Diecezja Yorku


Na mapach: 53,9619°N 1,0819°W/53,961900 -1,081940

Diecezja Yorku w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Diecezja Yorku (ang. Diocese of York, łac. Dioecesis Eboracensis) – diecezja metropolitalna Kościoła Anglii w północnej Anglii. Powstała w VII wieku, za jej założyciela i pierwszego biskupa uważa się Paulina z Yorku[1]. W czasie reformacji wraz ze wszystkimi ówczesnymi diecezjami katolickimi w Anglii weszła w skład nowo powstałego Kościoła Anglii.

Na czele diecezji stoi arcybiskup Yorku, zajmujący drugie miejsce w hierarchii dostojników duchownych Kościoła Anglii i sprawujący pieczę nad północnymi diecezjami Kościoła. Zwykle wspiera go czterech biskupów pomocniczych, z czego jeden, tytułowany biskupem Beverley, pomaga mu w posłudze metropolity na terenie wszystkich diecezji metropolii, zaś trzej pozostali, tytułowani biskupami Whitby, Selby i Hull, wykonują zadania związane bezpośrednio z diecezją Yorku. Od lutego 2019 r. diecezja wyjątkowo ma de facto piątego biskupa pomocniczego, co wiąże się z faktem, iż stanowisko dziekana katedry York Minster, zwyczajowo zajmowane przez prezbiterów, objął tym razem bp Jonathan Frost, dotychczasowy biskup pomocniczy Winchesteru. Ponadto w zarządzaniu diecezją bierze udział troje archidiakonów[2].

Przypisy | edytuj kod

  1. Diecezja Yorku w bazie catholic-hierarchy.org (ang.)
  2. Diocese of York / About Us / Who's who / Archbishop's Leadership Team, dioceseofyork.org.uk [dostęp 2020-04-14] .
Organizacja Kościoła Anglii

Kontrola autorytatywna (diecezja anglikańska):
Na podstawie artykułu: "Diecezja Yorku" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy