Alf Brodal


Alf Brodal w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Alf Brodal (ur. 25 stycznia 1910 w Kristianii, zm. 29 lutego 1988 w Bærum) – norweski anatom.

Syn inżyniera Petera Brodala (1872–1935) i Helene Kathrine Obenauer (1879–1934). Studiował medycynę w Oslo, po ukończeniu studiów w 1937 roku zaczął pracować jako asystent anatomii w Instytucie Stomatologii Klinicznej. Od 1940 roku zaczął zajmować się neurologią; zainteresowanie neuroanatomią przejawiał już wcześniej, publikując w 1935 roku pracę na temat mikrogyrii. W tym roku uzyskał tytuł doktora medycyny. Od 1943 roku jako prosektor w Instytucie Anatomicznym wykładał neurologię, wydał też swoje wykłady jako skrypt Nevroanatomi i relasjon til klinisk nevrologi. W latach 1946-1947 w Oksfordzie jako stypendysta Fundacji Rockefellera, gdzie miał możliwość pracy z Wilfridem LeGros Clarkiem. Od 1944 roku członek Norweskiej Akademii Nauk, od 1950 roku profesor anatomii na Uniwersytecie w Oslo.

Jego syn Per Brodal (ur. 1944) również zajmował się neuroanatomią.

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Alf Brodal" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy