Christin Cooper


Christin Cooper w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Christin Elizabeth Cooper (ur. 8 października 1959 w Los Angeles) – amerykańska narciarka alpejska, wicemistrzyni olimpijska i trzykrotna medalistka mistrzostw świata.

Spis treści

Kariera | edytuj kod

Na arenie międzynarodowej Christin Cooper po raz pierwszy pojawiła się w sezonie 1976/1977. W zawodach Pucharu Świata zadebiutowała 18 stycznia 1977 roku w Schruns, gdzie zajęła czternaste miejsce w slalomie[1]. Już osiem dni później w Crans-Montana zdobyła pierwsze pucharowe punkty, zajmując w tej samej konkurencji dziesiąte miejsce.

Przełom w jej karierze nastąpił w sezonie 1980/1981, kiedy po raz pierwszy stanęła na podium zawodów pucharowych. Dokonała tego 21 stycznia 1981 roku w Crans-Montana, gdzie była druga w kombinacji, ulegając tylko Erice Hess ze Szwajcarii. W kolejnych startach jeszcze siedmiokrotnie stawała na podium, co dało jej czwarte miejsce w klasyfikacji generalnej. Była także szósta w klasyfikacji giganta oraz druga w klasyfikacji slalomu, przegrywając tylko z Hess. Rok wcześniej brała udział w igrzyskach olimpijskich w Lake Placid, gdzie byłą siódma w gigancie oraz ósma w slalomie.

Sezon 1981/1982 był najlepszym w jej karierze. W Pucharze Świata sześć razy stawała na podium, odnosząc przy tym trzy zwycięstwa: 21 grudnia w Saint-Gervais-les-Bains wygrała kombinację, a 23 stycznia w Berchtesgaden oraz 27 marca 1982 roku w Montgenèvre była najlepsza w slalomie. W klasyfikacji generalnej była trzecia, plasując się za Eriką Hess oraz Irene Epple z RFN. Trzecie miejsce zajęła także w klasyfikacji slalomu, a w klasyfikacjach giganta i kombinacji była piąta. Na przełomie stycznia i lutego 1982 roku wzięła udział w mistrzostwach świata w Schladming, gdzie zdobyła trzy medale. Najpierw zajęła trzecie miejsce w kombinacji, w której lepsze był tylko Erika Hess oraz Francuzka Perrine Pelen. Dwa dni później wywalczyła srebrny medal w gigancie, rozdzielając na podium Hess oraz Ursulę Konzett z Liechtensteinu. Na koniec zajęła także drugie miejsce w slalomie, plasując się 0,33 sekundy za Hess i 0,03 sekundy przed Włoszką Danielą Zini.

Kolejne zwycięstwo odniosła 17 grudnia 1982 roku w Piancavallo, gdzie była najlepsza w kombinacji. Tego samego dnia była też trzecia w slalomie, a 23 stycznia 1983 roku w Saint-Gervais-les-Bains była druga w gigancie. Jednak pod koniec stycznia, podczas treningów w Les Diablerets Cooper wypadła z trasy i złamała kość piszczelową, co wykluczyło ją z reszty startów w sezonie 1982/1983[2]. W klasyfikacji generalnej zajęła ostatecznie dwunaste miejsce.

Do startów wróciła w sezonie 1983/1984. Na podium stawała dziewięciokrotnie, w tym 7 marca 1984 roku w Lake Placid odniosła swoje ostatnie zwycięstw, wygrywając giganta. Dziesięć dni później w Jasnej po raz ostatni stanęła na podium zawodów pucharowych, zajmując trzecie miejsce w slalomie. W klasyfikacji generalnej była tym razem szósta, a w gigancie zajęła drugie miejsce za Hess. W lutym 1984 roku wystartowała na igrzyskach olimpijskich w Sarajewie, gdzie była druga w gigancie. Po pierwszym przejeździe Cooper zajmowała pierwsze miejsce, z przewagą 0,10 sekundy nad swą rodaczką, Debbie Armstrong. W drugim przejeździe osiągnęła siódmy czas, co dało jej jednak drugi łączny wynik i srebrny medal. Ostatecznie o 0,40 sekundy przegrała z Armstrong, a o 0,02 sekundy pokonała brązową medalistkę, Perrine Pelen z Francji. Na tej samej imprezie wystartowała także w slalomie, jednak nie ukończyła pierwszego przejazdu i nie była klasyfikowana. W marcu 1984 roku zakończyła karierę.

Po zakończeniu kariery sportowej pracowała jako komentatorka zawodów narciarstwa alpejskiego dla stacji CBS i NBC. W trakcie igrzysk olimpijskich w Soczi w 2014 roku Cooper spowodowała kontrowersje, przeprowadzając wywiad ze zdobywcą brązowego medalu w supergigancie, Bode Millerem. Cooper wypytywała Millera o jego zmarłego brata, przez co zawodnik popłakał się przed kamerą[3].

Osiągnięcia | edytuj kod

Igrzyska olimpijskie | edytuj kod

Mistrzostwa świata | edytuj kod

Puchar Świata | edytuj kod

Miejsca w klasyfikacji generalnej | edytuj kod

Miejsca na podium | edytuj kod

  1. Crans-Montana21 stycznia 1981 (kombinacja) – 3. miejsce
  2. Crans-Montana21 stycznia 1981 (slalom) – 2. miejsce
  3. Les Diablerets31 stycznia 1981 (slalom) – 2. miejsce
  4. Zwiesel3 lutego 1981 (slalom) – 3. miejsce
  5. Zwiesel8 lutego 1981 (kombinacja) – 3. miejsce
  6. Furano13 marca 1981 (gigant) – 3. miejsce
  7. Furano15 marca 1981 (slalom) – 2. miejsce
  8. Wangs-Pizol25 marca 1981 (gigant) – 2. miejsce
  9. Oberstaufen9 lutego 1982 (gigant) – 2. miejsce
  10. Saint-Gervais21 grudnia 1981 (kombinacja) – 1. miejsce
  11. Berchtesgaden23 stycznia 1982 (slalom) – 1. miejsce
  12. L’Alpe d’Huez21 marca 1982 (gigant) – 3. miejsce
  13. Montgenèvre27 marca 1982 (slalom) – 1. miejsce
  14. San Sicario25 marca 1982 (gigant) – 3. miejsce
  15. Piancavallo17 grudnia 1982 (kombinacja) – 1. miejsce
  16. Piancavallo17 grudnia 1982 (slalom) – 3. miejsce
  17. Saint-Gervais23 stycznia 1983 (gigant) – 2. miejsce
  18. Sestriere14 grudnia 1983 (kombinacja) – 3. miejsce
  19. Haus22 grudnia 1983 (gigant) – 3. miejsce
  20. Maribor15 stycznia 1984 (slalom) – 3. miejsce
  21. Limone Piemonte23 stycznia 1984 (slalom) – 3. miejsce
  22. Saint-Gervais29 stycznia 1984 (gigant) – 2. miejsce
  23. Mont-Sainte-Anne4 marca 1984 (supergigant) – 3. miejsce
  24. Lake Placid7 marca 1984 (gigant) – 1. miejsce
  25. Waterville Valley11 marca 1984 (gigant) – 3. miejsce
  26. Jasná17 marca 1984 (gigant) – 3. miejsce

Bibliografia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Spokesman-Review: Lise-Marie wins slalom, Associated Press, 20 stycznia 20 1977, str. 39 (ang.)
  2. Lewiston Morning Tribune: Cooper's crash rated as one of the best, Associated Press, 23 lutego 1983, str. 4C (ang.)
  3. NBC reporter badgers Bode Miller about dead brother till he cries (Video) (ang.)
Na podstawie artykułu: "Christin Cooper" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy