Cherie Currie


Cherie Currie w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Cherie Ann Currie (ur. 30 listopada 1959 w Encino, Los Angeles w stanie Kalifornia)[1][2]amerykańska piosenkarka, instrumentalistka i aktorka, znana głównie z działalności w żeńskim zespole rockowym The Runaways (1975-1977)[3]. Po odejściu z grupy rozpoczęła karierę solową, którą z przerwami kontynuuje do dziś, oraz zagrała w takich filmach jak Lisice (Foxes, 1980) i Strefie mroku (The Twilight Zone, 1983). Obecnie jest także rzeźbiarką posługującą się piłą łańcuchową[4].

Spis treści

Wczesne lata | edytuj kod

Currie urodziła się w Encino w dolinie San Fernando (dzielnica Los Angeles), razem ze swoją siostrą bliźniaczką Marie. Cherie jest młodsza od Marie o dwie minuty[5]. Ich rodzicami byli Don Currie i aktorka Marie Harmon[6]. Oprócz siostry bliźniaczki, Cherie miała dwójkę starszego rodzeństwa: Dona Currie Jr. i Sondrę Currie[5].

Cherie na początku swojej edukacji uczęszczała do prywatnej szkoły katolickiej, ale została z niej wyrzucona, gdy zbuntowała się nauczycielce, która zakazywała jej pisać lewą ręką[7]. Przeniesiono ją razem z bliźniaczką do szkoły publicznej, gdzie Marie stała się bardziej popularna niż siostra, co doprowadziło Cherie do myślenia, że jest gorsza[7]. Currie interesowała się muzyką już w tamtym czasie, uczęszczając na lekcje pianina i śpiewając w chórze. Uprawiała także takie sporty jak surfing i skateboarding[7]. W wieku 14 lat została zgwałcona przez pełnoletniego chłopaka swojej siostry. To sprawiło, że Cherie przeszła metamorfozę – ścięła włosy, zainteresowała się muzyką Davida Bowie i zaczęła chodzić do różnych klubów młodzieżowych w obrębie Los Angeles[3].

Kariera | edytuj kod

Currie została odkryta przez impresario Kima Fowleya i nastoletnią gitarzystkę Joan Jett w grudniu 1975 roku w klubie Rodney Bingenheimer's English Disco, gdy poszukiwano wokalistki do nowego, żeńskiego zespołu rockowego – The Runaways. Pierwotnie Fowley chciał rekrutować Marie, ale gdy ta odmówiła, do dołączenia zaproszono Cherie[2]. Na przesłuchaniu do grupy, podczas którego zatwierdzono obecność Currie w zespole, napisano utwór "Cherry Bomb", którego tekst był inspirowany postacią Cherie[8][9]. Później stał on się kontrowersyjnym hitem zespołu – niektóre amerykańskie stacje radiowe nawet odmówiły nadawania singla na antenie[10]. Piosenka była jednak numerem jeden na japońskiej liście przebojów i zapewniła zespołowi status legendy w Japonii[potrzebny przypis].

Magazyn Bomp! opisał młodą wokalistkę jako "zaginioną córkę Iggy'ego Popa i Brigitte Bardot"[11]. Nastawienie na temat wpływu Cherie oraz całego zespołu na amerykańską młodzież lat siedemdziesiątych XX. wieku było raczej negatywne. Pewien recenzent napisał: "wiedza przyjmowana przez The Runaways, która wykreowała nowe terytorium muzykom płci żeńskiej jest trudna do wytłumaczenia – to wątpliwe, by w przeważającej mierze męska publiczność tłocząca się, żeby zobaczyć szesnastolatkę (Cherie Currie) przebraną w bieliznę, miała jakikolwiek feministyczny podtekst."[12]

Po trzech wspólnych albumach (The Runaways, Queens of Noise i Live in Japan) Currie odeszła z zespołu z powodu spięć pomiędzy nią a menedżerem, a także gitarzystką Litą Ford, która nie mogła pogodzić się z myślą, że to Cherie jest najsłynniejszą i najpopularniejszą członkinią zespołu[potrzebny przypis].

Tuż po odejściu z grupy Currie wydała solowy debiut Beauty's Only Skin Deep (1978). Popularność wokalistki w Japonii nadal była znacząca. Trasy koncertowe z gościnnym udziałem siostry bliźniaczki Marie doprowadziły Japończyków do masowej histerii, więc Cherie stwierdziła, że "dwie blondynki są lepsze niż jedna", i rozpoczęła współpracę muzyczną z siostrą[13]. Duet wydał w 1980 album Messin' With The Boys, który okazał się komercyjną porażką – jedynie główny singel z płyty, "Since You've Been Gone", osiągnął zaledwie 95. miejsce amerykańskiej listy przebojów.

Cherie podjęła pracę aktorki, debiutując w filmie Lisice w 1980. Zagrała również w takich filmach jak Strefa mroku i The Rosebud Beach Hotel. W trakie kariery aktorskiej nadal pracowała nad solowymi projektami muzycznymi.

Dalszą karierę zaćmiło poważne uzależnienie od narkotyków i alkoholu, które zwalczyła, by poświęcić się rodzinie. Około 1989 wokalistka rozpoczęła pisanie autobiografii, Neon Angel: A Memoir of a Runaway. Pierwsze wydanie było planowane już w tamtym okresie, ale po usunięciu pewnych fragmentów książkę wydano dopiero w ostatnich latach[3]. Na podstawie tej książki w dużej części powstał film The Runaways: Prawdziwa historia (2010). Produkcją zajęła się była liderka the Runaways, Joan Jett oraz reżyserka Floria Sigismondi. Film ten pokazuje początki istnienia zespołu oraz relacje pomiędzy Currie i Jett. Odtwórczynią roli Cherie została szesnastoletnia wówczas Dakota Fanning.

Currie od tamtego czasu rozpoczęła karierę muzyczną na nowo, koncertując po całym świecie i przypominając publiczności największe hity swojego zespołu. Jej pierwszym albumem od 35 lat był wydany w 2015 Reverie.

Życie prywatne | edytuj kod

W 1991 Currie poślubiła aktora Roberta Haysa, z którym rozwiodła się sześć lat później. Ich syn, Jake, tworzy obecnie muzykę razem z matką, chociażby współtworząc i produkując jej najnowszy album Reverie pochodzący z 2015.

Publikacje | edytuj kod

Dyskografia | edytuj kod

Z The Runaways | edytuj kod

Albumy studyjne | edytuj kod

Albumy live | edytuj kod

Kompilacje | edytuj kod

  • The Best Of The Runaways – 1982
  • 20th Century Masters: The Millennium Collection: The Best of The Runaways -2005

Solo | edytuj kod

Udział gościnny | edytuj kod

  • Precious Metal zespołu Precious Metal – 1990
  • Cherry Bomb zespołu The Streetwalkin' Cheetahs – 1998[19]
  • Instant Karma! (We All Shine On) zespołu Tater Totz – 1989[20]

Filmografia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Cherie Currie Biography (ang.). www.imdb.com. [dostęp 2016-06-09].
  2. a b Cherie Currie Biography (ang.). Allmusic. [dostęp 2016-10-31].
  3. a b c Phoebe Reilly: Sex, Rock & Rape: Cherie Currie's Untold Runaways Story (ang.). SPIN Magazine, 3 marca 2010. [dostęp 2016-10-31].
  4. Cherie Currie: Chainsaw Chick (ang.). [dostęp 2016-10-31].
  5. a b Cherie & Marie Currie Review (ang.). The Lewiston Journal, 1980. [dostęp 2016-11-01].
  6. Interview with The Runaways’ Cherie Currie (ang.). Tribute.ca, 26 marca 2010. [dostęp 2016-11-01].
  7. a b c Steve Olson: Cherie Currie Interview (ang.). Juice Magazine. [dostęp 2016-11-01].
  8. Carrie Borzillo-Vrenna: Cherry Bomb: The Ultimate Guide to Becoming a Better Flirt, a Tougher Chick. (ang.)
  9. Steve Waksman: This Ain't the Summer of Love: Conflict and Crossover in Heavy Metal and Punk. (ang.)
  10. Elizabeth May: Cherie Currie & Runaways' Sundance (ang.). 24 stycznia 2010. [dostęp 2016-11-01].
  11. Rob Hughes: Q & A – Cherie Currie (ang.). 4 września 2015. [dostęp 2016-11-01].
  12. Sunday Times Culture, 25 kwietnia 2010
  13. To Cherie and Marie Currie, Two Blondies Are Better Than One (ang.). people.com. [dostęp 2016-11-01].
  14. The Runaways, Allmusic: Wykonawcy
  15. Queens of Noise, Allmusic: Wykonawcy
  16. Live in Japan, Allmusic: Wykonawcy
  17. Beauty's Only Skin Deep, Allmusic: Wykonawcy
  18. Messin' With The Boys, Allmusic: Wykonawcy
  19. Album "Cherry Bomb" na stronie discogs.com
  20. "Instant Karma! We All Shine On" na discogs.com
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Cherie Currie" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy