Achaz


Achaz w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Achaz (hebr.: אחז, skrócona forma imienia Jehoachaz: [oby] Jahwe uchwycił − postać biblijna ze Starego Testamentu.

Król Judy w latach 734 p.n.e.-728 p.n.e. (daty sporne), współrządził od 735 lub wcześniej. Był synem Jotama. Po śmierci ojca został królem. Wprowadził kult pogański i nawet złożył w ofierze swojego własnego syna.

Achaz został pokonany, kiedy Izrael (państwo północne) i Syria podczas wojny syro-efraimskiej przeprowadziły wspólny atak na Judę. Odrzucając radę proroka Izajasza, zwrócił się o pomoc do króla asyryjskiego Tiglat-Pilesera III i tak stał się mu poddanym. Po jego śmierci rządy objął jego syn Ezechiasz. Pojawia się w 2 Krl 15,38 nn. i 2 Krn 27,9 nn. oraz Iz 7,1 nn.


Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Achaz" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy