Artur Niepokojczycki


Artur Niepokojczycki w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Artur Niepokojczycki (8 grudnia 1813 w Słucku, zm. 11 listopada 1881 w Petersburgu) – generał piechoty Armii Imperium Rosyjskiego pochodzenia polskiego.

Po ukończeniu korpusu paziów służył w Sztabie Głównym. W latach 1841-47 walczył na Kaukazie, w Czeczenii i Dagestanie. W 1849 uczestniczył w interwencji rosyjskiej na Węgrzech, gdzie dowodził sztabem V Korpusu. W latach 1853–1856, w okresie końcowym wojny krymskiej kierował sztabem sił morskich i lądowych na Krymie. W 1857 r. wrócił do Sztabu Głównego. Od 1864 r. zasiadał w Radzie Wojennej, był zaangażowany w reformę armii. W 1868 r. awansował do stopnia generała piechoty. W 1874 był mianowany adiutantem carskim. W wojnie rosyjsko-tureckiej 1877-78 był szefem Sztabu Polowego armii Naddunajskiej. Podczas pobytu cara na froncie, tj. do połowy grudnia 1877 roku, należał do pięciu osób, które rządziły Rosją. Miał złą renomę z powodu oskarżeń o korupcję.

Bibliografia | edytuj kod

  • Studia z dziejów Rosji i Europy Środkowo-Wschodniej, Tom 38, Zakład Narodowy imienia Ossolińskich, 2003
  • BogusławB. Brodecki BogusławB., Szypka i Plewna 1877, Warszawa: Bellona, 2010, ISBN 978-83-11-11722-8, OCLC 751189654 .
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Artur Niepokojczycki" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy