Choroba Webera-Christiana


Choroba Webera-Christiana w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Choroba Webera-Christiana (choroba Pfeifera-Christiana-Webera) – choroba będąca jedną z postaci zapalenia tkanki tłuszczowej (postać samoistna). Po raz pierwszy została opisana w 1892 przez Victora Pfeifera. W latach 20. XX. wieku Frederick Parkes Weber i Henry Christian opisali podobne przypadki[1].

Spis treści

Objawy | edytuj kod

Po wygojeniu się zmian (co trwa kilka tygodni), pozostają wklęsłe blizny. Niekiedy może dojść do powstania przetok.

W trakcie ostrego rzutu choroby może dojść do zapalenia stawów, zapalenie błon surowiczych, zmian zapalnych w nerkach, uszkodzenia wątroby i szpiku.

Badania laboratoryjne | edytuj kod

Powikłania | edytuj kod

Leczenie | edytuj kod

 Osobny artykuł: Zapalenie tkanki tłuszczowej.

Rokowanie | edytuj kod

Choroba ma charakter przewlekły. W kilkunastu procentach przypadków kończy się zgonem (głównie z powodu powikłań).

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Pfeifer-Weber-Christian disease w bazie Who Named It (ang.)

Bibliografia | edytuj kod

  • Włodzimierz Januszewicz, Franciszek Kokot: Interna. T. II. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2004, s. 895-896. ISBN 83-200-2872-8.
  • Panniculitis. Terapia, maj 2004. [dostęp 2010-06-10].

Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.

Na podstawie artykułu: "Choroba Webera-Christiana" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy