Aleksander Nosarzewski


Aleksander Nosarzewski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Aleksander Nosarzewski (ur. 15 sierpnia 1898 w Kamienskoje, zm. między 16 a 19 kwietnia[1] 1940 w Katyniu) – major piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej[2].


Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Był synem Franciszka i Julii ze Skalskich[3]. Członek Polskiej Organizacji Wojskowej. Został przyjęty do Wojska Polskiego z „grupy byłych Legionów Polskich”. Żołnierz 1 pułku piechoty Leg. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej. W 1922 był oficerem 32 pułku piechoty[4]. W 1924 służył w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 873 lokatą w 75 pułku piechoty[5]. 1 stycznia 1928 został awansowany do stopnia kapitana (starszeństwo z dniem awansu i 109 lokatą)[6]. Na początku 1935 został przeniesiony z 75 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza[7][8]. Ukończył kurs dla dowódców kompanii (1934)[3]. Do stopnia majora awansował ze starszeństwem z dniem 19 marca 1937[9]. Był komendantem obwodu przysposobienia wojskowego oraz wykładowcą w Centralnego Instytutu Wychowania Fizycznego w Warszawie[3]. Zajmował się sportem strzeleckim. Pisał artykuły do gazet[10]. W marcu 1939 był komendantem oddziału wojskowego na Akademii Wychowania Fizycznego[9].

Podczas kampanii wrześniowej wzięty do niewoli przez Sowietów. Początkowo był jeńcem obozu w Putywlu. Polski Czerwony Krzyż 12 listopada 1939 przekazał wiadomości o pobycie majora w putywlskim obozie. Następnie został przewieziony do Kozielska. 26 lutego 1940 rodzina otrzymała kartę pocztową z Kozielska. Według stanu z kwietnia 1940 był jeńcem obozu kozielskiego. Między 7 a 9 kwietnia 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika smoleńskiego obwodu NKWD[1] – lista wywózkowa 017/3 poz 52, nr akt 2310[11] z 14.04.1940[1]. Został zamordowany między 9 a 11 kwietnia 1940 przez NKWD w lesie katyńskim[1]. Nie został zidentyfikowany podczas ekshumacji prowadzonej przez Niemców w 1943. Krewni do 1957 poszukiwali informacji przez Biuro Informacji i Badań Polskiego Czerwonego Krzyża w Warszawie.

Życie prywatne | edytuj kod

Żonaty z Jadwigą z Nowakowskich, miał córki: Krystynę, Ewę i Barbarę[3]. Ślub został zawarty w grudniu 1924[12].

Upamiętnienie | edytuj kod

  • Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło decyzją Nr 439/MON z 5 października 2007 awansował go pośmiertnie na stopnień majora. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”
  • Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari (nr 14384) – zbiorowe, pośmiertne odznaczenie żołnierzy polskich zamordowanych w Katyniu i innych nieznanych miejscach kaźni, nadane przez Prezydenta RP na Uchodźstwie profesora Stanisława Ostrowskiego (11 listopada 1976)
  • Krzyż Kampanii Wrześniowej – zbiorowe, pośmiertne odznaczenie pamiątkowe wszystkich ofiar zbrodni katyńskiej (1 stycznia 1986)

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d УБИТЫ В КАТЫНИ, Москва Общество «Мемориал» – Издательство «Звенья» 2015, s. 537.
  2. JędrzejJ. Tucholski JędrzejJ., Mord w Katyniu, 1991, s. 177 .
  3. a b c d Kiński i inni, Katyń, Księga Cmentarna, 2000, s. 432 .
  4. Lista starszeństwa oficerów zawodowych, Warszawa 1922, s. 81
  5. Rocznik Oficerski, Warszawa 1924, s. 299, 381 .
  6. „Dziennik Personalny” (R.9, nr 6), 19 marca 1928, s. 52 .
  7. „Dziennik Personalny” (R.16, nr 6), Warszawa , 18 kwietnia 1935, s. 46 .
  8. Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty, Warszawa 1935, s. 62 .
  9. a b RybkaR. R. RybkaR., StepanS. K. StepanS., Rocznik oficerski 1939, Kraków 2006, s. 29, 452 .
  10. „Polska Zbrojna” (R.10, nr 332), Warszawa , 5 grudnia 1931, s. 8 .
  11. J.J. Tucholski J.J., op cit, s. 637 .
  12. Muzeum Katyńskie - Mediateka, www.muzeumkatynskie.pl [dostęp 2019-03-25] .
  13. Rocznik oficerski, Warszawa 1932, s. 65 .
  14. Monitor Polski nr 179/1931.
  15. „Polska Zbrojna” (R.1, nr 48), Warszawa , 26 listopada 1921, s. 3 .
  16. „Dziennik Personalny” (R.19, nr 3), Warszawa , 11 listopada 1938, s. 24 .

Bibliografia | edytuj kod

  • Dzienniki Personalne, Warszawa, Ministerstwo Spraw Wojskowych.
  • Rocznik Oficerski 1923, Warszawa, Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
  • Rocznik Oficerski 1924, Warszawa, Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
  • Rocznik Oficerski 1928, Warszawa, Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
  • Rocznik Oficerski 1932, Warszawa, Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
  • Jan Kiński, Helena Malanowska, Urszula Olech, Wacław Ryżewski, Janina Snitko-Rzeszut, Teresa Żach: Katyń. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Marek Tarczyński (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2000. ISBN 83-905590-7-2.
  • Jędrzej Tucholski: Mord w Katyniu. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1991. ISBN 83-211-1408-3.
  • УБИТЫ В КАТЫНИ, Москва Общество «Мемориал» – Издательство «Звенья» 2015, ​ISBN 978-5-78700-123-5​.
  • Auswaertiges Amt – Amtliches Material Zum Massenmord Von Katyn, Berlin 1943.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ​ISBN 978-83-7188-899-1​.
Na podstawie artykułu: "Aleksander Nosarzewski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy