Biblioteka Brytyjska


Na mapach: 51°31′46″N 0°07′37″W/51,529444 -0,126944

Biblioteka Brytyjska w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Biblioteka Brytyjska (ang. British Library, BL) – biblioteka narodowa Wielkiej Brytanii. Powstała w wyniku połączenia biblioteki Muzeum Brytyjskiego i kilku innych znaczących zbiorów książkowych decyzją parlamentu w 1972 roku; nowy gmach biblioteki w Londynie został otwarty 1 lipca 1973 roku. Jest to jedna z największych bibliotek świata (150 mln jednostek bibliotecznych, w tym około 25 000 000 woluminów)[1]. Roczny budżet biblioteki wynosi £100 000 000[2]. Liczba papirusów wynosi 2651.

Biblioteka Brytyjskiego Muzeum powstała w 1753 roku w oparciu o prywatny księgozbiór sir Hansa Sloane'a, w którego skład wchodziły anglo-saksońskie i łacińskie średniowieczne rękopisy. Król Jerzy II wsparł tę inicjatywę i przekazał bibliotekę królewską, którą zaczął gromadzić Edward IV, ustanowił też prawo obowiązkowego egzemplarza, dla wszystkich książek wydawanych na terenie Wielkiej Brytanii.

W 1823 roku księgozbiór muzeum został uzupełniony księgozbiorem króla Jerzego III. W 1850 roku w gmachu Muzeum Brytyjskiego otwarta została czytelnia. W XX wieku biblioteka została wzbogacona w stare buddyjskie teksty z Dunhuang, Kodeks Synajski, rękopisy hebrajskie, syryjskie, koptyjskie i wiele innych.

Wnętrze British Library.

Przypisy | edytuj kod

  1. Encyclopædia Britannica Article: British Library
  2. ALA | American Libraries

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (biblioteka narodowa):
Na podstawie artykułu: "Biblioteka Brytyjska" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy