Aleksandr Powietkin


Aleksandr Powietkin w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii To jest najnowsza wersja przejrzana, która została oznaczona 2 sty 2021. Od tego czasu wykonano 3 zmiany, które oczekują na przejrzenie. Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Aleksandr Władimirowicz Powietkin, ros. Александр Владимирович Поветкин (ur. 2 września 1979 w Kursku) – rosyjski kick-boxer i bokser. Wielokrotny mistrz Rosji, a także mistrz Europy (2002, 2004), świata (2003) i olimpijski (2004) w boksie amatorskim w wadze ciężkiej. Od 2005 roku pięściarz zawodowy wagi ciężkiej. W latach 2011-2013 mistrz świata federacji World Boxing Association.

Spis treści

Sportowa kariera | edytuj kod

Boks trenuje od 13 roku życia. W 1995 roku został mistrzem Rosji młodzików, a dwa lata później również juniorów. Na początkowym etapie kariery uprawiał również z sukcesami kick-boxing.

Kick-boxing | edytuj kod

W 1997 roku został w Moskwie mistrzem świata juniorów (do lat 19). Dwa lata później we włoskim Caorle zdobył amatorskie mistrzostwo świata WAKO w formule full contact w wadze superciężkiej[2]. W 2000 roku w Nikozji został mistrzem Europy zawodowców.

Boks amatorski | edytuj kod

W 2000 roku porzucił kick-boxing, aby skoncentrować się wyłącznie na boksie. W tym samym roku zdobył w Samarze mistrzostwo Rosji w wadze ciężkiej (do 91 kg). W 2001 roku przeszedł do wagi superciężkiej, w której również zdobył mistrzostwo kraju (Saratów 2001).

W 2001 roku zadebiutował na mistrzostwach świata. Odpadł w ćwierćfinale, przegrywając na punkty z Ukraińcem Ołeksijem Mazikinem. Porażkę tę powetował sobie trzy miesiące później, wygrywając złoty medal na Igrzyskach Dobrej Woli w Brisbane.

W maju 2002 roku obronił mistrzostwo Rosji (Rostów 2002), a w czerwcu zdobył mistrzostwo Europy (Perm 2002), pokonując w finale Roberto Cammarelle (20:16). Następnie w październiku tryumfował w swojej kategorii wagowej na prestiżowym Turnieju im. Feliksa Stamma w Warszawie, ponadto został wybrany najlepszym pięściarzem całego turnieju[3]. Niezwykle udany sezon przypieczętował zdobyciem absolutnego mistrzostwa Rosji, wygrywając we Władywostoku z Aleksiejem Lezinem, byłym mistrzem świata i trzykrotnym mistrzem Europy w wadze superciężkiej. Lezin wziął na Powietkinie rewanż rok później, pokonując go w finale mistrzostw Rosji. Już w następnym miesiącu Powietkin został mistrzem świata (Bangkok 2003), wygrywając na punkty (29:27) w zaciętej walce finałowej z Kubańczykiem Pedro Carriónem.

W lutym 2004 roku obronił mistrzostwo Europy (Pula 2004), ponownie pokonując w finale na punkty Cammarelle (30:26). W sierpniu osiągnął największy sukces w swej amatorskiej karierze, tryumfując w turnieju olimpijskim w Atenach. Pokonał w nim kolejno:

Po igrzyskach przeszedł na zawodowstwo. Bilans walk amatorskich: 125 zwycięstw i 7 porażek[5].

Boks zawodowy | edytuj kod

W 2005 roku podpisał kontrakt z niemiecką grupą promotorską Sauerland Events i w czerwcu zadebiutował na zawodowym ringu, nokautując w Kempten (Allgäu) Muhammeda Ali Durmaza (ówczesny bilans 2-2-0). Następnie wygrał 12 kolejnych walk z rzędu (w tym 9 przed czasem), co w 2007 roku zaowocowało zaproszeniem go do występu w 4-osobowym turnieju eliminacyjnym, który miał wyłonić pretendenta do tytułu mistrza świata IBF, będącego w posiadaniu Wołodymyra Kłyczki. W półfinale Powietkin pokonał przez TKO w 11. rundzie byłego mistrza świata IBF i WBO Chrisa Byrda (40-3-1), aby w finale zmierzyć się z niepokonanym Eddiem Chambersem (30-0-0). Walka odbyła się w styczniu 2008 roku w Berlinie. Rosjanin wygrał zdecydowanie na punkty (117:111, 119:109, 116:112)[5]. Do planowanego na grudzień mistrzowskiego pojedynku z Kłyczką jednak nie doszło – Powietkin wycofał się z niego z powodu kontuzji.

Po wymuszonej rehabilitacją 9-miesięcznej przerwie powrócił na ring w walce z mistrzem Igrzysk Panamerykańskich 2003, Jasonem Estradą (15-1-0). Pokonał go w Düsseldorfie przez jednogłośną decyzję sędziów.

W marcu 2010 roku wygrał przez TKO w 5. rundzie z Meksykaninem Javierem Morą (22-5-1), co dało mu ponownie pozycję pretendenta numer 1 do tytułów IBF i WBO Wołodymyra Kłyczki (54-3-0)[6]. Do walki między nimi miało dojść we wrześniu, jednak pod koniec lipca Rosjanin po raz kolejny się z niej wycofał. W rezultacie IBF i WBO wyznaczyły do pojedynku Samuela Petera, a Powietkina karnie przesunęły poza pierwszą dziesiątkę rankingu pretendentów[7].

18 grudnia 2010 roku wygrał jednogłośnie na punkty z zawodowym mistrzem USA organizacji NABA, Nicolaiem Firthą (19-7-1). W 5. rundzie Powietkin doznał złamania nadgarstka prawej ręki i do końca walki był zmuszony boksować głównie lewą[8].

27 sierpnia 2011 roku Powietkin zdobył mistrzostwo świata WBA (nieobsadzone po tym, jak Wołodymyr Kłyczko został awansowany na tzw. "superczempiona"), pokonując w Erfurcie Rusłana Czagajewa (27-1-1) przez jednogłośną decyzję (117:113, 117:113, 116:112)[9]. 25 lutego 2012 roku obronił tytuł, wygrywając po zaciętej walce przez kontrowersyjną decyzję sędziów (w stosunku dwa do remisu) z mistrzem WBO wagi junior ciężkiej Marco Huckiem[10][11]. W kolejnych obronach Rosjanin pokonał szybko przed czasem Hasima Rahmana (29 września 2012) oraz Andrzeja Wawrzyka (17 maja 2013), dzięki czemu ponownie zapewnił sobie prawo do walki z Wołodymyrem Kłyczką (60-3-0).

W lutym 2014 Powietkin podpisał kontrakt z nowo powstałą rosyjską grupą promocyjną "Świat Boksu ", kierowaną przez Andrieja Rjabinskiego na okres trzech lat oraz zaczął trenować z nowego trenerem Iwanem Kirpą[12].

30 maja 2014 w Moskwie wygrał przez nokaut w siódmej rundzie z Manuelem Charrem, a 24 października 2014 z Carlosem Takamem w dziesiątej[13].

22 maja 2015 na gali w Moskwie pokonał przez nokaut w pierwszej rundzie Mike'a Pereza i obecnie jest oficjalnym i obowiązkowym pretendentem do walki o mistrzostwo świata wagi ciężkiej federacji WBC[14].

4 listopada 2015 na gali w Kazaniu pokonał przez techniczny nokaut w 12 rundzie Mariusza Wacha dzięki czemu obronił pas WBC Silver w kategorii ciężkiej.

Walka z Wołodymyrem Kłyczko i kolejne pojedynki | edytuj kod

Na początku lipca pięściarze podpisali kontrakt na walkę, wcześniej ustalili podział zysków − obaj mieli zagwarantowane rekordowe gaże w swoich karierach (Powietkin ponad 5 mln dolarów)[15]. Do pojedynku doszło 5 października 2013 w hali Olimpijskij w Moskwie. Miał on jednostronny przebieg na korzyść Kłyczki, a Powietkin po raz pierwszy w karierze leżał na deskach − i to czterokrotnie (raz pod koniec drugiej rundy i trzy razy w siódmej). Ostatecznie Kłyczko wygrał zdecydowanie na punkty (wszyscy sędziowie punktowali 119:104). Tym samym Powietkin poniósł pierwszą porażkę w zawodowej karierze i stracił mistrzostwo świata WBA. Po walce wielu obserwatorów miało zastrzeżenia do Ukraińca i sędziego ringowego Luisa Pabona. Kłyczko często klinczował, odpychał rywala, ściągał go do dołu, a także walczył łokciami. Mimo to Pabon ostrzegł Ukraińca i odebrał mu punkt dopiero pod koniec walki, w jedenastej rundzie[16][17][18].

21 maja 2016 miała się odbyć walka Powietkina z Amerykaninem Deontayem Wilderem, która niemal w ostatniej chwili została jednak odłożona z powodu pozytywnego wyniku badań antydopingowych Powietkina[19]. W grudniu 2016 Powietkin miał walczyć z Kanadyjczykiem Bermanem Stiverne'em, jednak ponownie znaleziono w jego organizmie środek dopingujący i walka również się nie odbyła[20].

17 grudnia 2016 w Jekaterynburgu pokonał przez nokaut w szóstej rundzie Francuza Johanna Duhaupasa (34-4, 21 KO). 1 lipca 2017 roku na gali w Moskwie pokonał na punkty po 12 rundach Andrieja Rudenkę (120-108, 120-108, 120-109). Zdobył tym samym wakujące pasy WBO International i WBA Continental i wrócił do czołówki najlepszych zawodowych bokserów.

15 grudnia 2017 roku w Jekaterynburgu pokonał jednogłośnie na punkty (120-108, 119-109, 120-107) reprezentanta Rumunii Christiana Hammera (22-4, 12 KO), dzięki czemu obronił pasy WBO International i WBA Continental.

31 marca 2018 w Cardiff, znokautował w piątej rundzie Brytyjczyka Davida Price'a (22-5, 18 KO), zachowując status pretendenta do tytułu mistrza świata federacji WBA.

Walka z Anthonym Joshuą | edytuj kod

22 września 2018 na stadionie Wembley w Londynie zmierzył się z Anthonym Joshuą (21-0, 20 KO) w walce o pasy federacji WBO, IBF, WBA oraz IBO. Poniósł porażkę przez techniczny nokaut w 7 rundzie.

Kolejne pojedynki | edytuj kod

31 sierpnia 2019 w O2 Arenie w Londynie wygrał jednogłośnie na punkty (3x 117-111) z reprezentantem Wielkiej Brytanii Hughiem Furym (23-3, 13 KO) i zdobył tym samym wakujący tytuł WBA International w kategorii ciężkiej.

7 grudnia 2019 na gali Joshua vs Ruiz 2 w Arabii Saudyjskiej zremisował (115-113, 113-115, 114-114) walkę z Michaelem Hunterem (18-1-1, 12 KO).

22 sierpnia 2020 na gali Matchroom Boxing w Brentwood zawalczył o pasy WBC Interim i WBC Diamond z Dillianem Whyte'em (27-2-0, 18 KO). W czwartej rundzie był dwukrotnie liczony, ale w piątej ciężko znokautował swojego rywala[21].

Przypisy | edytuj kod

  1. Walka Wawrzyk – Powietkin. "Andrzej musi znokautować rywala, jeśli chce odebrać mu pas". polskatimes.pl, 17 maja 2013.
  2. Offizielle Ergebnisse der WAKO-WM in Italien (Caorle) 1999 (niem.). kickboxer.de. [dostęp 2010-04-15].
  3. БОКС (ros.). sport-express.ru, 15 października 2002. [dostęp 2010-04-15].
  4. 24-е золото России: Поветкин победил Мохамеда Али без боя! (ros.). sport-express.ru, 29 sierpnia 2004. [dostęp 2010-04-15].
  5. a b Povetkin beats Chambers, earns shot at heavyweight title (ang.). sports.espn.go.com, 27 stycznia 2008. [dostęp 2010-04-15].
  6. Kliczko: "Promotorzy rzucają Powietkina na pożarcie". ringpolska.pl, 6 kwietnia 2010. [dostęp 2010-04-15].
  7. Aleksander Powietkin rezygnuje z walki z Kliczko. polskieradio.pl, 23 lipca 2010. [dostęp 2010-08-17].
  8. Powietkin walczył z kontuzją (ang.). bokser.org, 19 grudnia 2010. [dostęp 2010-12-20].
  9. Powietkin mistrzem WBA po wygranej z Czagajewem (pol.). ringpolska.pl.
  10. Powietkin obronił tytuł po ringowej wojnie (pol.). ringpolska.pl.
  11. Povetkin defeats Huck by controversial decision (ang.). boxingnews24.com.
  12. Поветкин заключил контракт с российской промоутерской компанией (ros.). lifenews.ru, 14 lutego 2014. [dostęp 2015-01-21].
  13. TRENER: W PRZYSZŁYM ROKU POWIETKIN BĘDZIE GOTOWY NA KLICZKĘ (pol.). boxing.com, 19 stycznia 2015. [dostęp 2015-01-21].
  14. Aleksander Powietkin błyskawicznie znokautował Mike'a Pereza (pol.). sport.interia.pl. [dostęp 2015-05-22].
  15. Kliczko vs Powietkin. Rekordowe gaże bokserów. sport.tvp.pl, 24 kwietnia 2013. [dostęp 2013-11-05].
  16. Więcej zapasów niż boksu. Kliczko zniszczył Rosjanina w walce pełnej fauli. 5 października 2013. [dostęp 2013-11-05].
  17. Kliczko zdominował Powietkina, niestety przy pomocy sędziego Pabona. bokser.org, 5 października 2013. [dostęp 2013-11-05].
  18. Adam Berlin: Ugly: Klitschko vs. Povetkin (ang.). boxing.com, 5 października 2013. [dostęp 2013-11-05].
  19. WILDER: NIE MA TAKICH SPECYFIKÓW, KTÓRE URATOWAŁYBY POWIETKINA. bokser.org, 2016-05-16. [dostęp 2016-05-16].
  20. Aleksander Powietkin zdyskwalifikowany. Były mistrz świata słono zapłaci za doping. sport.se.pl, 2017-03-03. [dostęp 2018-09-23].
  21. POWIETKIN WSTAŁ Z DESEK I CIĘŻKO ZNOKAUTOWAŁ WHYTE'A!, www.bokser.org [dostęp 2020-08-23] .

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Aleksandr Powietkin" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy