Antonio Caggiano


Antonio Caggiano w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Antonio Caggiano (ur. 30 stycznia 1889 r. w Coronde, zm. 23 października 1979 r. w Buenos Aires) – argentyński duchowny katolicki, kardynał, arcybiskup metropolita Buenos Aires, prymas Argentyny.

Święcenia kapłańskie przyjął 23 marca 1912 roku w Santa Fe. Pracował jako duszpasterz i wykładowca w seminarium duchownym w Santa Fe, był też asystentem kościelnym Akcji Katolickiej. Mianowany przez papieża Piusa XI biskupem ordynariuszem Rosario 13 września 1934 roku, sakrę biskupią przyjął 17 marca 1935 roku z rąk nuncjusza apostolskiego w Argentynie abp. Filippo Cortesiego. Mianowany kardynałem prezbiterem San Lorenzo in Panisperna przez papieża Piusa XII 18 lutego 1946 roku. Prześladowany przez reżim Perona.

Pomagał zbrodniarzom hitlerowskim uciekającym z Europy po wojnie a także niemieckim kolaborantom w osiedleniu się w Argentynie[1][2].

Od 15 sierpnia 1959 roku arcybiskup Buenos Aires i prymas Argentyny. Uczestniczył w obradach Soboru Watykańskiego II. Rezygnację z funkcji metropolity złożył 22 kwietnia 1975. Pochowany w katedrze metropolitalnej w Buenos Aires.

Przypisy | edytuj kod

  1. Phayer, Michael. 2008. Pius XII, The Holocaust, and the Cold War. Indianapolis: Indiana University Press. ​ISBN 978-0-253-34930-9​. s. 182
  2. Wielka Encyklopedia Jana Pawła II, Edipresse Warszawa 2005, ​ISBN 83-7298-643-6

Bibliografia | edytuj kod

  • Uki Goñi, "The Real Odessa" (Londyn, 2002), s. 93-99, s. 229-37
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Antonio Caggiano" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy