 roku, w 1956 roku został przemianowany na ARA „General Belgrano” (C-4) (generał Manuel Belgrano walczył o niepodległość Argentyny w 1816 roku).

Podczas wojny z Wielką Brytanią o Falklandy, Brytyjczycy ogłosili strefę w promieniu 200 mil od wysp za „strefę całkowitej wyłączności” (Total Exclusion Zone), w której okręty uznane za wrogie miały być topione. Z uwagi na to, siły nawodne marynarki argentyńskiej nie zbliżały się do wysp. ARA „General Belgrano” opuścił port Ushuaia w dniu 26 kwietnia 1982 roku z dwoma niszczycielami, ARA „Piedra Buena” (D-29) i ARA „Hipólito Bouchard” (D-26) (oba także ex-amerykańskie), jako Grupa Operacyjna 79.3. 29 kwietnia patrolowały one na południe od wysp. 30 kwietnia grupa została wykryta przez brytyjski atomowy okręt podwodny HMS „Conqueror”. Chociaż argentyńskie okręty znajdowały się poza "strefą całkowitej wyłączności", zespół został uznany za zagrożenie. Po konsultacji na szczeblu rządu, premier Margaret Thatcher zezwoliła dowódcy „Conquerora”, Christopherowi Wreford-Brownowi, na atak.

Mimo że brytyjska jednostka miała na pokładzie nowoczesne torpedy Mark 24 Tigerfish, z uwagi na ich zawodność dowódca brytyjskiego okrętu użył do ataku opracowanych jeszcze przed II wojną światową torped Mark VIII mod 4[2]. Dwa pociski trafiły w "Generała Belgrano" – jedna z nich urwała dziób okrętu. Krążownik został opuszczony o 16.24 i zatonął. Rozbitkowie pływali na tratwach przez następne około 40 godzin, zanim zostali znalezieni przez okręty argentyńskie i statek chilijski od 3 do 5 maja. Zginęło 321 marynarzy i dwóch cywilów przebywających wówczas na pokładzie[2], uratowano 770 osób.

ARA „General Belgrano” był pierwszym okrętem zatopionym przez atomowy okręt podwodny.

Przypisy | edytuj kod

  1. Phoenix (ang.). history.navy.mil. [dostęp 2012-05-07].
  2. a b Łukasz Golowanow: Dwie torpedy w celu. Zatopienie krążownika ARA General Belgrano (pol.). Konflikty.pl. [dostęp 2012-05-07].
Na podstawie artykułu: "ARA General Belgrano (1938)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy