Anna German


Anna German w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Grób Anny German-Tucholskiej na warszawskim cmentarzu ewangelicko-reformowanym Gwiazda Anny German w Opolu

Anna Wiktoria German-Tucholska (ur. 14 lutego 1936 w Urgenczu, zm. 25 sierpnia 1982[1] w Warszawie) – polska piosenkarka i kompozytorka, aktorka, z wykształcenia geolog.

Laureatka festiwali m.in. w Monte Carlo, Wiesbaden, Bratysławie[2], San Remo, Neapolu, Viareggio, Cannes, Ostendzie, Sopocie, Opolu, Kołobrzegu, Zielonej Górze. Była pierwszą Polką, która wystąpiła w San Remo. Dwukrotnie uznana za najpopularniejszą polską piosenkarkę wśród Polonii amerykańskiej (1966, 1969). Zdobywczyni złotej płyty za longplay Człowieczy los nagrany w 1970 roku.

Występowała w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Wielkiej Brytanii, Australii, Francji, Portugalii, Włoszech, na Węgrzech, w Mongolii, NRD, RFN, CSRS oraz ZSRR. Śpiewała w siedmiu językach: polskim, rosyjskim, niemieckim, włoskim, hiszpańskim, angielskim i po łacinie[3], wydała płyty w języku polskim, rosyjskim i włoskim.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Ojcem Anny German był Eugen Hörmann (pol. Eugeniusz German) (ur. 1910, zm. 1938), księgowy urodzony w Łodzi, miał ośmioro rodzeństwa (w tym brata Artura, który po latach opisał dzieje rodziny[4]). Przodkowie od strony ojca pochodzili z Niemiec, mieli korzenie mennonickie[4]. Na przełomie XVIII i XIX w. osiedlili się na Ukrainie. W 1819 pradziadek Anny założył wieś Hoffnung (lub Noyhoffung, pol. Nadzieja[5], obecnie Olhyne, ukr. Ольгине, niedaleko Berdiańska, na wybrzeżu Morza Azowskiego), gdzie urodził się Friedrich Hörmann (Hermann). Friedrich był pastorem baptystów[6], studiował w Baptystycznym Seminarium Teologicznym w Łodzi. Tam ożenił się z Anną Balach i w 1910 przyszedł na świat jego syn Eugen. Po ukończeniu studiów wraz z rodziną wrócił na Ukrainę. W 1929 w wyniku represji został aresztowany i z wyrokiem 5 lat zesłany do obozu pracy (rejon Plesetsk w regionie archangielskim), gdzie w ciągu 2 lat zmarł. Eugen postanowił uciec z ZSRR, najpierw przez Donbas, gdzie pracował jako księgowy w fabryce kopalni, potem nadal zagrożony zostawił pierwszą żonę Almę z czteroletnim synem[5], uciekał przez Środkową Azję i Iran[7], gdzie na granicy irańskiej poznał matkę Ani.

Matka, Irma German, secundo voto Berner (właśc. Gerner) z domu Martens (ur. 1909, zm. 30 stycznia 2007 w Warszawie[8]), wywodziła się z holenderskich mennonitów, których do Rosji sprowadziła caryca Katarzyna II[9] (dokładniej z rygorystycznego odłamu nowomennonitów[10], z pochodzenia Fryzowie; babcia Ani, Anna Friesen[11], zmieniła wyznanie zostając adwentystką[6]). Zamieszkiwali w dobrze zorganizowanej, kilkunarodowej (w tym m.in. Polacy i Żydzi) społeczności w osadzie Wielikokniażeskoje (niem. Wohldemfuerst)[11] na Kubaniu. W domu rodzinnym Ani mówiło się po fryzyjsku, niemiecku i rosyjsku[6]. Irma German po wojnie przez wiele lat była wykładowcą języka niemieckiego na Akademii Rolniczej we Wrocławiu, w rozmowach z Holendrami posługiwała się językiem staroholenderskim (pladiets)[11].

Babka Anny German przeniosła się z rodzinnego Kubania do Fergany w Uzbekistanie, gdzie jej córka Irma poznała swego męża. Uciekając przed NKWD przenieśli się do Urgencza, tam też urodziła się Anna, a sytuacja rodziny ustabilizowała się, wybudowali dom. Potem rodzina przeniosła się do Taszkentu, mała Ania w tym czasie ciężko chorowała na dur rzekomy[5]. W 1937, gdy Irma była po raz drugi w ciąży, jej mąż pojechał do Urgencza. Tam został aresztowany 26 września 1937 pod zarzutem szpiegostwa i w 1938 rozstrzelany, o czym Irma dowiedziała się dopiero w 1956[5] Po aresztowaniu męża Irmy rodzina została wysiedlona z Fergany i zesłana do Kirgistanu. W tym samym roku urodził się brat Anny Fryderyk, który w wieku dwóch lat zmarł na szkarlatynę[12]. W 1942 Irma, przebywając w Orłowce w Kirgistanie, wyszła za mąż za Hermana Gernera (używającego po wojnie imienia i nazwiska Henryk Krzeczkowski). Z niewyjaśnionych względów zmieniła pierwszą literę nazwiska (z Gerner na Berner) i utrzymywała, że nigdy więcej go nie spotkała, mimo iż widziała się z nim w Polsce w 1946[13]. W życiorysach Anny German, często pojawia się błędna informacja, że jej ojczym, jako oficer ludowego Wojska Polskiego, zginął w bitwie pod Lenino[14]. W 1946 Irma, jako żona Polaka, złożyła dokumenty repatriacyjne i razem z córką i matką wyjechały do Polski[15]. Początkowo mieszkały w Nowej Rudzie. W 1949 przeprowadziły się do Wrocławia i zamieszkały przy ulicy Trzebnickiej. Anna uczęszczała do VIII Liceum Ogólnokształcącego im. Bolesława Krzywoustego[16] we Wrocławiu, które ukończyła w 1955. W styczniu 1962 uzyskała tytuł magistra geologii na Uniwersytecie Wrocławskim na podstawie pracy magisterskiej „Zdjęcie geologiczne okolic Zatonia (Ustronie)”[17]. Studia ukończyła z wyróżnieniem. Była członkiem i uczestnikiem wypraw jaskiniowych wrocławskiej Sekcji Grotołazów[18].

23 maja 1982 przyjęła chrzest adwentystyczny. Chrztu udzielał Konstanty Bulli[19].

Kariera artystyczna | edytuj kod

Jako piosenkarka debiutowała w 1960 we wrocławskim „Kalamburze”. W 1963 wzięła udział w III Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie, gdzie zdobyła II nagrodę w dniu polskim za utwór „Tak mi z tym źle”. Natomiast w 1964 zdobyła drugą nagrodę na Festiwalu Piosenki w Opolu śpiewając piosenkę „Tańczące Eurydyki”. Następnie zdobyła dwie nagrody za „Tańczące Eurydyki” podczas Międzynarodowego Festiwalu Piosenki w Sopocie w 1964: I (w dniu polskim) i III (w dniu międzynarodowym).

Podczas III Festiwalu Piosenki w Opolu w 1965 zdobyła I nagrodę za piosenkę „Zakwitnę różą”. W tym okresie spotkała przyszłego męża – Zbigniewa Tucholskiego. Została także zaproszona przez włoską firmę fonograficzną „Company Discografica Italiana” (CDI) do Włoch. W 1966 podpisała trzyletni kontrakt z CDI. W tym samym roku wystąpiła na scenie paryskiej Olimpii. W 1967 jako pierwsza i jedyna w historii polska artystka zaśpiewała na XVII Festiwalu w San Remo, a także jako pierwsza cudzoziemka na XV Festiwalu Piosenki Neapolitańskiej.

W 1973 na Festiwalu Piosenki w Opolu otrzymała wyróżnienie za piosenkę „Ballada o niebie i ziemi”.

W 1978 na cześć pierwszego Polaka lecącego w kosmos, Mirosława Hermaszewskiego nagrała utwór „W wielkiej kosmicznej rodzinie”. Artystka wielokrotnie występowała na Festiwalu Piosenki Żołnierskiej w Kołobrzegu, gdzie w 1979 zdobyła Złoty Pierścień za piosenkę „O czym Bałtyk opowiada” i Złoty Kord (honorową nagrodę tygodnika „Żołnierz Polski”) oraz na Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze (ostatni raz w 1979).

Jej ostatnia polska płyta została zarejestrowana w 1979, a ostatnia w języku rosyjskim w 1980.

Kariera we Włoszech i wypadek | edytuj kod

Została zaproszona przez włoską firmę fonograficzną „Company Discografica Italiana” (CDI) do Włoch. W 1966 podpisała trzyletni kontrakt z CDI. W 1967 jako pierwsza i jedyna w historii polska artystka zaśpiewała na XVII Festiwalu w San Remo, a także jako pierwsza cudzoziemka na XV Festiwalu Piosenki Neapolitańskiej.

W 1967[20] wracając z koncertu we Włoszech, uległa wypadkowi samochodowemu na Autostradzie Słońca[21]. Są jednak źródła, które podają inną wersję: „Początkowo Renato jechał drogą publiczną, bo oszczędzał na opłatach autostradowych. W końcu jednak wybrał autostradę. Wbrew jednak temu, co piszą biografowie Anny German, nie słynną Autostradę Słońca, czyli A-1, lecz A-14 z Rimini, która dopiero na północny zachód od Bolonii łączy się z A-1”[22].

Powracała do zdrowia przez trzy lata. Podczas rekonwalescencji napisała książkę biograficzną Wróć do Sorrento?, w której wspominała swoją karierę oraz pracę artystyczną we Włoszech. W 1968 otrzymała Nagrodę Komitetu ds. Radia i TV za wybitne osiągnięcia w dziedzinie polskiej piosenki popularyzowanej w radiu i telewizji[23].

Powrót na scenę | edytuj kod

Na scenę powróciła w 1970 Nagrała trzecią płytę po polsku Człowieczy los. W czerwcu 1970 pojawiła się ponownie na Festiwalu Piosenki w Opolu. Zdobyła tam nagrodę za piosenkę „Człowieczy los” oraz „Być może”. W 1971, także na festiwalu w Opolu, otrzymała nagrodę publiczności za „Cztery karty”. W maju 1971 brała udział w gali podczas otwarcia katowickiego Spodka przy 12 tys. publiczności. Również w 1971 otrzymała Nagrodę Miasta Warszawy za wybitne osiągnięcia w dziedzinie upowszechniania kultury[23]. Wiosną 1972 roku odbyły się pierwsze po wypadku samochodowym trasy po Polsce.

Kariera w ZSRR | edytuj kod

We wrześniu 1972 Anna odbyła trasę po ZSRR, występowali z nią młodzi polscy śpiewacy. Popularność piosenkarki w ZSRR rosła.

W 1975 roku, będąc w ciąży, wyjechała na kolejne tournee po ZSRR.

W lutym 1976 roku Anna German przyjechała do Moskwy, aby wziąć udział w programie telewizyjnym „Dzwonki przyjaciół”.

W 1977 roku zaproponowano jej wykonać piosenkę „Echo miłości” w filmie Eugeniusza Matwiejewa „Los”. Ta piosenka stała się również popularna.

Eugeniusz Matwiejew potem wspominał, że podczas nagrywania skrzypaczki cichutko płakały, patrząc na stan zdrowia Anny German.[1]

11 grudnia 1977 odbył się debiutancki występ Anny German w finale festiwalu „Piosenka-77”. Po wykonaniu piosenki „Kiedy kwitły sady” widzowie dziękowali tak burzliwą i długą owacją, że organizator festiwalu musiał wyjść poza sztywne ramy TV, i piosenka została wykonana „na bis” (rzadki przypadek w historii „Piosenki roku”). Niestety, to nagranie zostało bezpowrotnie utracone – nie ma go w telewizji, a prawdopodobnie i w innych archiwach. Zachowało się tylko nagranie innej piosenki, wykonanej na festiwalu – duet z Lwem Leszczenko „Echo miłości”. [2]

14-15 października 1978 odbyły się koncerty w moskiewskim kinie „Warszawa”. Po raz pierwszy piosenkarka występowała bez orkiestry.

W maju 1979 odbyły się występy w Azji Środkowej. Przez tydzień Anna German dała 14 koncertów. W czerwcu 1979 w Moskwie w holu hotelu German straciła przytomność. Przewieziono ją do szpitala, a następnie wróciła do Polski. Występy zostały odwołane.

Odznaczenia i wyróżnienia | edytuj kod

Życie prywatne | edytuj kod

23 marca 1972 w Zakopanem zawarła związek małżeński ze Zbigniewem Tucholskim, huczne wesele odbyło się w willi Obrochtówka. 27 listopada 1975 urodził się ich syn Zbigniew. Z powodu macierzyństwa German na rok zawiesiła swoją działalność artystyczną.

W połowie lat 70. wykryto u niej chorobę nowotworową. Jesienią 1980 po powrocie z koncertów w Australii nastąpił nawrót choroby zdiagnozowanej jako mięsak kości. Będąc w zaawansowanym stadium choroby komponowała psalmy i pieśni poświęcone Bogu. Wtedy też wzięli ślub kościelny z mężem[6]. Wykonywane utwory zapisywała na domowym magnetofonie. Odeszła wieczorem 25 sierpnia 1982 w warszawskim Szpitalu Klinicznym przy ulicy Szaserów po dwóch latach walki z ciężką chorobą. Pogrzeb Anny German odbył się 30 sierpnia 1982. Artystka została pochowana na cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie (kw. 3, rząd 4, grób 8a); na tablicy nagrobnej umieszczono cytat z Psalmu 23: „Pan jest pasterzem moim”.

Upamiętnienie | edytuj kod

Tablica pamiątkowa na kamienicy przy ul. Trzebnickiej 5 we Wrocławiu Kamienica, w której mieszkała Anna German. Widoczna tablica pamiątkowa
  • Imię Anny German nosi główna ulica miasta Urgencz, w którym się urodziła[27].
  • Jej imieniem została nazwana asteroida (2519) Annagerman krążąca wokół Słońca pomiędzy Marsem a Jowiszem[27].
  • Od 1987 r. jej imię nosi amfiteatr w Zielonej Górze.
  • W 2001 r. w Zielonej Górze zorganizowano Ogólnopolski Konkurs na Interpretację Piosenki z Repertuaru Anny German[28]. W 2002 r. przerodził się on w Festiwal Tańczące Eurydyki im. Anny German[21]. Festiwal skierowany do wokalistów z kraju i zagranicy organizuje Zielonogórski Ośrodek Kultury. Zadaniem imprezy jest popularyzacja repertuaru Anny German oraz twórczości polskich kompozytorów muzyki rozrywkowej[29].
  • Niepubliczna Szkoła Muzyczna I i II Stopnia im. Anny German w Białymstoku.[30]
  • W lutym 2012 r. przy wejściu do domu, w którym mieszkała Anna German we Wrocławiu (ul. Trzebnicka 5) została odsłonięta tablica pamiątkowa ku jej czci[31].
  • Rosyjski adwentystyczny ośrodek radiowo-telewizyjny „Głos Nadziei” zrealizował film biograficzny o Annie German[32]. W 2012 zrealizowano rosyjski serial biograficzny (w koprodukcji z Ukrainą, Polską i Chorwacją) – Anna German.
  • Gwiazda imienna na Alei Sławy w Moskwie.
  • W kwietniu 2013 r. Rada Miasta Rzeszowa podjęła uchwałę o nadaniu imienia Anny German jednej z nowych ulic w mieście[33].
  • 14 czerwca 2013 r. Zastępca Prezydenta Miasta Opola odsłonił gwiazdę Anny German na Alei Gwiazd Festiwalu Polskiej Piosenki.
  • Od 11 lipca 2013 roku patronuje jednej z ulic na warszawskim Żoliborzu[34]. (Fragment dawnej ul. Burakowskiej, obecnie Anny German)
  • Rondo Anny German we Wrocławiu,[35] Zielonej Górze,[36] Nowej Rudzie[37]
  • Ulica Anny German w Warszawie i innych miastach.

Książki o Annie German | edytuj kod

  • Nagrabiecki Jan: Anna German. 1974
  • Aleksander Zygariow: Anna German. 1988
  • Aleksander Zygariow: Anna German. 1998 (reedycja)
  • Mariola Pryzwan: Wspomnienia o Annie German. 1999
  • Adriana Polak: Człowieczy los. Wspomnienia o Annie German. 2000
  • Artur Hörmann: Die unbekannte Anna German (Nieznana Anna German). 2003. (Książkę napisał stryj Anny)
  • Mariola Pryzwan: Tańcząca Eurydyka. Wspomnienia o Annie German. 2008
  • Iwan Iliczew: Анна Герман – Гори, гори, моя звезда! (Anna German – Świeć, świeć moja gwiazdo!). 2010
  • Jordan Naoum: Anna German 2011 ​ISBN 613-8-32797-7​.
  • Mariola Pryzwan: Anna German o sobie. 2012
  • Iwan Iliczew: Мы долгое эхо (My długie echo). 2012
  • Mariola Pryzwan: Tańcząca Eurydyka. Anna German we wspomnieniach. 2013
  • Marzena Baranowska: German. Osobisty album Anny German. 2013
  • Iwan Iliczew: Анна Герман. Белый ангел песни (Anna German. Biały anioł piosenki). 2013
  • German. Śpiewający anioł. Super album. 2013
  • Iwan Iliczew: Эхо любви (Echo miłości). 2013
  • Volga Yerafeyenka: Anna German. „Uśmiechaj się”. 2014
  • Irma Martens-Berner: Człowieczy los. Wspomnienia matki Anny German. 2014, ​ISBN 978-83-7295-299-8​ (Konsultantami książki są: syn A. German dr Zbigniew I. Tucholski i jej mąż inż. Zbigniew A. Tucholski)
  • Iwan Iliczew: Анна Герман. Сто воспоминаний о великой певице (Anna German. Sto wspomnień o wielkiej piosenkarce). 2016
  • Iwan Iliczew-Wołkanowski: Anna German, Sto wspomnień o wielkiej piosenkarce, ​ISBN 978-83-66220-60-7​. 2019

Iwan Illczew przygotowuje się do wydania nowej książki „Azja Środkowa – ojczyzna Anny German”, gdzie szczegółowo będzie opowiadał o pierwszych dziesięciu latach życia Anny w ZSRR w latach 1936–1946[38].

Twórczość literacka | edytuj kod

  • 1970 „Wróć do Sorrento?”
  • Bajka o skrzydlatym szpaku (Książka napisana przez Annę dla swojego syna)
  • 1988 «Вернись в Сорренто?» („Wróć do Sorrento?”) tłumaczenie z języka polskiego R. Bello
  • 2002 „Wróć do Sorrento?” reedycja
  • 2012 „Wróć do Sorrento?” reedycja

Dyskografia | edytuj kod

 Osobny artykuł: Lista piosenek Anny German.

Albumy w Polsce | edytuj kod

  • 1966 Tańczące Eurydyki LP
  • 1967 Recital piosenek LP
  • 1970 Człowieczy los LP
  • 1971 Wiatr mieszka w dzikich topolach LP
  • 1971 Domenico Scarlatti – Arie z opery „Tetida in Sciro” LP
  • 1974 To chyba maj LP
  • 1978 Anna German LP
  • 1983 Niezapomniane przeboje LP
  • 1984 Jesteś moją miłością LP
  • 1989 Anna German LP
  • 1989 Znaki zapytania LP
  • 1990 Powracające słowa vol. 1 LP
  • 1990 Powracające słowa vol. 2 LP
  • 1991 Zakwitnę różą CD
  • 1991 Recital piosenek CD
  • 1994 Nasza ścieżka CD
  • 1994 Złote przeboje neapolitańskie MC
  • 1995 Planeta Anna vol. 1 MC
  • 1995 Planeta Anna vol. 2 MC
  • 1998 Wiatr mieszka w dzikich topolach CD
  • 1999 Tańczące Eurydyki CD
  • 1999 Platynowa kolekcja CD
  • 1999 Złote przeboje CD
  • 1999 Bal u Posejdona (Złota kolekcja) CD (ZPAV: złota płyta)[39]
  • 2001 Tańczące Eurydyki CD
  • 2001 Recital piosenek CD
  • 2001 Człowieczy los CD
  • 2001 Wiatr mieszka w dzikich topolach CD
  • 2001 Domenico Scarlatti – Arie z opery „Tetida in Sciro” CD
  • 2001 To chyba maj CD
  • 2001 Pomyśl o mnie CD
  • 2003 Człowieczy los CD
  • 2004 Złote przeboje CD
  • 2008 Z archiwum polskiego radia – Anna German nagrania z lat 1961–1979, vol. 13 (ZPAV: złota płyta)[39]
  • 2012 Wspomnienie. Anna German o sobie autobiografia na CD2
  • 2013 Z archiwum polskiego radia – Anna German nagrania z lat 1961–1979, reedycja
  • 2013 40 Piosenek Anny German Polskie Nagrania „Muza” (ZPAV: złota płyta)[39]
  • 2013 Recital Opole ’71 – Z archiwum polskiego radia Polskie Radio S.A.
  • 2017 Anna German. Moja Ojczyzna CD
Czwórki
  • 1967 Anna German
  • 1971 Piosenki Perskie
Single
  • 1967 „Deszcz na szybie” / „Uroczysko”
  • 1967 „Chcę być kochaną” / „Cygański wóz”
  • 1967 „Cyganeria” / „Zimowe dzwony”
  • 1969 „Melodia dla synka” / „Jesteś moją miłością”
  • 1970 „Człowieczy los” / „Dziękuje ci mamo”
  • 1970 „Gałązka snów” / „Trampowski szlak”
  • 1970 „Złociste mgły” / „Za grosiki marzeń”
  • 1971 „A mama asi como” / „Quadro cartas”
  • 1972 „Warszawa w różach” / „Wiatr mieszka w dzikich topolach”
Pocztówki
  • 1963 „Cyganeria”
  • 1967 „A jeżeli mnie pokochasz”
  • 1969 „Melodia dla synka”
  • 1969 „Chcę tańczyć w majową noc”
  • 1970 „Księżyc i róże”
  • 1970 „Śnieżna piosenka”
  • 1970 „Być może”
  • 1970 „Człowieczy los”
  • 1970 „Skąd przyjdzie noc”
  • 1971 „Cztery karty”
  • 1971 „Trzeba się nam pośpieszyć”
  • 1974 „Gdy śliczna Panna”
  • 1975 „Gdy śliczna Panna” / Lulajże Jezuniu”
  • 1975 „Pozwól, żeby ktoś wziął twoje serce” / „Moje miejsce na ziemi”
  • 1978 „List do Chopina”
  • 1979 „Tylko w tangu” / „Dookoła kipi lato”

Albumy w ZSRR/Rosji | edytuj kod

  • 1977 Kogda cwieli sady (Когда цвели сады) LP
  • 1979 Drug dielfin (Друг дельфин) LP
  • 1980 Nadieżda (Надежда) LP
  • 1982 Posledniaja wstriecza (Последняя встреча) LP
  • 1982 Echo lubwi (Эхо любви) – live '79 LP
  • 1996 Niezabytyj motiw (Незабытый мотив) CD
  • 1996 Łuczszyje piesni (Лучшие песни) CD
  • 1998 Kogda cwieli sady (Когда цвели сады) CD
  • 1999 Antołogija sowietskogo szlagiera (Антология советского шлягера) MC
  • 2000 Rossijskaja estradnaja muzykalnaja encykłopiedija (Российская эстрадная музыкальная энциклопедия) CD
  • 2000 Posledniaja wstriecza (Последняя встреча) CD
  • 2001 Lubwi niegromkije słowa (Любви негромкие слова) CD
  • 2001 Waszy lubimyje piesni (Ваши любимые песни) CD
  • 2003 Naszy lubimyje piesni (Наши любимые песни) CD
  • 2003 Zołotoj wiek russkoj estrady (Золотой век русской эстрады) CD
  • 2003 Posidim, pomołczim (Посидим, помолчим) vol. 1 CD
  • 2003 Spasibo tiebie, mojo sierdce (Спасибо тебе, моё сердце) vol. 2 CD
Czwórki
  • 1967 Mieżdunarodnaja kniga (Международная книга)
  • 1971 Cztoby sczastliwym byt’ (Чтобы счастливым быть)
  • 1977 Ty, tolko ty (Ты, только ты)
  • 1978 Ja lublu tancewat’ (Я люблю танцевать)

Albumy we Włoszech | edytuj kod

  • 1967 I classici della musica neapolitana
Single
  • 1967 „Te faie desiderà”
  • 1967 „Gi” / „Prima tu Single”
  • 1967 „Chi sei tu” / „Meglio dire di no”

Filmografia | edytuj kod

Filmografia[23]:

  • 1966: Marynarka to męska przygoda (film dokumentalny) – obsada aktorska
  • 1967: Nim zabłyśnie gwiazda (Reportaż z Mediolanu o początkach włoskiej kariery Anny German.)
  • 1970: Krajobraz po bitwie – jako Amerykanka
  • 1970: Prom – wykonanie muzyki (śpiew)
  • 1970: Balladyna (spektakl telewizyjny) – wykonanie muzyki (śpiew)
  • 1970: Wyspy szczęśliwe. Śpiewa Anna German (film krótkometrażowy) – bohater filmu
  • 1970: Powrót Eurydyki (film dokumentalny)
  • 1977: Sudba (film) – wykonanie piosenki Echo Miłości
  • 1988: Eurydyki płaczące (film poświęcony pamięci Anny German)
  • 2012: Anna German (serial biograficzny) – śpiew (w serialu zostały wykorzystane jej piosenki)

Przypisy | edytuj kod

  1. Marcin Dąbrowski: Anna German. Kronika życia i pracy artystycznej. W: Anna German: Wróć do Sorrento?. Michałów-Grabina: Instytut Wydawniczy Latarnik, 2012, s. 236. ISBN 978-83-60000-96-0.
  2. Z okładki płyty „Anna German – Z archiwum polskiego radia, vol. 13”.
  3. Anna German. fakt.pl. [dostęp 2018-03-02].
  4. a b Hörmann 2003 ↓.
  5. a b c d Alan Jakman: 80 lat temu urodziła się Anna German [wywód przodków. More Maiorum – miesięcznik genealogiczny, 2016-02-14. [dostęp 2018-03-02].
  6. a b c d Jarosław Wróblewski: Mąż Anny German: Po dwóch tygodniach czytania Biblii powiedziała, że dostała od Boga znak. fronda.pl, 2013-05-04. [dostęp 2018-03-02].
  7. „Czyja jest Anna German?” Aleksandra Chomicka. Głos Wielkopolski 7 kwietnia 2013. Imię babki zaczerpnięte z kalendarium z książki „Wróć do Sorrento” wydanie z 2012.
  8. ANNA GERMAN. Irma MARTENS-BERNER po śmierci Anny GERMAN. MATKA Anny GERMAN zmarła w wieku 97 lat. superseriale.se.pl, 2013-05-04. [dostęp 2018-03-02].
  9. Anna German. geotag.pl. [dostęp 12 kwietnia 2013]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-19)].
  10. Jacek Marczyński: Matka piosenkarki. rp.pl, 2014-01-21. [dostęp 2018-03-02].
  11. a b c Niezwykłe życie Anny German. wiatrak.nl, 2018-02-04. [dostęp 2018-03-02].
  12. Anna German – Kłamstwa w serialu o Annie German. Walentyn Lawriszyn nie istniał. Anna German nie znała ojca. W: Superseriale.pl [on-line]. 2013-05-05. [dostęp 2013-05-13].
  13. Fakt ten został ujawniony przez Wojciecha Karpińskiego w biografii Hermana Gernera (Henryka Krzeczkowskiego): Wojciech Karpiński, Henryk. Wyd. II poszerzone, Warszawa, Zeszyty Literackie, 2016, s. 147–176. Por. wspomnienia Irmy Martens, Człowieczy los, Warszawa, Znaki Czasu, 2014, s. 111, 115; tamże dokładna data ślubu: 10 II 1942 (s. 306).
  14. Błędna informacja, że mąż Irmy Martens zginął pod Lenino, pojawia się bardzo często, zob. np.: Aleksandra Chomicka Czyja jest Anna German? Polsko-ruska awantura o Anię, „Polska. The Times” 7 IV 2013 oraz Edward Kabiesz, Wygnaniec z anielskich chórów, „Gość Niedzielny” 2013 nr 15; zostało to również utrwalone w popularnym serialu Anna German. Tajemnica białego anioła (2012).
  15. Anna German – biografia, emuzyka.pl.
  16. VIII Liceum Ogólnokształcącego im. Bolesława Krzywoustego.
  17. Migdał R. „Od geologa do gwiazdy”. Polska Gazeta Wrocławska, strona 5, 18–19 maja 2013 (artykuł omawia oryginał tej pracy o fragmencie Sudetów Zachodnich z archiwum Uniw. Wrocł.).
  18. JanuszJ. Fereński JanuszJ., W piwnicy i jeszcze głębiej, „Konfrontacje”, wydanie specjalne z okazji jubileuszu (1959–2003) Studenckiego Klubu Pałacyk we Wrocławiu, 31 maja 2003, s. 5, ISSN 2658-0063 [dostęp 2020-07-09] .
  19. Chrzest święty Ani (23.05.1982 r.) – udzielił go pastor Konstanty Bulli Śladami Anny German.
  20. Marcin Dąbrowski: Anna German. Kronika życia i pracy artystycznej. W: Anna German: Wróć do Sorrento?. Michałów-Grabina: Instytut Wydawniczy Latarnik, 2012, s. 222. ISBN 978-83-60000-96-0.
  21. a b Tańczące Eurydyki. W: Sprawy nauki. Biuletyn Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego (wydania archiwalne) [on-line]. 2005-05-02. [dostęp 2013-03-28].
  22. Anny German we Włoszech. Jakim samochodem jechała piosenkarka?, Marek Ponikowski, portal dziennikbaltycki.pl, 2013-04-02.
  23. a b c Anna German, Filmpolski.pl.
  24. Encyklopedia Warszawy, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa, 1994, ​ISBN 83-01-08836-2​, s. 929.
  25. Odznaczenia dla wybitnych twórców i działaczy kultury. „Dziennik Polski”. Nr 175 (9456), s. 2, 26 lipca 1974. 
  26. Spotkanie twórców i artystów polskiej estrady. „Nowiny”. 146, s. 2, 2 lipca 1979. 
  27. a b 25 lat temu zmarła piosenkarka Anna German, portal Gazeta.pl, 2007-08-24.
  28. Marcin Dąbrowski: Anna German. Kronika życia i pracy artystycznej. W: Anna German: Wróć do Sorrento?. Michałów-Grabina: Instytut Wydawniczy Latarnik, 2012, s. 237. ISBN 978-83-60000-96-0.
  29. Zielona Góra: Festiwal Tańczące Eurydyki, Onet.pl, 14 maja 2007 r.
  30. Szkoła Estradowa im. Anny German w Białymstoku.
  31. Radio Wrocław, 16 lutego 2011 i Polska Gazeta Wrocławska 17 lutego 2012 strona 9.
  32. Anna German – film biograficzny. W: Głos Nadziei [on-line]. Ośrodek Radiowo-Telewizyjny „Głos Nadziei”. [dostęp 2013-05-12].
  33. Anna German patronem ulicy w Rzeszowie. W: nowiny 24 Rzeszów [on-line]. Media Regionalne sp. z o.o. [dostęp 2013-04-23].
  34. BIP Warszawa – oficjalny portal stolicy Polski, bip.warszawa.pl [dostęp 2017-03-18]  (pol.).
  35. 19 września 2013 roku Rada Miejska Wrocławia nadała skrzyżowaniu ulic Jedności Narodowej, Kilińskiego i Niemcewicza nazwę "Rondo Anny German".
  36. UCHWAŁA NR LI.436.2013 RADY MIASTA ZIELONA GÓRA z dnia 25 czerwca 2013 r. w sprawie nadania nazwy rondu w Zielonej Górze.
  37. Rondo im. Anny German w Nowej Rudzie.Maciej Maciejewski; 2013-05-06; wroclaw.tvp.pl
  38. АННАА. ВЕЛИГЖАНИНА АННАА., Семью Анны Герман от гибели спасла одна буква, измененная в фамилии, sierpień 2017 .
  39. a b c Złote płyty CD przyznane w 2013 roku, ZPAV [dostęp 2013-07-02] .

Bibliografia | edytuj kod

  • Anna German: Wróć do Sorrento?. Z przedmową Tomasza Raczka i jego rozmową z Mariuszem Walterem. Michałów-Grabina: Instytut Wydawniczy Latarnik im. Zygmunta Kałużyńskiego, 2012. ISBN 978-83-60000-96-0.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Anna German" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy