Aleksander Burski


Aleksander Burski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Grób Burskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Aleksander Burski[1] (ur. 14 listopada 1904 w Łodzi, zm. 12 czerwca 1991) – polski tkacz, związkowiec i polityk komunistyczny. Poseł do Krajowej Rady Narodowej, na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL II i III kadencji, w latach 1960–1968 przewodniczący Komitetu Pracy i Płac.

Życiorys | edytuj kod

Syn Juliana i Teofili, zdobył wykształcenie średnie. Pracował w przemyśle włókienniczym. W 1923 został członkiem Związku Włókniarzy w Łodzi, następnie był członkiem Towarzystwa Uniwersytetów Robotniczych. Za działalność w Komunistycznej Partii Polski więziony w latach 1925, 1930 i 1938, w tym w obozie w Berezie Kartuskiej (do partii należał od 1927). Współpracował z Polską Partią Socjalistyczną tworząc w Łodzi komitety dzielnicowe. W 1930 kandydował do Sejmu z listy z listy Lewicy Związkowej, jako delegat robotników Fabryki Przygórskich. Działał w ruchu zawodowym na Górnym Śląsku i w Warszawie. Po wybuchu II wojny światowej uwolniony z więzienia w Łęczycy, wyjechał do Białegostoku, gdzie pracował w zawodzie. Od 1941 w Warszawie, w 1942 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej i Gwardii Ludowej. W 1944 roku został wysłany do Okręgu Częstochowsko-Radomszczańskiego Armii Ludowej, gdzie działał do stycznia 1945 roku.

W 1945 przewodniczący Zarządu Głównego Związku Zawodowego Pracowników Przemysłu Włókienniczego, należał do Komisji Centralnej Związków Zawodowych w od 1945 do 1949, której był zastępcą skarbnika i pełniącym obowiązki przewodniczącego. Wiceprzewodniczący Centralnej Rady Związków Zawodowych w okresie 1949–1952. Wszedł do Komitetu Wykonawczego Światowej Federacji Związków Zawodowych. W latach 1952–1954 dyrektor Bielawskich Zakładów Przemysłu Bawełnianego w Bielawie, następnie do 1958 dyrektor Zarządu Produkcji Włókienniczej, Odzieżowej i Skórzanej w Centralnym Związku Spółdzielczości Pracy, a od 1958 do 1960 wiceprezes Najwyższej Izby Kontroli.

Delegat na I i II Zjazd PPR (1945, 1948) i Kongres Zjednoczeniowy z terenu Łodzi w 1948, od kongresu członek Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W 1945 kierownik wydziału przemysłowego komitetu wojewódzkiego PPR w Łodzi, był jego członkiem, jak również komitetu łódzkiego oraz członkiem egzekutywy komitetu łódzkiego PZPR. Od 1945 członek Komitetu Centralnego PPR, a od 1948 do 1952 Komitetu Centralnego PZPR. Pełnił mandat poselski do Krajowej Rady Narodowej, na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL II i III kadencji, w KRN był przewodniczącym Komisji Pracy i Opieki Społecznej. Od 14 czerwca 1960 do 22 grudnia 1968 był przewodniczącym Komitetu Pracy i Płac w rządach Józefa Cyrankiewicza. Od 1970 prezes Rady Naczelnej Polskiego Komitetu Pomocy Społecznej.

W 1980 roku został odznaczony Orderem Budowniczych Polski Ludowej[2][3].

Przypisy | edytuj kod

  1. Urodzony jako Aleksander Helman-Burski, nazwisko Burski używa od 1950.
  2. Lista osób odznaczony w Belwederze. „Nowiny”, s. 2, Nr 159 z 23 lipca 1980. 
  3. Dziennik Polski, r. XXXVI,nr 159 (11215), s. 1.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Aleksander Burski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy