Antoni Stabik


Antoni Stabik w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Antoni Stabik (ur. 13 czerwca 1807 w Mikołowie, zm. 4 września 1887 w Michałkowicach[1]) – polski ksiądz katolicki, poeta, autor polskich wierszy zamieszczanych na łamach prasy oraz zebranych w tomie Żarty nieżarty wydanym w 1848 roku w Raciborzu. Autor pierwszego kalendarza polskiego na Górnym Śląsku wydawanego w Gliwicach w latach 1845-1850[2].

Swoją popularność zawdzięczał zarówno długoletniej pracy duszpasterskiej, jak i talentom kaznodziejskim, które sprawiały, że był on zawsze oczekiwanym mówcą. Większość swojego życia spędził na Śląsku, głównie w Mikołowie oraz w Raciborzu i Michałkowicach, dzielnicy Siemianowic Śląskich. Próbował dokonać standaryzacji literackiego języka śląskiego[3].

Imieniem i nazwiskiem Antoniego Stabika nazwano ulice w Chorzowie i Gliwicach.

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Moskal, Wilczek 1975 ↓.
  2. Antoni Halor, Kalendarze Księdza Antoniego Stabika, Siemianowice 2005
  3. Lucjan Malinowski, Zarysy życia ludowego na Szląsku, „Ateneum” 1877 zeszyt 1.; Josef Vochala, Rok 1848 ve Slezsku a na severnovyvhodni Moravě , Opava 1948

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Antoni Stabik" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy