Bakalaureat


Bakalaureat w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Bakalaureat, A.B., AB (łac. artium baccalaureus, dosł. bakałarz sztuk, w domyśle „wyzwolonych”) – niższy tytuł lub stopień wprowadzający otrzymującego go bakałarza do kariery naukowej. Najwcześniej zaczęto go przyznawać na wydziale teologicznym uniwersytetu w Paryżu, na mocy dekretu papieża Grzegorza IX w roku 1234.

Stosowany był powszechnie w średniowieczu i został zachowany w wielu systemach kształcenia, na przykład w Stanach Zjednoczonych i w Kanadzie oraz Kościele katolickim. Obecnie otrzymują ten tytuł absolwenci studiów trzyletnich po obronie pracy licencjackiej, a we Francji też absolwenci szkół średnich po złożeniu egzaminu państwowego.

W Polsce bakalaureat został określony jako państwowy licencjat; historycznie rzecz biorąc, tradycyjny licencjat (od łac. licentia docendi, licentia ad practicandum), jako wyższy od bakalaureatu, w europejskiej tradycji był stopniem uprawniającym do nauczania, pośrednim między magisterium a doktoratem.

Odpowiednik bakalaureatu, czyli BA, jest obecnie najniższym tytułem zawodowym lub stopniem naukowym nadawanym przez uniwersytety anglosaskie[1].

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Bachelor of Arts. Encyklopedia PWN.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Bakalaureat" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy