Bogdan Klich


Bogdan Klich w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Bogdan Klich podczas 66. posiedzenia Senatu (2014) Z Robertem Gatesem podczas wizyty w Pentagonie (2010)

Bogdan Adam Klich (ur. 8 maja 1960 w Krakowie) – polski lekarz, polityk, politolog, od 2004 do 2007 poseł do Parlamentu Europejskiego, poseł na Sejm IV kadencji, w latach 2007–2011 minister obrony narodowej, senator VIII, IX i X kadencji.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Jest synem profesora Adama Klicha[1] oraz jego żony Marii. Ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. Bartłomieja Nowodworskiego w Krakowie. Jest absolwentem Wydziału Lekarskiego Akademii Medycznej w Krakowie (1986) i Wydziału Filozoficzno-Historycznego Uniwersytetu Jagiellońskiego (1987).

W latach 70. współpracował z opozycją demokratyczną – po śmierci Stanisława Pyjasa był działaczem młodzieżówki Studenckiego Komitetu Solidarności[2]. Należał do założycieli NZS, w latach 1980–1981 zasiadał w jego władzach, a następnie działał w podziemnym NZS. W stanie wojennym został internowany w Załężu. W latach 80. działał w Ruchu Wolność i Pokój.

Po ukończeniu studiów pracował jako lekarz w krakowskim Szpitalu Neuropsychiatrycznym. W latach 1988–1990 był redaktorem naczelnym czasopisma artystycznego „Tumult”. W 1990 objął kierownictwo działu informacji w TVP Kraków. Dwa lata później powrócił do zawodu lekarza, pracował w Szpitalu Specjalistycznym im. Ludwika Rydygiera oraz Szpitalu Neuropsychiatrycznym. W 1993 zorganizował i objął funkcję prezesa Międzynarodowego Centrum Rozwoju Demokracji w Krakowie, przekształconego następnie w Instytut Studiów Strategicznych. Został wykładowcą w Instytucie Europeistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego, jest autorem około dwudziestu publikacji z zakresu polityki zagranicznej i bezpieczeństwa międzynarodowego.

Należał do Ruchu Obywatelskiego Akcji Demokratycznej, Unii Demokratycznej i Unii Wolności. W wyborach w 1991 bez powodzenia ubiegał się o mandat poselski z ramienia UD. W latach 90. zasiadał we władzach krajowych UD i UW. W latach 1998–1999 był doradcą pełnomocnika rządu ds. negocjacji z Unią Europejską. Od 1999 do 2000 pełnił funkcję wiceministra obrony narodowej w rządzie Jerzego Buzka, odpowiedzialnego za politykę obronną i kontakty Polski z NATO.

W 2001 przystąpił do Platformy Obywatelskiej, z listy której został wybrany do Sejmu IV kadencji w okręgu krakowskim. Pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Komisji Spraw Zagranicznych. Mandat złożył w 2004 na skutek wyboru do Parlamentu Europejskiego. W PE należał do frakcji Europejskiej Partii Ludowej – Europejskich Demokratów. 15 listopada 2007 zrezygnował z tej funkcji, obejmując następnego dnia stanowisko ministra obrony narodowej w pierwszym rządzie Donalda Tuska.

11 kwietnia 2010 został członkiem Międzyresortowego Zespołu do spraw koordynacji działań podejmowanych w związku z tragicznym wypadkiem lotniczym pod Smoleńskiem, powołanego przez premiera Donalda Tuska po katastrofie polskiego Tu-154 w Smoleńsku. 20 maja 2010 został powołany przez tymczasowo wykonującego obowiązki Prezydenta RP Bronisława Komorowskiego w skład Rady Bezpieczeństwa Narodowego[3]. 18 stycznia 2011 posłowie klubu parlamentarnego PiS wystąpili z wnioskiem o wotum nieufności, zarzucając Bogdanowi Klichowi polityczną współodpowiedzialność za katastrofę lotniczą w Smoleńsku i odpowiedzialność za zły w ich ocenie stan polskich sił zbrojnych. Poparcie dla wniosku zadeklarowali posłowie SLD i PJN. Ostatecznie wniosek nie uzyskał większości w Sejmie (za wnioskiem KP PiS głosowało 194 posłów, przeciw było 234)[4].

28 lipca 2011 złożył dymisję ze stanowiska ministra[5], a 2 sierpnia 2011 został odwołany przez prezydenta RP[6]. Okres kierowania MON przez Bogdana Klicha był krytykowany przez część prasy fachowej i określany wręcz jako najgorszy do tej pory w III RP. W szczególności zarzucano ministrowi brak planowania rozwoju i przypadkowe zakupy niepotrzebnego sprzętu[7].

W wyborach w 2011 uzyskał mandat senatora z ramienia PO. Kandydując w okręgów nr 33 w Krakowie, otrzymał 95 439 głosów[8]. W 2015 z powodzeniem ubiegał się o reelekcję (dostał 71 852 głosy)[9]. W wyborach w 2019 został ponownie senatorem, otrzymując 123 080 głosów[10]. Po wyborach objął funkcję przewodniczącego Komisji Spraw Zagranicznych i Unii Europejskiej[11].

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Kto jest kim w Polsce 1993. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1993, s. 297.
  2. Cezary Łazarewicz: VIP z WiP. polityka.pl, 22 marca 2008. [dostęp 2015-08-02].
  3. Bronisław Komorowski powołał skład Rady Bezpieczeństwa Narodowego. gazeta.pl, 20 maja 2010. [dostęp 2015-08-02].
  4. Wniosek o wotum nieufności wobec Klicha odrzucony. gazeta.pl, 4 lutego 2011. [dostęp 2015-08-02].
  5. Komunikat MON. mon.gov.pl, 29 lipca 2011. [dostęp 2015-08-02].
  6. M.P. z 2011 r. nr 84, poz. 859
  7. Tomasz Hypki. Przed wielkimi zmianami. Przemysł lotniczo-zbrojeniowy 2010. „Raport – Wojsko Technika Obronność”. Nr 9, s. 6, 2011. 
  8. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2015-08-02].
  9. Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 2018-10-23].
  10. Serwis PKW – Wybory 2019. [dostęp 2019-10-15].
  11. Bartosz Goluch: Znamy przewodniczących komisji Senatu. 8 z KO, 6 z PiS. wp.pl, 13 listopada 2019. [dostęp 2019-11-14].
  12. Minister Bogdan Klich odznaczony medalem Ordynariatu Polowego WP. ekai.pl, 15 lutego 2010. [dostęp 2015-08-02].
  13. Міністр оборони Польщі Богдан Кліх нагороджений українським орденом „За заслуги” ІІ ступеня (ukr.). ukrinform.ua, 20 stycznia 2010. [dostęp 2014-11-26].
  14. Eesti Vabariigi teenetemärgid (est.). president.ee. [dostęp 2014-11-26].

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Bogdan Klich" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy