D-1 Cykacz


D-1 Cykacz w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

D-1 Cykacz - pierwszy polski samolot sportowy zbudowany po I wojnie światowej.

Spis treści

Historia | edytuj kod

Jerzy Dąbrowski przy samolocie D-1 Cykacz

Samolot został zaprojektoway przez Jerzego Dąbrowskiego podczas jego studiów na Politechnice Warszawskiej[1]. Prace nad budową prowadzono w Centralnych Warsztatach Lotniczych od jesieni 1924 do lutego 1925 roku[2].

Oblot został wykonany na mokotowskim lotnisku przez Zbigniewa Babińskiego 25 lutego 1925 roku[3]. Pierwsze próby startu był nieudane, samolot miał kłopoty z silnikiem oraz podwoziem. Po dokonaniu kilku zmian pilot wykonał na nim kilka lotów, dochodzących do 18 minut czasu lotu i 200 metrów wysokości[4]. Samolot otrzymał znaki PP-LOPP oraz nazwę Cykacz (z uwagi na specyficzną pracę silnika).

Konstruktorowi nie udało się uzyskać planowanych osiągów samolotu, było to spowodowane przekroczeniem planowanej masy własnej płatowca o 35 kg (z 90 do 125) oraz startowej o 55 kg (z 170 do 225) oraz zamontowaniem słabszego silnika niż pierwotnie planowany[2].

Konstruktor wprowadził zmiany polegające na modyfikacji usterzenia i zmianie śmigła (zastosowano konstrukcję Jerzego Drzewieckiego[5]). Tak ulepszony samolot wykonał następnie ok. 40 lotów, ale problemy z silnikiem spowodował przerwanie dalszych prac. Samolot był potem kilkakrotnie publicznie prezentowany - w sierpniu pokazano go na Wystawie Politechniki Warszawskiej, wykonano na nim pokazowe lądowanie na terenie wyścigów konnych w Warszawie. Do lat trzydziestych stał w hangarze CWL, dalsze jego losy nie są znane[6].

Konstrukcja | edytuj kod

Jednomiejscowy samolot sportowy w układzie wolnonośnego dwupłata o konstrukcji drewnianej.

Kadłub o konstrukcji podłużnicowej, półskorupowy o przekroju owalnym. Kabina pilota otwarta, osłonięta wiatrochronem, wyposażona w drążek sterowy i orczyk. Tablica przyrządów wyposażona w prędkościomierz, wysokościomierz, busolę i obrotomierz. Przed kabiną pilota był umieszczony zbiornik paliwa[2].

Płaty o obrysie prostokątno-trapezowym, niedzielone, dwudzwigarowe. Do pierwszego dźwigara kryte sklejką, dalej płótnem. Płat górny z wykrojem nad kabiną, wyposażony w lotki kryte płótnem, mocowany do kadłuba zastrzałami. Płat dolny mocowany do kadłuba w czterech punktach[6].

Podwozie stałe, trójpunktowe z płozą ogonową. Golenie główne usztywnione naciągami z drutu, amortyzowane sznurem gumowym.

Usterzenie klasyczne, krzyżowe o konstrukcji drewnianej. Statecznik poziomy dwudzielny. Powierzchnie sterowe kryte płótnem.

Silnik rzędowy w układzie V Blackburne Tomtit o mocy 12 kW (16 KM) . Śmigło dwułopatowe, stałe, drewniane o średnicy 135 cm[3].

Przypisy | edytuj kod

  1. Nowy płatowiec sportowy. „Młody Lotnik”. 1/1924, s. 8, październik 1924. Warszawa: Liga Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej. 
  2. a b c Andrzej Glass: Polskie konstrukcje lotnicze 1893-1939. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1976, s. 120-122. OCLC 749758298.
  3. a b Album dziesięciolecia lotnictwa polskiego. Poznań: "Lotnik", 1930, s. 259-260. OCLC 751101296.
  4. W. Zalewski: Pierwszy polski płatowiec sportowy J. Dąbrowskiego. „Młody Lotnik”. 4-5/1925, s. 16-17, 15 marca 1925. Warszawa: Liga Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej. 
  5. Z. Troniewski: JAK WYGLĄDA PIERWSZY POLSKI SAMOLOT SPORTOWY. „Młody Lotnik”. 6/1925, s. 4-5, marzec 1925. Warszawa: Liga Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej. 
  6. a b D-1 "Cykacz", 1925 (pol.). samolotypolskie.pl. [dostęp 2019-11-26].

Bibliografia | edytuj kod

  • Album dziesięciolecia lotnictwa polskiego. Poznań: "Lotnik", 1930. OCLC 751101296.
  • A. Glass, K. Cieślak, 1985, Barwa w lotnictwie polskim, zeszyt 1 - "Samoloty i szybowce do 1939 roku", WKiŁ, Warszawa
  • Andrzej Glass: Polskie konstrukcje lotnicze 1893-1939. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1976, s. 120-122. OCLC 749758298.
Na podstawie artykułu: "D-1 Cykacz" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy