Anorexia mirabilis


Anorexia mirabilis w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Anorexia mirabilis dosłownie oznacza “cudowny brak apetytu”, to zaburzenie odżywiania znane również jako święta anoreksja, które było powszechne w czasach średniowiecza w Europie, choć nie tylko. W dużej mierze dotykało głównie zakonnic. Sama praktyka samogłodzenia była powszechna wśród religijnych, głównie młodych kobiet, jako sposób naśladowania cierpienia Jezusa Chrystusa w jego męce podczas Pasji[1].

Zastanawiający jest fakt, że większość ze świętych poszczących stanowiły kobiety. Część z nich została wyniesiona do wyższego stanu społecznego a nawet zyskało dużą sławę z powodu niecodziennej praktyki żywieniowej, co byłoby niemożliwe, gdyby wiodły normalny żywot żon i matek[2]. Trwa dyskusja czy anorexia mirabilis stanowi pewną historyczną kontynutację jadłowstrętu psychicznego i takie stanowisko utrzymuje część badaczy[3], choć pojawiają się również głosy, że anoreksję mirabilis należy rozumieć jako odrębną, średniowieczną formę religijnej pobożności kobiet w konkretnej sytuacji społeczno-historycznej[4].

Spis treści

Objawy | edytuj kod

Anorexia mirabilis charakteryzuje się przede wszystkim odmawianiem przyjmowania pokarmu niosącym za sobą niedożywienie a czasami prowadzącym do śmierci. Zaburzenie to różni się od jadłowstrętu psychicznego tym, że jest bezpośrednio związane z aspektami religijnymi, podczas gdy u przyczyn anoreksji badacze upatrują się czynników osobowościowych. Choć zaburzenie to jest z definicji związane z religią, konkretnie z katolicyzmem, to praktyka samogłodzenia nie została uznana za prawidłową postawę przez przedstawicieli zwierzchnictwa religijnego. W historii zdarzały się przypadki przeciwstawienia się nakazom przełożonego zakonnego przez głodującego, aby zaprzestał postu[1]. Ponadto poszczący wyróżniali się innymi, niecodziennymi zachowaniami ukierunkowanymi na spowodowanie sobie bólu na wzór cierpienia Jezusa Chrystusa oraz wydaniu się nieatrakcyjnym, w nadziei na uniknięcie małżeństwa i potencjalnego kontaktu seksualnego[1].

Historia i współczesne przypadki | edytuj kod

Istnieje dokumentacja dotycząca około dwóch trzecich religijnych kobiet oficjalnie uznanych przez władze Kościoła rzymskokatolickiego za święte, błogosławione, Czcigodne Sługi Boże, które żyły po 1200 r., dowodząc, że ponad połowa z nich wykazywała wyraźne objawy anoreksji, z dostępną bardziej rozległą i wysoce wiarygodną dokumentacją dla około 25 z nich.[3]

Pierwszym potencjalnie opisanym przypadkiem osoby cierpiącej na anorexia mirabilis jest żywot Św. Wilgefortis, legendarnej postaci, która jakoby mieszkała w Galicji między VIII a X wiekiem. Św. Wilgefortis postanowiła głodować oraz złożyła śluby czystości, w celu uniknięcia niechcianego małżeństwa zaarażowanego przez jej ojca. Poprosiła Boga, aby uczynił ją brzydką, na skutek czego wyrosła jej nadmierna ilość włosów na twarzy i ciele, co jest częstym objawem niedożwienia u kobiet. Potencjalny mąż odrzucił ją ze względu na jej nieatrakcyjny wygląd i dlatego, aby ukarać córkę za sabotowanie związku, jej ojciec, król Portugalii kazał ją ukrzyżować.

Opisywanemu zaburzeniu odżywiania często towarzyszyły zachowania, które przez współczesnych lekarzy zostałyby uznane za niepokojące lub niebezpieczne. Aniela z Foligno była znana z jedzenia strupów z ciał biedaków, a Katarzyna ze Sieny ze zbierania do naczynia ropy z ciała chorych[5].

Chociaż zaburzenie to występowało najczęściej w okresie średniowiecza, zdarzają się również współczesne przypadki. W 2014 r. badacze medycyny opublikowali artykuł opisujący przypadek niezidentyfikowanej kobiety po sześćdziesiątym roku życia, urodzonej w Chicago w stanie Illinois, która najprawdopodobniej cierpiała na anorexia mirabillis. Kobieta postanowiła wstąpić do klasztoru w wieku 13 lat i zaczęła ograniczać spożywanie pokarmów w nadziei na osiągnięcie świętości[2].

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Fernando EspiF.E. Forcen Fernando EspiF.E., Anorexia Mirabilis: The Practice of Fasting by Saint Catherine of Siena in the Late Middle Ages, „The American Journal of Psychiatry”, 170 (4), 2013, s. 370–371, DOI10.1176/appi.ajp.2012.12111457, ISSN 0002-953X [dostęp 2020-04-15]  (ang.).c?
  2. a b Amelia A.A.A. Davis Amelia A.A.A., MathewM. Nguyen MathewM., A Case Study of Anorexia Nervosa Driven by Religious Sacrifice, „Case Reports in Psychiatry”, 2014, 2014, s. 1–4, DOI10.1155/2014/512764, ISSN 2090-682X, PMID25105049, PMCIDPMC4106065 [dostęp 2020-04-15]  (ang.).
  3. a b Rudolph M.R.M. Bell Rudolph M.R.M., Holy Anorexia, University of Chicago Press, 1985, DOI10.7208/chicago/9780226169743.001.0001, ISBN 978-0-226-04205-3 [dostęp 2020-04-15] .
  4. Judith C.J.C. Brown Judith C.J.C., Caroline WalkerC.W. Bynum Caroline WalkerC.W., Holy Feast and Holy Fast: The Religious Significance of Food to Medieval Women, „The American Historical Review”, 94 (3), 1989, s. 735, DOI10.2307/1873794, ISSN 0002-8762, JSTOR1873794 [dostęp 2020-04-15] .
  5. Molly G.M.G. Morrison Molly G.M.G., CONNECTING WITH THE GOD-MAN: ANGELA OF FOLIGNO’S SENSUAL COMMUNION AND PRIESTLY IDENTITY, 13 maja 2008 [dostęp 2020-04-15] , Odtworzone za pośrednictwem archiwum internetowego „The Wayback Machine”.
Na podstawie artykułu: "Anorexia mirabilis" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy