Dywizja Rolno-Gospodarcza


Dywizja Rolno-Gospodarcza w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Dywizja Rolno-Gospodarczadywizja ludowego Wojska Polskiego przeznaczona do uprawy obszarów rolnych i organizacji przedsiębiorstw rolnych na terenie województwa poznańskiego i ziemiach odzyskanych.

Dywizja została sformowana na podstawie rozkazu Nr 067 Naczelnego Dowódcy Wojska Polskiego z dnia 13 kwietnia 1945 roku i podporządkowana głównemu kwatermistrzowi WP[1]. Na jej dowódcę wyznaczono płk. Granowskiego.

Dowództwu dywizji podporządkowanych zostało sześć pułków rolno-gospodarczych. Każdy pułk liczył 25 oficerów oraz 1200 podoficerów i szeregowców zorganizowanych w 15 kompanii po 80 żołnierzy. Korpus oficerski dywizji miał zostać skompletowany do 20 kwietnia 1945 roku, natomiast stan szeregowych i podoficerów miał zostać uzupełniony do 30 kwietnia 1945 roku.

W dniu 18 kwietnia 1945 roku Naczelny Dowódca Wojska Polskiego w uzupełnieniu rozkazu nr 067 polecił głównemu kwatermistrzowi WP zorganizować w terminie do 15 maja 1945 roku:

  • dowództwo dywizji rolno–gospodarczej według etatu nr R/19/4, o ogólnym stanie liczbowym 96 ludzi;
  • 1., 2., 3., 4., 5. i 6. pułk rolno-gospodarczy według etatu R/19/5, o ogólnym stanie liczbowym 1247 ludzi[2].

Dywizja liczyła ogółem 7852 ludzi[3].

Każdy z sześciu pułków działał na terenie wojskowego rejonowego gospodarstwa. Gospodarstwami zarządzały rejonowe urzędy gospodarki rolnej z centralami w Wałczu, Kaliszu Pomorskim, Złocieńcu, Nowym Dworze, Świdwinie i w Strzmielach. Dywizję podporządkowano dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego.

Rozformowanie dywizji nastąpiło na podstawie rozkazu Nr 077/Org. dowódcy POW z dnia 18 marca 1946 roku[4].

W okresie istnienia dywizji (od 13 kwietnia 1945 roku do 20 marca 1946 roku) przy jej dowództwie funkcjonował Oddział Informacji, którego szefem był mjr Filip Tietierin[5] oraz Wojskowy Sąd Dywizji Rolno–Gospodarczej.

Przypisy | edytuj kod

  1. Organizacja i działania bojowe (...) s. 358.
  2. Rozkaz Nr 094/Org. ND WP z dnia 18 kwietnia 1945 r. ustalający skład formowanej dywizji rolno–gospodarczej w: Organizacja i działania bojowe (...) s. 361.
  3. Polski czyn Zbrojny (...) s. 203. Różnica pomiędzy sumą stanów etatowych dowództwa dywizji i sześciu pułków podana w obu cytowanych źródłach wynosi 274 ludzi (6 × 1247 + 96 = 7578).
  4. Jerzy Poksiński, Pomorski Okręg Wojskowy (...) s. 387.
  5. Władysław Tkaczew, Powstanie i działalność organów informacji Wojska Polskiego (...) s. 61.

Bibliografia | edytuj kod

  • Organizacja i działania bojowe ludowego Wojska Polskiego w latach 1943–1945. Wybór materiałów źródłowych, Warszawa 1958, tom I.
  • Polski czyn Zbrojny w II wojnie światowej. Ludowe Wojsko Polskie 1943-1945, tom III, Warszawa 1973.
  • Jerzy Poksiński, Pomorski Okręg Wojskowy 1945-1949, Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 2/3 (104/105), Warszawa 1983.
  • Kazimierz Sobczak (red.): Encyklopedia II wojny światowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1975, s. 736.
  • Władysław Tkaczew, Powstanie i działalność organów informacji Wojska Polskiego w latach 1943-1948. Kontrwywiad wojskowy, Warszawa 1994.
Na podstawie artykułu: "Dywizja Rolno-Gospodarcza" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy