Andrzej Kunert


Andrzej Kunert w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Andrzej Kunert (2007)

Andrzej Krzysztof Kunert (ur. 12 października 1952 w Warszawie) – polski historyk, doktor habilitowany nauk humanistycznych (2010), w latach 2010–2016 sekretarz Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Absolwent VI Liceum Ogólnokształcącego im. Tadeusza Reytana w Warszawie. Studiował na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego. Tytuł zawodowy magistra uzyskał w 1976 na podstawie pracy pt. Wojskowe Sądownictwo Specjalne Związku Walki Zbrojnej – Armii Krajowej 1940–1945.

Od połowy lat 70. pracował w redakcji Słownika Biograficznego Działaczy Polskiego Ruchu Robotniczego. W latach 1984–1990 był redaktorem w Instytucie Wydawniczym PAX. Pełnił funkcję redaktora naczelnego Wydawnictwa Bellona, pracował następnie w Muzeum Wojska Polskiego. W 2007 został współwłaścicielem spółki cywilnej zajmującej się działalnością wydawniczą i wystawienniczą. Udzielał się jako konsultant cykli dokumentalnych Discovery Historia: Wielka wojna na wschodzie oraz Wrzesień 1939.

W 1993 został prezesem zarządu Fundacji Archiwum Polski Podziemnej 1939–1956. W 2002 uzyskał na Uniwersytecie Zielonogórskim stopień naukowy doktora na podstawie rozprawy Kazimierz Moczarski (1907–1975). Zarys biografii. Współpracuje z redakcją Polskiego Słownika Biograficznego[1]. W 2010 uzyskał stopień doktora habilitowanego na Uniwersytecie Zielonogórskim[2].

Zasiadał w konwencie Ruchu Stu[3].

W 1989 był współzałożycielem Niezależnego Komitetu Historycznego Badania Zbrodni Katyńskiej[4]. W 1990 został członkiem Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa i był nim nieprzerwanie do 2010 roku[5]. 16 kwietnia 2010, po śmierci Andrzeja Przewoźnika, został powołany na stanowisko sekretarza Rady[5] i wszedł w skład jej prezydium[6]. Urząd ten sprawował do 1 sierpnia 2016, kiedy to ROPWiM została zlikwidowana[7].

Zaangażował się w m.in. w projekt budowy pomnika nagrobnego żołnierzy bolszewickich w Ossowie oraz pomnika ofiar katastrofy smoleńskiej na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie. Zasiadł również w Polsko-Rosyjskiej Grupie do Spraw Trudnych. Został przewodniczącym Kapituły Honorowej Nagrody im. Danuty Siedzikówny „Inki”[8] oraz członkiem jury Nagrody Historycznej im. Kazimierza Moczarskiego[9].

Od 2019 członek Zespołu Nazewnictwa Miejskiego w Urzędzie m.st. Warszawy[10].

Odznaczenia i wyróżnienia | edytuj kod

W został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi (za zasługi w działalności na rzecz propagowania wiedzy o historii Polski, za osiągnięcia w pracy naukowej i badawczej)[11], a w 2009 Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (za wybitne zasługi w dokumentowaniu i upamiętnianiu prawdy o najnowszej historii Polski, w szczególności dziejów Polskiego Państwa Podziemnego)[12]. W 2006 otrzymał Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[13].

W 1985 laureat Nagrody Młodych im. Włodzimierza Pietrzaka[14]. W 2006 otrzymał nagrodę Kustosza Pamięci Narodowej[15]. W 2011 wyróżniony Medalem „Dziedzictwo Kresów Wschodnich”, nadanym przez Stowarzyszenie Rodzin Osadników Wojskowych i Cywilnych Kresów Wschodnich[16]. W 2014 otrzymał Medalion Pieta Miednoje 1940, przyznany przez Warszawskie Stowarzyszenie Rodzina Policyjna 1939 roku[17].

Wybrane publikacje | edytuj kod

  • Generał Tadeusz Bór-Komorowski w relacjach i dokumentach, Wyd. Rytm, Warszawa 2000.
  • Ilustrowany przewodnik po Polsce podziemnej: 1939–1945, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1996, ​ISBN 83-01-12101-7​.
  • Ilustrowany przewodnik po Polsce stalinowskiej: 1944–1956 T. 1 (współautor: Dariusz Baliszewski), Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1999, ​ISBN 83-01-12906-9​.
  • Józef Feliks Gawlina – Biskup Polowy Polskich Sił Zbrojnych, Wyd. Adiutor, Warszawa 2002.
  • Katyń – ocalona pamięć, Świat Książki, Warszawa 2010, ​ISBN 978-83-247-1892-4​.
  • Kronika Powstania Warszawskiego, Wyd. Edipresse Polska, Warszawa 2004.
  • Polskie wigilie wojenne 1939–1945, Wyd. Adiutor, Warszawa 2003.
  • Posłowie i senatorowie Rzeczypospolitej Polskiej 1919–1939. Słownik biograficzny (red. nauk.), Wyd. Sejmowe, Warszawa 1998.
  • Rozkazy Naczelnych Wodzów Polskich Sił Zbrojnych 1939–1945 (opr.), Wyd. Adiutor, Warszawa 2002.
  • Rzeczpospolita Walcząca. Wrzesień-grudzień 1939. Kalendarium, Wyd. Sejmowe, Warszawa 1993.
  • Rzeczpospolita Walcząca. Styczeń-grudzień 1940. Kalendarium, Wyd. Sejmowe, Warszawa 1997.
  • Rzeczpospolita Walcząca. Styczeń-grudzień 1941. Kalendarium, Wyd. Sejmowe, Warszawa 2002.
  • Rzeczpospolita Walcząca. Powstanie Warszawskie 1944. Kalendarium, Wyd. Sejmowe, Warszawa 1994.
  • Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939–1944, Wyd. Pax, Warszawa 1987, ​ISBN 83-211-0739-7​, ​ISBN 83-211-0758-3​.
  • Spiska 14: aresztowanie generała „Grota” – Stefana Roweckiego, Andrzej Chmielarz, Andrzej Krzysztof Kunert, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1983, ​ISBN 83-06-01022-1​, ​ISBN 978-83-06-01022-0​.
  • Wielka ilustrowana encyklopedia Powstania Warszawskiego (trzytomowa), Wyd. Bellona, Warszawa.
  • Władysław Bartoszewski – życie i twórczość, Wyd. Rytm, Warszawa 1999.
  • Żydzi polscy w służbie Rzeczypospolitej 1939–1945. Wybór źródeł (opr.), Wyd. Adiutor, Warszawa 2002.

Przypisy | edytuj kod

  1. Dr hab. Andrzej Krzysztof Kunert, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2011-02-06] .
  2. Uroczyste wręczenie habilitacji sekretarzowi Rady OPWiM. radaopwim.gov.pl, 25 października 2010. [dostęp 2010-12-10].
  3. Podstawowe informacje na temat Ruchu 100. ruch100.org.pl. [dostęp 2011-12-30].
  4. Komunikat o powstaniu Komitetu Historycznego Badania Zbrodni Katyńskiej. „Zeszyty Katyńskie”. 1, s. 4, 1990. Warszawa. [dostęp 2014-12-07]. 
  5. a b Andrzej Kunert sekretarzem Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa. gazeta.pl, 16 kwietnia 2010. [dostęp 2010-04-16].
  6. Prezydium Rady. radaopwim.gov.pl. [dostęp 2010-12-10].
  7. Wchodzą w życie przepisy noweli ustawy o IPN dot. likwidacji ROPWiM. parlamentarny.pl, 1 sierpnia 2016. [dostęp 2016-08-01].
  8. Nagrody im. Danuty Siedzikówny „Inki” wręczone. Ich Patronka zidentyfikowana przez IPN. fundacjaak.pl. [dostęp 2015-11-11].
  9. Nagroda Historyczna Moczarskiego 2017. Dziesięć nominowanych książek. wyborcza.pl, 13 października 2017. [dostęp 2017-10-15].
  10. Jarosław Osowski. Obronili Krowią, przywrócili Kłopot. „Gazeta Stołeczna”, s. 5, 2–3 marca 2019. 
  11. M.P. z 2006 r. nr 80, poz. 809 – pkt 23.
  12. M.P. z 2010 r. nr 27, poz. 298 – pkt 1.
  13. Andrzej Kunert – Gloria Artis. iap.pl, 4 sierpnia 2006. [dostęp 2013-01-07].
  14. Nota biograficzna. W: Andrzej Krzysztof Kunert: Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939–1944. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1987. ISBN 83-211-0739-7.
  15. Kustosz Pamięci Narodowej. ipn.gov.pl. [dostęp 2010-04-16].
  16. 3.09.2011 r., Warszawa.. radaopwim.gov.pl, 3 września 2011. [dostęp 2012-07-28].
  17. Honorowy Medalion Pamięci Pieta Miednoje 1940 r.. panstwowa.policja.pl. [dostęp 2020-01-23].
Kontrola autorytatywna (osoba):Identyfikatory zewnętrzne:
Na podstawie artykułu: "Andrzej Kunert" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy