Adolf Piller


Adolf Piller w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Adolf Emil Piller (ur. 5 października 1877 we Lwowie, zm. 23 marca 1951 w Poznaniu) – polski architekt.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Kamienica przy ulicy Serbskiej 13 we Lwowie Kamienica przy ulicy Teatralnej 6 we Lwowie

Urodził się w rodzinie lwowskiego drukarza Kornela Pillera i Adolfiny z Sienickich. Po ukończeniu szkoły średniej w 1895 rozpoczął studia na Wydziale Architektury w lwowskiej Szkole Politechnicznej, w 1901 obronił dyplom architekta. W 1903 wyjechał kontynuować naukę w Karlsruher Institut für Technologie w Karlsruhe, a następnie w Akademii Sztuk Pięknych w Monachium. Po powrocie do Lwowa współpracował z miejscowymi biurami inżynieryjnymi i architektonicznymi, w 1907 został architektem miejskim i zajmował to stanowisko do 1910. Następnie pracował w Stowarzyszeniu Budowlanym, w 1914 został zmobilizowany do służby w armii austriackiej. Od 1918 służył w wojsku polskim i walczył w obronie Lwowa, 3 marca 1918 poślubił Jadwigę Majkrzakowską. W 1919 w stopniu porucznika przeszedł do rezerwy i razem z żoną opuścił Lwów, do 1922 pracował w Dyrekcji Robót Publicznych w Kielcach. Przez kolejne dwa prowadził własne biuro projektowe i nadzorował budowę Izby Skarbowej. W 1924 przeprowadził się do Poznania, gdzie objął stanowisko profesora w Państwowej Szkole Budowlanej. Równocześnie projektował i nadzorował budowę nowych gmachów. Wynalazł metodę utwardzania ruchomego piasku przy pomocy szkła wodnego z dodatkami, którą zastosował ratując Dom Nauczyciela w Jastarni przed osunięciem. Ponadto wynalazł sposób zagospodarowania gruzobetonu podczas wznoszenia nowych obiektów. Po wysiedleniu z Poznania spędził lata okupacji w Makowie Podhalańskim, w 1945 powrócił do Poznania i nauczał w Państwowym Liceum Budowlanym do przejścia na emeryturę w 1947.

Działalność architektoniczna | edytuj kod

Lwów | edytuj kod

  • Kamienica z parterem handlowym przy ulicy Serbskiej 13;
  • Kamienica hr. Zofii Lasockiej przy ul. Teatralnej 6 (współautorzy Tadeusz Nowakowski i Jan Lewiński, realizacja konstrukcji Zygmunt Piotrowicz);
  • Kamienica modernistyczna z elementami neogotyckimi dla Karola Ludwika Karol Stadtmüllera i Karola Cudżaka przy ulicy Kniazia Romana 6 (Stefana Batorego), (współautor Roman Wolpel, rzeźby na elewacji Stanisław Plichal). W latach 1933–1939 w kamienicy znajdowało się studio z którego nadawała audycję Wesoła Lwowska Fala;
  • Budynek Banku Naftowego przy ulicy Leona Sapiechy 3 przy Łąckiego – dziś Stepana Bandery przy Ołeksandra Briułłowa) (1910) (współautor Edmund Żychowicz);
  • Wczesnomodernistyczna kamienica przy ulicy Bohdana Chmielnickiego 5 (Żółkiewska) (współautor Roman Feliński;
  • Domy mieszkalne Michała Demetra przy ulicy Tarnowskiego 2,4,6,8 i 26 (współautor Piotr Tarnawiecki);
  • Dom akademicki im. Andrzeja Potockiego przy ulicy Josifa Slipego 7 (Sobińskiego);
  • Elektrownia miejska przy ulicy Kozielnickiej.

Poznań | edytuj kod

Inne | edytuj kod

Bibliografia | edytuj kod

  • Wielkopolski słownik biograficzny, PWN, Warszawa-Poznań 1981, ​ISBN 83-01-02722-3​ s. 569;
  • „Czy wiesz kto to jest?”, praca zbiorowa pod redakcją Stanisława Łozy, Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej Warszawa 1938, s. 572
  • Grzegorz Rąkowski: „LWÓW. Przewodnik krajoznawczo-historyczny po Ukrainie Zachodniej”. Część IV. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2008. ​ISBN 978-83-89188-70-8​.
Na podstawie artykułu: "Adolf Piller" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy