Antoni Benedykt Lubomirski


Antoni Benedykt Lubomirski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Antoni Benedykt Konstanty Lubomirski herbu Szreniawa bez Krzyża (ur. po 18 maja 1718 roku – zm. 25 lipca 1761 roku) – miecznik wielki koronny w 1754 roku, generał major wojsk koronnych w 1753 roku, komendant Regimentu Piechoty hetmańskiego[1], poseł, jeden z działaczy stronnictwa „republikańskiego”, protegowany Francji, starosta kazimierski, starosta barski od 1727 roku[2], starosta lipnicki w 1733 roku[3].

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Syn Jerzego Dominika Lubomirskiego i jego drugiej żony Marianny z Tarłów, chrzczony w kościele św. Trójcy benedyktynek radomskich, przez biskupa Konstantego Feliksa Szaniawskiego,

Jako deputat województwa lubelskiego podpisał pacta conventa Stanisława Leszczyńskiego w 1733 roku[3]. Podpisał elekcję Stanisława Leszczyńskiego (1733), był konsyliarzem województwa podolskiego w konfederacji dzikowskiej[4]. Później pogodził się z Augustem III Sasem.

Wielokrotny poseł na sejm, mówca. Poseł na sejm 1736 roku z województwa bracławskiego[5]. Na sejmie w 1738 r. żądał wyjścia wojsk rosyjskich. Poseł na sejm 1740 roku z województwa bracławskiego[6]. W 1744 roku domagał się zwiększenia liczby żołnierzy. Będąc marszałkiem sejmu w 1746 roku i nie mogąc przeprowadzić żadnej ustawy, nazwał go „zgromadzeniem bezdusznym".

Jako poseł ziemi czerskiej[7] na sejmie w 1748 roku wygłosił wiele mów w sprawie reform ekonomicznych i wojskowych, a także przeciw liberum veto.

Poseł na sejm 1761 roku z województwa bełskiego[8].

Odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Tomasz Ciesielski, Generałowie wojska koronnego w latach 1717-1763, w: Organizacja armii w nowożytnej Europie: struktura – urzędy – prawo – finanse, Zabrze 2011, s. 463.
  2. Krzysztof Chłapowski, Starostowie niegrodowi w Koronie 1565-1795 Materiały źródłowe, Warszawa, Bellerive-sur-Allier 2017, s. 246.
  3. a b Porządek na Seymie Walnym elekcyi między Warszawą a Wolą dnia 25 Sierpnia roku Pańskiego 1733 postanowiony, s. 54.
  4. Konfederacja Generalna Stanów Koronnych y Wielkiego Xięztwa Litewskiego na walnym zieźdźie w Dźikowie pod Sandomierzem postanowiona dnia V miesiąca Listopada. Roku Pańskiego MDCC.XXXIV, brak paginacji.
  5. Henryk Palkij, Sejmy 1736 i 1738 roku : u początków nowej sytuacji politycznej w Rzeczypospolitej, Rozprawy Wydziału Historyczno-Filozoficznego / Polska Akademia Umiejętności ; t. 93, Kraków 2000, s. 219.
  6. Teka Gabriela Junoszy Podoskiego, t. IV, Poznań 1856, s. 713.
  7. Dyaryusze sejmowe z wieku XVIII.T.I. Dyaryusz sejmu z r.1748. Diaria comitiorum Poloniae saeculi XVIII i Diarium comitiorum anni 1748 wydał Władysław Konopczyński, Warszawa 1911, s. 304.
  8. Wiesław Bondyra, Chronologia sejmików bełskich w czasach saskich (1697-1763), w: Res Historica, z. 7, 1999, s. 146.
  9. a b Marta Męclewska (oprac.): Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705–2008. Zamek Królewski w Warszawie, 2008, s. 188.
  10. Бантыш-Каменский Н.Н. Списки кавалерам российских императорских орденов Св. Андрея Первозванного, Св. Екатерины, Св. Александра Невского и Св. Анны с учреждения до установления в 1797 году орденского капитула, 2005, s. 130.
  11. Zameczki podolskie na kresach (ciąg dalszy). „Przegląd Polski”. R. IV. Z. IX, marzec 1870, s. 325. UJ

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Antoni Benedykt Lubomirski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy