Chlorek miedzi(II)


Chlorek miedzi(II) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Chlorek miedzi(II), CuCl2nieorganiczny związek chemiczny, sól kwasu solnego i miedzi na +2 stopniu utlenienia.

Dihydrat chlorku miedzi(II) ma postać szmaragdowozielonych kryształów. W tej formie występuje jako rzadki minerał eriochalcyt. Otrzymać go można poprzez roztworzenie węglanu miedzi(II) w kwasie solnym.

Bezwodny chlorek miedzi występuje w postaci brązowego ciała stałego (minerał tolbachit). Można go otrzymać, spalając miedź w nadmiarze chloru lub poprzez odwodnienie dihydratu za pomocą stężonego kwasu siarkowego.

Wodne roztwory chlorku miedzi(II) są zielone, natomiast w dużym rozcieńczeniu mają barwę niebieską.

W obecności nadmiaru jonów chlorkowych tworzy związki kompleksowe: CuCl3 (czerwony) i CuCl42− (żółty)[4].

Budowa | edytuj kod

Bezwodny CuCl2 przyjmuje zniekształconą strukturę jodku kadmu. Atomy miedzi są środkami ośmiościanów (oktaedrów) foremnych. Większość związków miedzi(II) wykazuje zniekształcenia względem idealnej ośmiościennej geometrii na skutek efektu Jahna-Tellera. W cząsteczce CuCl2·2H2O, miedź także przyjmuje mocno zniekształconą geometrię oktaedryczną, gdzie centra Cu(II) są otoczone przez dwa ligandy H2O oraz cztery ligandy Cl[5].

Chlorek miedzi(II) jest paramagnetyczny. CuCl2·2H2O był użyty w pierwszym pomiarze elektronowego rezonansu paramagnetycznego dokonanym przez Jewgienija Zawojskiego w 1944[6][7].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e CRC Handbook of Chemistry and Physics, David R.D.R. Lide (red.), wyd. 88, Boca Raton: CRC Press, 2007, s. 4-61, ISBN 978-0-8493-0488-0 .
  2. Chlorek miedzi(II) (CID: 24014) (ang.) w bazie PubChem, United States National Library of Medicine.
  3. a b Chlorek miedzi(II) (nr 203149) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck KGaA) na obszar Polski. [dostęp 2020-01-23]. (przeczytaj, jeśli nie wyświetla się prawidłowa wersja karty charakterystyki)
  4. N.S.N.S. Gill N.S.N.S. i inni, Tetrahalo Complexes of Dipositive Metals in the First Transition Series, „Inorganic Syntheses”, 9, 1967, s. 136-142, DOI10.1002/9780470132401.ch37 .
  5. Wells, A.F. (1984) Structural Inorganic Chemistry, Oxford: Clarendon Press. ​ISBN 0-19-855370-6​.
  6. Peter Baláž: Mechanochemistry in Nanoscience and Minerals Engineering. Springer, 2008, s. 167. DOI: 10.1007/978-3-540-74855-7. ISBN 3-540-74854-7.
  7. CarloC. Corvaja CarloC., Introduction to Electron Paramagnetic Resonance [w:] MarinaM. Brustolon, ElioE. Giamello (red.), Electron Paramagnetic Resonance: A Practitioner's Toolkit, John Wiley and Sons, 2009, s. 3, DOI10.1002/9780470432235.ch1, ISBN 0-470-25882-9 .

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Chlorek miedzi(II)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy