Corneliu Coposu


Corneliu Coposu w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Corneliu Coposu (ur. 20 maja 1914 w miejscowości Bobota w okręgu Sălaj, zm. 11 listopada 1995 w Bukareszcie[1]) – rumuński polityk, działacz przedwojennej partii chłopskiej, więzień polityczny w okresie dyktatury komunistycznej, po przemianach politycznych przewodniczący Partii Narodowo-Chłopsko-Chrześcijańsko-Demokratycznej (PNŢCD) i senator.

Życiorys | edytuj kod

Urodził się w Siedmiogrodzie w rodzinie greckokatolickiego duchownego. W latach 1930–1934 studiował prawo i ekonomię na Uniwersytecie w Klużu. Zaangażował się w działalność polityczną w ramach Partii Narodowo-Chłopskiej (PNŢ), której jednym z liderów był jego krewny od strony matki Alexandru Vaida-Voievod. Od 1935 do 1937 Corneliu Coposu kierował organizacją młodzieżową tej partii, jednocześnie publikując w gazetach „Romania Noua”, „Mesajul” i „Unirea”. Następnie został osobistym sekretarzem Iuliu Maniu. W 1940 przeniósł się na stałe do Bukaresztu, gdy północny Siedmiogród został anektowany przez Węgry. Pracował w skierowanym do uchodźców z tego regionu czasopiśmie „Ardealul” oraz w innych periodykach. Po drugiej wojnie światowej stanął na czele okręgowych struktur reaktywowanej PNŢ[1].

Po przejęciu pełni władzy przez komunistów Corneliu Coposu 14 lipca 1947 został aresztowany. Przez kilka lat był więziony bez formalnego wyroku, następnie w 1954 skazano go na karę 8 lat pozbawienia wolności w procesie politycznym. Osadzono go wówczas w celi odosobnienia w Rymniku. W 1962 zakończył odbywanie kary, został jednak objęty aresztem domowym, zwolnienie uzyskał w 1964. Zatrudniony później jako pracownik fizyczny na budowach i w warsztacie stolarskim, w dalszym ciągu poddawany represjom i inwigilacji ze strony policji politycznej Securitate[1].

W 1989 po rumuńskiej rewolucji współtworzył i następnie stanął na czele Partii Narodowo-Chłopsko-Chrześcijańsko-Demokratycznej[1]. Był jednym z liderów opozycji wobec postkomunistycznego rządzącego Frontu Ocalenia Narodowego Iona Iliescu. W styczniu 1990 stał się jednym z głównych celów ataku pierwszej mineriady – najazdu górników na Bukareszt, którzy oblegli siedzibę jego nowo powstałej partii[2]. Corneliu Coposu opuścił budynek dzięki premierowi Petre Romanowi, który nakazał wysłać pojazd opancerzony w celu jego ewakuacji[3].

W 1992 został wybrany do Senatu z ramienia centroprawicowej koalicji pod nazwą Rumuńska Konwencja Demokratyczna[4]. Zmarł w trakcie kadencji, do czasu swojej śmierci kierując PNȚCD[5].

Corneliu Coposu był żonaty z Arlette Marcovici, córką jednego z ministrów w gabinecie Iuliu Maniu. W 1950 jego żonę skazano za rzekome szpiegostwo, zmarła wkrótce po zwolnieniu w 1965[1].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e Lebenslauf des Seniors in Daten (niem.). corneliu-coposu.ro. [dostęp 2015-01-12].
  2. Prima „mineriadă”: „Ţărănişti în blugi şi geacă, care n-au văzut o vacă!” (rum.). jurnalul.ro, 29 stycznia 2010. [dostęp 2015-01-12].
  3. Istoria mineriadelor din anii 1990–1991 (rum.). dntb.ro. [dostęp 2015-01-12].
  4. Corneliu Coposu (rum.). cdep.ro. [dostęp 2015-01-12].
  5. Leaders of Romania (ang.). zarate.eu. [dostęp 2015-01-12].
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Corneliu Coposu" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy