Antoni Eisenbaum


Antoni Eisenbaum w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Antoni Eisenbaum (ur. 1791, zm. 17 lipca 1852 w Warszawie) – polski pisarz, dziennikarz, tłumacz i działacz asymilatorski pochodzenia żydowskiego, dyrektor Szkoły Rabinów w Warszawie.

Życiorys | edytuj kod

Uczył się w Liceum Warszawskim. W wieku 25 lat założył w Warszawie czasopismo w języku polskim i jidyszDostrzegacz Nadwiślański” („Der Beobachter an der Weischel”). Przyczynił się do otwarcia w Warszawie Szkoły Rabinów, której był potem wieloletnim dyrektorem.

Pochowany jest na cmentarzu żydowskim przy ulicy Okopowej w Warszawie (kwatera 1, rząd 2)[1]. W 1855 roku na jego nagrobku wyryto pierwszy napis w języku polskim na tym cmentarzu.

Przypisy | edytuj kod

  1. Cmentarze m. st. Warszawy. Cmentarze żydowskie. Warszawa: Rokart, 2003. ISBN 83-916419-3-7.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Antoni Eisenbaum" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy