Bohdan Lapis


Bohdan Lapis w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Bohdan Lapis (w trakcie uroczystości 50-lecia IH UAM, 2006 r.)

Bohdan Lapis – polski naukowiec specjalizujący się w zakresie historii kultury i średniowiecza, doktor habilitowany, były profesor nadzwyczajny Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Tytuł magistra uzyskał w 1967, zaś doktora w 1973. Habilitował się w 1986 na podstawie dorobku naukowego oraz rozprawy Rex utilis. Kryteria oceny władców germańskich we wczesnym średniowieczu. Był autorem programu studiów historycznych, który obowiązywał przez kilka lat od roku akademickiego 19811982 w Instytucie Historii UAM, zakładającego dwustopniowość i wyprzedzającego przyjęty przez UAM kilkanaście lat później „system boloński”[potrzebny cytat]. W 1987 uzyskał nominację na stanowisko docenta, zaś w 1999 na profesora nadzwyczajnego.

W latach 1996–2008 dyrektor Instytutu Historii UAM, przedtem w latach 1990–1996 wicedyrektor. W macierzystym Instytucie pełnił również funkcję kierownika Zakładu Historii Kultury.

Od 2015 na emeryturze.

Wypromowane prace doktorskie | edytuj kod

  • „Vita perfecta”. Wzorce świętości w żywotach trzynastowiecznych księżnych polskich, Maciej Michalski, 2001.
  • Edmunda Burke’a próby wyjaśnienia paradoksu wolności, Romuald Rydz, 2002.
  • Motywy historyczne w teatrze Tadeusza Kantora, Klaudiusz Święcicki, 2004.
  • Funkcje kulturowe i historyczne znaczenie polskiego rocka, Anna Idzikowska-Czubaj, 2005.
  • Świadectwo Tadeusza Różewicza o swoich czasach, Renata Suchenek, 2006.
  • Funkcje cierpienia w antropologii romantycznej. Wizje i diagnozy Zygmunta Krasińskiego, Anita Napierała, 2007.
  • Aktualizacja legendy. Życie, posag i problem Halszki z Ostroga, Sylwia Zagórska, 2011[1].
  • Motywacje używania narkotyków w kręgach polskich elit od połowy XIX wieku do roku 1939, Anna Kowszewicz, 2014[2].
  • Duszpasterstwo księży diecezjalnych oraz kapelanów wojskowych w latach 1919–1939 na terenie Okręgu Korpusu nr VII, Marek Przybylski, 2014[3].

Publikacje | edytuj kod

  • Jana z Salisbury rozumienie zadań historiografii, Warszawa 1971.
  • Die Anschauungen über die Arbeit im Koran, Köln (Kolonia) 1973.
  • Duo sunt genera divitiarum... : opinie autorów wczesnośredniowiecznych o bogactwie, Warszawa 1975.
  • Ocena pracy w księgach Biblii, Poznań 1976.
  • Poglądy na pracę we wczesnośredniowiecznym piśmiennictwie łacińskim (od połowy V do połowy VIII wieku), Poznań 1977.
  • U źródeł polskich refleksji nad pracą, Warszawa 1984.
  • Rex utilis: kryteria oceny władców germańskich we wczesnym średniowieczu (od połowy V do początku VIII wieku), Poznań 1986.
  • Historia średniowiecza: podręcznik dla szkoły podstawowej, Warszawa 1998.
  • Historia średniowiecza: podręcznik dla szkoły średniej, Warszawa 1998.
  • (red.) Społeczeństwo, armia i polityka w dziejach Polski i Europy: studia z dziejów politycznych i wojskowych dedykowane Profesorowi Benonowi Miśkiewiczowi z okazji jubileuszu siedemdziesięciolecia urodzin (wspólnie z A. Czubińskim i Cz. Łuczakiem), Poznań 2002.
  • (red.) Instytut Historii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu: 1956–2006, Poznań 2006.

Przypisy | edytuj kod

  1. Repozytorium Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza (AMUR): Aktualizacja legendy. Życie, posag i problem Halszki z Ostroga, DOI10593/1064 [dostęp 2015-08-12] .
  2. Repozytorium Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza (AMUR): Motywacje używania narkotyków w kręgach polskich elit od połowy XIX wieku do roku 1939, DOI10593/11896 [dostęp 2015-08-12] .
  3. Repozytorium Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza (AMUR): Duszpasterstwo księży diecezjalnych oraz kapelanów wojskowych w latach 1919–1939 na terenie Okręgu Korpusu nr VII, DOI10593/11894 [dostęp 2015-08-12] .
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Bohdan Lapis" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy