Automatyka broni


Automatyka broni w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Automatyka broni – zespół mechanizmów broni automatycznej (samopowtarzalnej i samoczynnej) wykorzystujących energię gazów prochowych, która powstaje podczas strzału[1].

Automatyka przygotowuje do kolejnego strzału: odryglowuje oraz przemieszcza zamek w tylne położenie, wyciąga oraz wyrzuca łuskę naboju, który został wystrzelony, podanie z taśmy lub magazynka następnego pocisku, dosłanie jego do komory nabojowej, przesunięcie zamka w przednie położenia oraz jego zaryglowanie[1].

W broni samopowtarzalnej kolejny strzał jest uwarunkowany ponownym naciśnięciem spustu. Natomiast w broni samoczynnej do jej działania należy także oddanie kolejnego strzału ale pod warunkiem, że język spustowy jest bez przerwy naciśnięty[1].

W skład automatyki broni wchodzą:

Automatyka broni może być uruchomiana przy pomocy energii ciśnienia gazów prochowych (broń gazodynamiczna), zewnętrznego silnika (broń napędowa) lub obydwu tych źródeł energii (broń mieszana).

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Modrzewski 1987 ↓, s. 43.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Automatyka broni" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy