Chronon


Chronon w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Chronon (z gr. χρόνος „czas”) – hipotetyczny kwant czasu, niepodzielna jednostka czasu używana w teoriach zakładających jego nieciągłość.

W tradycyjnej mechanice kwantowej czas jest ciągły (tj. jego wartość nie zmienia się skokowo); niektórzy fizycy uważają jednak, że model czasu nieciągłego może okazać się przydatny, np. w grawitacji kwantowej (przy połączeniu zasad mechaniki kwantowej z ogólną teorią względności). Model tego typu zaproponowany został przez P. Caldirolę w 1980[1]. W jego pracy jeden chronon odpowiada 2×10−23 sekundy.

Wartość chrononu oznaczana jako θ0, jest wyliczona zgodnie ze wzorem:

θ 0 = 1 6 π ε 0 e 2 m 0 c 3 {\displaystyle \theta _{0}={\frac {1}{6\pi \varepsilon _{0}}}{\frac {e^{2}}{m_{0}c^{3}}}\approx } 6,97 × 10−24 s,

gdzie:

ε 0 {\displaystyle \varepsilon _{0}} przenikalność elektryczna próżni, eładunek elektryczny elementarny, m 0 {\displaystyle m_{0}} – masa spoczynkowa elektronu, cprędkość światła w próżni.

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Caldirola, P. (1980), The introduction of the chronon in the electron theory and a charged lepton mass formula [w:] „Lett. Nuovo Cim.”, t. 27, s. 225–228
Na podstawie artykułu: "Chronon" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy