Antoni Dydycz


Antoni Dydycz w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Antoni Pacyfik Dydycz (ur. 24 sierpnia 1938 w Serpelicach) – polski duchowny rzymskokatolicki, kapucyn, doktor nauk humanistycznych w zakresie historii, biskup diecezjalny drohiczyński w latach 1994–2014, od 2014 biskup senior diecezji drohiczyńskiej.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodził się 24 sierpnia 1938 w Serpelicach. Naukę w szkole średniej odbył w Gimnazjum im. św. Stanisława Kostki w Lublinie i w Niższym Seminarium Duchownym w Nowym Mieście nad Pilicą[1]. Egzamin dojrzałości zdał w trybie zaocznym w 1957 w III Liceum Ogólnokształcącym im. Jana Kochanowskiego w Krakowie[1][2]. W 1954 wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów w Łomży[3]. W zakonie otrzymał imię Pacyfik[2]. W latach 1957–1963 studiował w Wyższym Seminarium Duchownym Kapucynów w Łomży. Śluby wieczyste złożył 26 sierpnia 1961 w Nowym Mieście nad Pilicą. Święceń prezbiteratu udzielił mu 29 czerwca 1963 w kościele ojców kapucynów pw. Matki Bożej Bolesnej w Łomży biskup diecezjalny łomżyński Czesław Falkowski[3][4]. Od 1963 studiował na Wydziale Socjologii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego[3]. W 1994 na podstawie dysertacji Dzieje Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów na Litwie (od wieku XVIII do roku 1993) uzyskał na Wydziale Historii Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu stopień doktora nauk humanistycznych w zakresie historii[1][5].

Od 1963 był katechetą w Lublinie. W latach 1967–1976 pracował jako katecheta i duszpasterz akademicki w Białej Podlaskiej[1]. W latach 1967–1976 pełnił funkcję gwardiana klasztoru kapucynów w Białej Podlaskiej. Od 1976 do 1982 był przełożonym warszawskiej prowincji kapucynów[3]. Objął członkostwo w Konsulacie Konferencji Wyższych Przełożonych Zakonów Męskich w Polsce i został jej przewodniczącym. W Episkopacie Polski został członkiem komisji ds. świeckich oraz duszpasterstwa ogólnego. Był też przewodniczącym Konferencji Przełożonych Franciszkańskich[2]. W latach 1982–1994 pracował w Rzymie jako generalny definitor zakonu[3][2]. Zajmował się sprawami zakonnymi w krajach socjalistycznych. Był delegatem zakonu ds. sanktuarium w Loreto. W 1991 uczestniczył w Synodzie Biskupów w Rzymie[3].

20 czerwca 1994 papież Jan Paweł II mianował go biskupem diecezjalnym diecezji drohiczyńskiej. 10 lipca 1994 otrzymał święcenia biskupie i odbył ingres do katedry drohiczyńskiej[2]. Głównym konsekratorem był arcybiskup Józef Kowalczyk, nuncjusz apostolski w Polsce, a współkonsekratorami Stanisław Szymecki, arcybiskup metropolita białostocki, i arcybiskup Francesco Gioia, kapucyn[2][4]. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa „Populus Tuus – hereditas Tua” (Lud Twój – dziedzictwem Twoim)[6]. Przeprowadził I Synod Diecezji Drohiczyńskiej. Utworzył dom św. Antoniego dla księży emerytów i muzeum diecezjalne. Doprowadził do powstania Domu Miłosierdzia i rozbudowy gmachu Wyższego Seminarium Duchownego w Drohiczynie. Ustanowił diecezjalne ruchy i stowarzyszenia katolickie: Akcję Katolicką, Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży, Apostolat Maryjny, Rodziny Nazaretańskie, Armata Bianca. Przyczynił się także do utworzenia Drohiczyńskiego Towarzystwa Naukowego, Inicjatywy Antynarkotykowej i Młodzieżowego Ośrodka Ekumenicznego[1][7]. 29 marca 2014 papież Franciszek przyjął jego rezygnację z urzędu biskupa diecezjalnego diecezji drohiczyńskiej[8][9].

W ramach Konferencji Episkopatu Polski objął funkcje przewodniczącego Zespołu Pomocy Kościołowi na Wschodzie i wiceprzewodniczącego Komisji ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego. Łącznie przez 14 lat był przewodniczącym Komisji ds. Trzeźwości, a następnie Zespołu ds. Apostolstwa Trzeźwości. Został ponadto członkiem Zespołu ds. Kontaktów z Konferencją Episkopatu Litwy oraz Komisji Mieszanej: Biskupi – Wyżsi Przełożeni Zakonni[1]. Z upoważnienia Episkopatu Polski został koordynatorem przygotowań do rozpoczęcia procesu beatyfikacyjnego męczenników Wschodu (kapelanów wojskowych zamordowanych na Wschodzie, w tym ofiar zbrodni katyńskiej)[10].

Odznaczenia i wyróżnienia | edytuj kod

Postanowieniem prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 30 kwietnia 2008 „w uznaniu wybitnych zasług dla Kościoła w Polsce i za działalność społeczną na rzecz polskich rodzin” został odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski[11].

Nadano mu tytuł honorowego obywatela: Drohiczyna (2002)[12], Białej Podlaskiej (2008)[13], gminy Korytnica (2009)[14], Węgrowa (2011)[15], Sokołowa Podlaskiego (2012)[16], gminy Wyszki (2013)[17] i gminy Sarnaki (2019)[18]. Został także udekorowany medalami „Zasłużony dla Powiatu Bielskiego” (2014)[19] i „Zasłużony dla Miasta Bielsk Podlaski” (2019)[20].

W 2002 został uhonorowany Medalem Polonia Mater Nostra Est[1]. Został laureatem Nagrody Społecznej im. Kardynała Stefana Wyszyńskiego za rok 2012[21], a w 2013 nagrody im. św. Brata Alberta Chmielowskiego[22]. W 2010 otrzymał statuetkę „Sursum Corda”, nagrodę przyznawaną za promowanie tygodnika katolickiego „Niedziela[23], a w 2013 Platynowy Mikrofon Katolickiego Radia Podlasie w kategorii wkład w rozwój regionu[24].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e f g Złoty Jubileusz 50 lecia Kapłaństwa Księdza Biskupa Antoniego Pacyfika Dydycza Pasterza Diecezji Drohiczyńskiej. drohiczynska.pl. [dostęp 2013-08-12].
  2. a b c d e f 74 urodziny biskupa drohiczyńskiego Antoniego Dydycza. drohiczynska.pl. [dostęp 2013-08-12].
  3. a b c d e f Drohiczyn: 15 lat posługi biskupiej bp. Antoniego Dydycza. ekai.pl (arch.), 2009-06-28. [dostęp 2018-04-25].
  4. a b Antoni Dydycz (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2013-08-12].
  5. Dr Antoni Dydycz, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2018-08-23] .
  6. Antoni Dydycz na stronie Konferencji Episkopatu Polski. episkopat.pl. [dostęp 2016-10-17].
  7. Drohiczyn: 15-lecie posługi bp. Dydycza w diecezji. ekai.pl (arch.), 2009-02-22. [dostęp 2018-04-25].
  8. Rinuncia del Vescovo di Drohiczyn (Polonia) e nomina del successore (wł.). press.vatican.va, 2014-03-29. [dostęp 2014-03-29].
  9. Drohiczyn: Bp Antoni Dydycz OFMCap. przechodzi na emeryturę. Bp Tadeusz Pikus – biskupem drohiczyńskim. episkopat.pl (arch.), 2014-03-29. [dostęp 2016-07-29].
  10. Bp Antoni Pacyfik Dydycz na UKSW: Ratowanie pamięci o męczennikach Wschodu (konwersatorium o kapelanach wojskowych zamordowanych na Wschodzie). ordynariat.wp.mil.pl, 2012-06-06. [dostęp 2018-01-01].
  11. M.P. z 2008 r. nr 94, poz. 810. [dostęp 2013-08-12].
  12. Drohiczyn: Trzecia rocznica pobytu Ojca Świętego. ekai.pl (arch.), 2002-06-10. [dostęp 2018-04-25].
  13. Uchwała nr XXII/51/08 Rady Miasta Biała Podlaska. umbialapodlaska.bip.lubelskie.pl, 2008-08-25. [dostęp 2015-01-22].
  14. Bp Dydycz honorowym obywatelem gminy Korytnica – obchody 590-lecia miejscowości. ekai.pl, 2009-11-15. [dostęp 2021-01-05].
  15. Uchwała Nr IX/45/2011 Rady Miejskiej Węgrowa. bip.wegrow.com.pl, 2011-07-08. [dostęp 2016-07-29].
  16. Ks. Biskup Antoni Dydycz honorowym obywatelem. sokolowpodl.pl. [dostęp 2013-08-12].
  17. Uchwała nr XVIII/215/13 Rady Gminy Wyszki. ugwyszki.bip.podlaskie.pl, 2013-03-27. [dostęp 2013-08-12].
  18. Biskup Antoni Dydycz Honorowym Obywatelem Gminy Sarnaki. podlasie24.pl, 2019-10-19. [dostęp 2019-11-01].
  19. Bp Dydycz odznaczony medalem „Zasłużony dla Powiatu Bielskiego”. ekai.pl (arch.), 2014-01-11. [dostęp 2018-04-25].
  20. Ks. Biskup dr Antoni Pacyfik Dydycz. umbielskpodlaski.pl. [dostęp 2021-01-05].
  21. Bp Dydycz laureatem Nagrody Społecznej im. Kardynała Stefana Wyszyńskiego. podlasie24.pl, 2013-05-23. [dostęp 2013-08-12].
  22. Bp Antoni Dydycz otrzymał nagrodę im. św. Brata Alberta Chmielowskiego. ekai.pl (arch.), 2013-12-11. [dostęp 2018-04-25].
  23. M. Frukacz: Bp A. Dydycz na pielgrzymce „Niedzieli”. niedziela.pl (arch.), 2010-09-18. [dostęp 2018-04-25].
  24. Platynowy Mikrofon dla Biskupa Antoniego Dydycza. radiopodlasie.pl, 2013-06-13. [dostęp 2013-08-12].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):Identyfikatory zewnętrzne:
Na podstawie artykułu: "Antoni Dydycz" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy