David Coverdale


David Coverdale w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

David Coverdale (ur. 22 września 1951 w Saltburn-by-the-Sea[1]) – brytyjski wokalista rockowy, członek m.in. Deep Purple i Whitesnake[2].

Coverdale, do momentu zastąpienia Iana Gillana w Deep Purple w 1973 r., był mało znanym muzykiem. Pracował w sklepie z ubraniami w Redcar, kiedy wysłał swoją taśmę demo do Deep Purple. Dzięki swojemu głębokiemu, bluesowemu głosowi został przyjęty do zespołu i dzielił swe wokalne obowiązki z basistą Glennem Hughesem. Trzy lata później zespół rozpadł się. Wtedy Coverdale przeniósł się do Niemiec i przekazał swoje ścieżki wokalne na projekt z udziałem wielu artystów, zorganizowany przez Eddiego Hardina, a zarejestrowany przez RCA Records jako Wizard’s Convention.

Nie mogąc wystąpić w Anglii z powodu problemów z kontraktem, Coverdale nagrał wokal na swój solowy album, podczas gdy reszta ścieżek została nagrana w Londynie. Muzycy, którzy zagrali na tym albumie, zostali potem członkami oryginalnego składu Whitesnake. W 1982 r. Coverdale’owi zaproponowano dołączenie do Black Sabbath (Dio odszedł wtedy na skutek kłótni z Iommim) razem z perkusistą Cozym Powellem oraz do Bad Company, w którym miałby zastąpić Paula Rodgersa. Coverdale odmówił, a Tony Iommi zwerbował wtedy Iana Gillana, poprzednika Coverdale’a w Deep Purple, natomiast zespół Bad Company zakończył działalność. Powell dołączył do Coverdale’a w 1984 r. i nagrali razem album Slide It In. Mimo sporej popularności, Whitesnake nie cieszył się szacunkiem kolegów z branży. W utworze „Still of the Night” z albumu 1987, zespół tak bardzo zbliżył się do brzmienia Led Zeppelin, że Robert Plant nazwał sarkastycznie Coverdale’a „David Coverversion”.

Seria bluesowych i hardrockowych nagrań zaowocowała sporą popularnością w Wielkiej Brytanii i Europie. W USA sukcesem został dopiero album Whitesnake z 1987 r., który okrył się podwójną platyną. Został on napisany z byłym gitarzystą Thin Lizzy Johnem Sykesem. Coverdale rozwiązał Whitesnake w 1994 r., gdy firma Geffen Records nie przedłużyła z nim kontraktu. W tamtym czasie Coverdale pracował z byłym gitarzystą Led Zeppelin Jimmym Page’em nad projektem Coverdale-Page.

W 2002 r. Coverdale reaktywował Whitesnake, by ruszyć w europejską i amerykańską trasę. Skład prezentował się następująco: Marco Mendoza (gitara basowa), Doug Aldrich (gitara), Reb Beach (gitara), Tommy Aldridge (perkusja) i Timothy Drury (instrumenty klawiszowe).

W 2006 roku piosenkarz został sklasyfikowany na 54. miejscu listy 100 najlepszych wokalistów wszech czasów według Hit Parader[3]. Z kolei w 2009 roku został sklasyfikowany na 33. miejscu listy 50 najlepszych heavymetalowych frontmanów wszech czasów według Roadrunner Records[4]. W 2016 został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame[5].

Dyskografia | edytuj kod

 Zobacz więcej w artykule Whitesnake, w sekcji Dyskografia.  Zobacz więcej w artykule Coverdale/Page, w sekcji Dyskografia.
Albumy solowe
Inne

Filmografia | edytuj kod

  • Heavy Metal: Louder Than Life (2006, film dokumentalny, reżyseria: Dick Carruthers)[19]
  • The Ritchie Blackmore Story (2015, film dokumentalny, reżyseria: Alan Ravenscroft)[20]

Przypisy | edytuj kod

  1. Encyclopaedia Metallum – David Coverdale (ang.). www.metal-archives.com. [dostęp 2015-08-05].
  2. Encyclopaedia Metallum – Deep Purple (ang.). www.metal-archives.com. [dostęp 2009-11-10].
  3. Hit Parader’s Top 100 Metal Vocalists of All Time (ang.). www.hearya.com. [dostęp 2010-06-16].
  4. THE 50 GREATEST METAL FRONT-MEN OF ALL TIME! (ang.). www.roadrunnerrecords.com. [dostęp 2011-12-08].
  5. DAVID COVERDALE, GLENN HUGHES Talk DEEP PURPLE’s ROCK HALL Induction (Video) (ang.). www.blabbermouth.net. [dostęp 2016-04-15].
  6. Davic Coverdale UK Albums Chart (ang.). www.officialcharts.com. [dostęp 2015-08-08].
  7. David Coverdale Swiss Albums Chart (niem.). hitparade.ch. [dostęp 2015-08-08].
  8. David Coverdale Swedish Albums Chart (ang.). swedishcharts.com. [dostęp 2015-08-08].
  9. David Coverdale German Albums CHart (niem.). www.musicline.de. [dostęp 2015-08-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-25)].
  10. Alex Henderson: David Coverdale Into the Light review (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 2015-08-08].
  11. Deep Purple – Burn (ang.). www.discogs.com. [dostęp 2015-08-08].
  12. Jon Lord – Windows (ang.). www.discogs.com. [dostęp 2015-08-08].
  13. Deep Purple – Stormbringer (ang.). www.discogs.com. [dostęp 2015-08-08].
  14. Roger Glover And Guests – The Butterfly Ball And The Grasshopper’s Feast (ang.). www.discogs.com. [dostęp 2015-08-08].
  15. Deep Purple – Come Taste The Band (ang.). www.discogs.com. [dostęp 2015-08-08].
  16. Steve Vai – Passion And Warfare (ang.). www.discogs.com. [dostęp 2015-08-08].
  17. Vandenberg’s MoonKings – Vandenberg’s MoonKings (ang.). www.discogs.com. [dostęp 2015-08-08].
  18. Bernie Marsden – Shine (ang.). www.discogs.com. [dostęp 2015-08-08].
  19. Heavy Metal: Louder Than Life (ang.). www.imdb.com. [dostęp 2011-07-28].
  20. The Ritchie Blackmore Story (2015) (ang.). www.imdb.com. [dostęp 2016-04-03].
Whitesnake Deep Purple Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "David Coverdale" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy