Arsenio Erico


Arsenio Erico w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii To jest najnowsza wersja przejrzana, która została oznaczona 21 sty 2021. Od tego czasu wykonano 11 zmian, które oczekują na przejrzenie. Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Arsenio Pastor Erico Martínez (30 marca 191523 lipca 1977) – paragwajski napastnik, najlepszy strzelec w historii pierwszej ligi argentyńskiej. Uważany jest za najlepszego piłkarza w dziejach futbolu paragwajskiego.

Erico urodził się w stolicy Paragwaju Asunción. Karierę rozpoczął w miejscowym Nacionalu, a w pierwszym składzie klubu zadebiutował mając zaledwie 15 lat.

Na początku lat 30. Erico wchodził w skład drużyny piłkarskiej paragwajskiego Czerwonego Krzyża, która rozgrywała mecze na terenie Argentyny by zebrać fundusze na wojnę o Chaco. Z powodu toczonej wojny i różnych późniejszych perturbacji Erico nigdy nie zagrał w reprezentacji Paragwaju (choć wystąpił w niej jego mniej znany brat Adolfo Alfredo Erico).

Z powodu świetnej gry podczas meczów towarzyskich w wymienionym tournée, podpisał z nim zawodowy kontrakt klub Club Atlético Independiente. Erico zadebiutował w lidze argentyńskiej 6 maja 1934 roku w wyjazdowym meczu Independiente przeciwko Boca Juniors (remis 2:2) i swoją grą, a szczególnie świetnymi główkami, szybko dorobił się przydomku "skaczący diabeł". Mając 175 cm wzrostu w walce o górne piłki wygrywał ze znacznie wyższymi rywalami. Szczególnie często wytrącał głową piłkę z rąk bramkarzy. Obok tych cech wyróżniał się także wybitną techniką, dyblingiem oraz ponadprzeciętną sprawnością fizyczną.

Wkrótce jednak Erico nabawił się choroby, która spowodowała długą przerwę w grze. Następnie w 1935 roku dwa razy złamał rękę. Po powrocie do zdrowia szybko przypomniał wszystkim o swoim talencie i poprowadził Independiente do mistrzostwa w 1938 i 1939 roku. Pod koniec swej kariery przeszedł do klubu Huracánu, gdzie w 1947 roku rozegrał 7 meczów i odszedł na piłkarską emeryturę.

Erico był królem strzelców trzy razy z rzędu – w 1937 (47 bramek), 1938 (43) i w 1939 (40). Jest strzelcem wszech czasów ligi argentyńskiej – w latach 1934-46 w 332 meczach zdobył 293 gole. Bliski pobicia jego wyczynu był jedynie Ángel Labruna, który zdobył w swojej karierze 292 bramki.

Arsenio Erico stanowił natchnienie dla wielkiego gracza argentyńskiego Alfredo Di Stéfano, który uważa go za jednego z największych piłkarzy wszech czasów, a na pewno najlepszego środkowego napastnika w dziejach światowego futbolu[1]. Erico zmarł w 1977 roku.

Spis treści

Podsumowanie kariery | edytuj kod

Arsenio Erico w magazynie El Gráfico, czerwiec 1969

Literatura | edytuj kod

  • Tomasz Wołek, Encyklopedia piłkarska FUJI: Copa America. Historia mistrzostw Ameryki Południowej 1910-1995, Wydawnictwo GiA, Katowice 1995, ​ISBN 83-902751-2-0​, str. 52-53

Przypisy | edytuj kod

  1. *Tomasz Wołek, Encyklopedia piłkarska FUJI: Copa America. Historia mistrzostw Ameryki Południowej 1910-1995, Wydawnictwo GiA, Katowice 1995, ​ISBN 83-902751-2-0​, str. 52-53

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Arsenio Erico" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy