Bobromysz bezucha


Bobromysz bezucha w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Bobromysz bezucha[3] (Crossomys moncktoni) – gatunek gryzonia z rodziny myszowatych, występujący endemicznie na Nowej Gwinei[2][4].

Spis treści

Systematyka | edytuj kod

Gatunek został opisany naukowo w 1907 roku przez O. Thomasa, wraz z monotypowym rodzajem Crossomys, do którego został zaliczony[5]. Miejsce typowe to Serigina nad Brown River w Prowincji Centralnej Papui-Nowej Gwinei, na wysokości 1370 m n.p.m.[4]

Gryzonie te są bardzo skryte i rzadko chwytane. Drugi okaz zdobyła dopiero ekspedycja T. Gilliarda w 1951 roku[6].

Etymologia | edytuj kod

Nazwa rodzajowa Crossomys pochodzi od stgr. κροσσοι krossoi – frędzle i μυς mys – mysz[7]. Nazwa gatunkowa upamiętnia C.A.W. Moncktona, który dostarczył holotyp do Muzeum Historii Naturalnej w Londynie[5].

Występowanie | edytuj kod

Bobromysz bezucha występuje w niepodległej Papui-Nowej Gwinei i w indonezyjskiej prowincji Papua; była notowana od doliny Swart na zachodzie po półwysep Huon na wschodzie. Żyje w wyżynnej środkowej części wyspy, na wysokościach od 1200 do 3500 m n.p.m. Okazy były chwytane w górskich strumieniach, blisko krawędzi lasu[2]. Gryzonie te żyją w pobliżu słodkiej wody[2] i prowadzą ziemnowodny tryb życia[4].

Wygląd | edytuj kod

Bobromysz bezucha jest przystosowana do ziemnowodnego trybu życia, nawet lepiej niż pokrewne, większe od niej bobroszczury. Głowa i ciało holotypu (dorosłej samicy) miały długość 205 mm, z ogonem o długości 220 mm. Futro bobromyszy jest gęste, miękkie i wełniste, z wierzchu szare, od spodu srebrzystobiałe z wyraźnym oddzieleniem wysoko na bokach. Włosy mają czarne końcówki. Jedną z charakterystycznych adaptacji do pływania są szczątkowe małżowiny uszne, zredukowane do 1–2 mm długości. Wibrysy są mniej gęste i krótsze niż u podobnych gryzoni. Stopy są prawie nagie, palce przednich kończyn są wolne, natomiast u tylnych są spięte błoną pławną. Ogon jest szary, jego dolna krawędź wyposażona jest w podwójny rząd ośmiomilimetrowej długości białych włosów, tworzących „frędzle” pomagające w pływaniu[5]. Tego typu struktura występuje u rzęsorków (Neomys)[5] i wodoryjków (Nectogale)[6]. Samica ma dwie pary sutków brzusznych[6], według doniesień zwykle rodzi jedno młode[2].

Populacja | edytuj kod

Bobromysz bezucha jest skryta i trudno ją schwytać, ale występuje na znacznie większym obszarze niż początkowo sądzono. Chociaż nie wiadomo, jaki jest trend zmian jej liczebności, nie są znane znaczące zagrożenia dla tego gatunku. Lokalnie ludzie polują na te gryzonie i jedzą je, a na zachodzie obszaru występowania może na nią niekorzystnie wpływać górnictwo. Nie wiadomo, czy występuje w obszarach chronionych. Bobromysz bezucha jest przez Międzynarodową Unię Ochrony Przyrody uznawany za gatunek najmniejszej troski[2].

Przypisy | edytuj kod

  1. Crossomys moncktoni, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c d e f Aplin, K., Singadan, R., Menzies, J., Helgen, K., Wright, D. & Allison, A. 2016, Crossomys moncktoni, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2016, wersja 2017-3, DOI10.2305/IUCN.UK.2016-3.RLTS.T5679A22448693.en [dostęp 2018-01-12]  (ang.).
  3. W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska, A. Jasiński, W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 267. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. a b c Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Crossomys moncktoni. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2018-01-12]
  5. a b c d Oldfield Thomas. XIV.—On three new mammals from British New Guinea. „The Annals and magazine of natural history; zoology, botany, and geology”. ser. 7, 20, s. 70–72, 1907. DOI: 10.1080/00222930709487303
  6. a b c George Henry Hamilton Tate. A second specimen of the Papuan earless water rat, Crossomys moncktoni. „American Museum Novitates”. 1523, s. 3, 1951. 
  7. T.S. Palmer: Index Generum Mammalium: a List of the Genera and Families of Mammals. Washington: Government Printing Office, 1904, s. 204, seria: North American Fauna. (ang.)
Na podstawie artykułu: "Bobromysz bezucha" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy