BNC


BNC w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

BNC (ang. Bayonet Neill-Concelman) – złącze stosowane do łączenia sieci komputerowych zbudowanych z kabli koncentrycznych (np. 10BASE2), a także w aparaturze pomiarowej, systemach telewizji analogowej i cyfrowej oraz radiotelekomunikacji. Złącza BNC występują w dwóch wersjach: 50- i 75-omowej.

W przypadku sieci komputerowych nie jest już stosowane, gdyż ten typ sieci został wyparty jeszcze w XX w. przez standard 10BASE-T, oparty na przewodach równoległych zwanych popularnie skrętką (ang. twisted-pair), jednakże znajduje dalsze szerokie zastosowanie w elektronicznej aparaturze pomiarowej m.in. ze względu na swoją trwałość i odporność na zakłócenia.

Zobacz też | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "BNC" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy