Carel Fabritius


Carel Fabritius w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Autoportret, 1647 Szczygieł, 1654

Carel Pieterszoon Fabritius (ochrzczony 27 lutego 1622 w Middenbeemster, zm. 12 października 1654 w Delft) – holenderski malarz epoki baroku. Był bratem Barenta Fabritiusa i jednym z najzdolniejszych uczniów Rembrandta. Malował portrety, sceny rodzajowe, pejzaże oraz obrazy o tematyce religijnej.

Od 1643 mieszkał w Amsterdamie, gdzie studiował pod kierunkiem Rembrandta, którego wpływ widoczny jest w początkowych pracach Fabritiusa, np. we Wskrzeszeniu Łazarza. Z czasem jednak wypracował swój własny, indywidualny styl, w którym w przeciwieństwie do Rembrandta, postaci znajdują się na jasnym tle. Ponadto wyspecjalizował się w przedstawianiu subtelności efektów światła dziennego.

W 1651 osiadł w Delft, a rok później przystąpił do tamtejszej gildii malarskiej.

Zmarł z powodu ran odniesionych podczas wybuchu prochowni w Delft, 12 października 1654. Wówczas zniszczeniu uległo wiele jego prac.

Wywarł wpływ na innych malarzy tworzących w Delft, m.in. na Pietera de Hoocha i Jana Vermeera.

Spis treści

Najważniejsze dzieła | edytuj kod

Zobacz też | edytuj kod

Bibliografia | edytuj kod

  • Ian. Chilvers: Oksfordzki leksykon sztuki. Warszawa: Arkady, 2002, s. 231. ISBN 83-213-4157-8.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Carel Fabritius" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy