Dingo australijski


Dingo australijski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Dingo australijski[4], dingo[5] (Canis dingo)[6] (wcześniej Canis lupus dingo)[7][2] – przedstawiciel rodziny psowatych, zamieszkuje Australię, Nową Gwineę, a ostatnio stwierdzono, że najprawdopodobniej należą do tego podgatunku również dzikie psy z obszaru Azji Południowo-Wschodniej i Filipin.

Podobny do psa domowego, z którym daje płodne krzyżówki, różni się jednak od niego wieloma istotnymi cechami, m.in. ma inną budowę czaszki i nie umie szczekać.

Znakomicie przystosowany do warunków środowiska; ani australijska, ani azjatycka populacja dingo nie wykazuje tendencji spadkowych.

Żywi się królikami, małymi torbaczami, kangurami i zwierzętami domowymi. Żyje do 14 lat.

Spis treści

Pochodzenie | edytuj kod

Na podstawie badań genetycznych naukowcy przypuszczają, że przodek dingo dotarł na kontynent prawdopodobnie 5 tys. lat temu (ale być może nawet 10 800 lat temu) wraz z jedną z późniejszych fal osadniczych z Azji Południowo-Wschodniej. Z kolei analiza kopalnych śladów skłania naukowców do sugestii, że migracja mogła mieć miejsce 4000 do 5000 lat temu[8]. Dingo pierwotnie były udomowionymi towarzyszami człowieka, jednak w Australii wtórnie zdziczały.

Dane liczbowe | edytuj kod

  • Wysokość: 44–63 cm
  • Długość ciała: 86–122 cm.
  • masa: 10–24 kg
  • dojrzałość płciowa: po 2 latach
  • ciąża: 63 dni
  • liczba młodych: do 8
  • długość życia:do 14 lat

Występowanie i środowisko | edytuj kod

Australia i Nowa Gwinea (większą część tych krajów)

Odżywianie | edytuj kod

Mięsożerne, polują głównie w nocy, pojedynczo lub w stadach, przede wszystkim na drobne ssaki, jaszczurki, kangury. Żywią się również królikami[9]. W okresach braku pożywienia uzupełniają dietę jajami ptaków, larwami owadów i ptactwem wodnym. Podczas polowania na większą zdobycz, najpierw gonią ofiarę, by ją zmęczyć, i dopiero później atakują. Dingo zabijają tylko tyle zwierząt, ile potrzebują, żeby się wyżywić. Ewentualny nadmiar pożywienia zagrzebują w ziemi na później. Zupełnie inaczej zachowują się kiedy uda im się przedostać do ogrodzenia z owcami. Całkowicie bezbronne i nie mogące im uciec owce są przez nie zabijane jakby dla zabawy[9]. Uśmiercają wtedy o wiele więcej owiec niż potrzebują do wyżywienia, co stanowi główny powód tępienia ich przez hodowców zwierząt. Straty powodowane przez te zwierzęta wynoszą 0,02%[9].

W żołądkach przebadanych dingo znaleziono ok. 10% odpadków z siedzib ludzkich[9].

Rozmnażanie | edytuj kod

Późną jesienią samice dingo mają ruję. W tym okresie za samicami podążają grupy samców (najczęściej złożone z ok. 12 osobników). Samica wybiera jednego partnera (często ojca poprzednich szczeniąt). Młode rodzą się po około 9 tygodniach w głębokiej, dobrze ukrytej norze. Dla bezpieczeństwa młodych dingo polują z dala od swojej nory i wracają do niej tylko w celu nakarmienia młodych. W początkowym okresie pożywienie dostarcza tylko samica, później również samiec.

Zagrożenie i ochrona | edytuj kod

Mapa hybrydyzacji dingo i Dingo Fence

W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii VU (zagrożony wyginięciem)[3]. Głównym problemem zagrażającym populacji dingo jest krzyżowanie z psem domowym[3]. W Australii zbudowano tzw. Dingo Fence, czyli płot, który ma chronić najbardziej zamieszkane południowo-wschodnie tereny Australii przed dingo[10].

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Canis dingo, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c d e f g h i j k l Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Canis lupus dingo. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 16 kwietnia 2014]
  3. a b c Corbett, L.K. 2008, Canis lupus ssp. dingo, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2015 [online], wersja 2015.1 [dostęp 2015-07-11]  (ang.).
  4. Systematyka i nazwy polskie za: Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 147. ISBN 978-83-88147-15-9.
  5. Zygmunt Kraczkiewicz: SSAKI. Wrocław: Polskie Towarzystwo Zoologiczne – Komisja Nazewnictwa Zwierząt Kręgowych, 1968, s. 81, seria: Polskie nazewnictwo zoologiczne.
  6. M.S. Crowther, M. Fillios, N. Colman, M. Letnic. An updated description of the Australian dingo (Canis dingo Meyer, 1793). „Journal of Zoology”, 2014-03-27. The Zoological Society of London. DOI: 10.1111/jzo.12134. ISSN 1469-7998 (ang.). 
  7. Canis lupus dingo, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 16 kwietnia 2014]
  8. 2010 NOMINATION – Canis lupus ssp. dingo; Section 1 – Legal Status, Distribution, Biological, Ecological, Austarlian Government, Departament of the Environment, 2010, s. 1–42  (ang.).
  9. a b c d MałgorzataM. Supronowicz MałgorzataM., Dziki pies dingo, „Pies” (3(355)2014), s. 4–6, ISBN 0137-85338 .???
  10. The dingo fence – world’s longest fence (ang.). Wambo Customer Service Centre. [dostęp 16 stycznia 2010].
Na podstawie artykułu: "Dingo australijski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy