Cesare Brancadoro


Cesare Brancadoro w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Cesare Brancadoro (ur. 28 sierpnia 1755 w Fermo, zm. 12 września 1837 tamże[1]) – włoski kardynał.

Życiorys | edytuj kod

Był synem Giuseppe Brancadoro i Giulii Massi[1]. Podjął studia na Uniwersytecie w Fermo, gdzie uzyskał doktorat utroque iure[1]. Następnie przyjął święcenia kapłańskie i pracował jako bibliotekarz w katedrze w Fermo[1]. 20 października 1789 został wybrany arcybiskupem tytularnym Nisibis[2]. 25 lipca 1790 otrzymał sakrę[2]. W 1792 został nuncjuszem apostolskim w Belgii, a pięć lat później sekretarzem Kongregacji Rozkrzewiania Wiary[2]. 11 sierpnia 1800 został mianowany biskupem Orvieto[2]. 23 lutego 1801 został kreowany kardynałem prezbiterem i otrzymał kościół tytularny S. Girolamo dei Croati (degli Schiavoni)[2]. 11 lipca 1803 został wybrany arcybiskupem Fermo, którym pozostał aż do śmierci[2]. Ponieważ odmówił uczestnictwa w zaślubinach Napoleona, został uwięziony w Reims w 1810, a następnie w Fontainebleau w 1813[1]. Niedługo potem został uwolniony[1]. Wziął udział w konklawe 1823, lecz w żadnym kolejnym już nie uczestniczył[1]. Stracił wzrok na kilka lat przed śmiercią[1].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e f g h Brancadoro, Cesare (ang.). The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2013-09-26].
  2. a b c d e f Cesare Cardinal Brancadoro (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2013-09-26].
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Cesare Brancadoro" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy