Amor vacui


Amor vacui w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Obraz Tani Bunchō w stylu zen, okres Edo

Amor vacui (łac. „upodobanie pustki”[1]) – tendencja do ograniczania ilości niepotrzebnych elementów w dziele sztuki lub otaczającej przestrzeni, upodobanie do dużych, niezapełnionych powierzchni i estetycznego minimalizmu[1][2], charakterystyczna m.in. dla estetyki japońskiej[2].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b amor vacui, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2020-06-09] .
  2. a b PaulinaP. Kluz PaulinaP., „Horror vacui”, czy „amor vacui” – kilka refleksji nad stosunkiem do pustki - Czy wiesz, że - Wirtualne Muzea Małopolski, muzea.malopolska.pl [dostęp 2020-06-09] .
Na podstawie artykułu: "Amor vacui" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy